
او میدانست که تکامل یافتن جز با دانش و دانستن میسر نمیشود. او هم مثل بقیه دلش میخواست به کمال برسد. عاشق یاد گرفتن بود.
سال های ارزشمند کودکی و نوجوانی را با اطلاعات بیخود و بی مصرفی که در مدرسه یاد گرفته بود، به فنا دادند. نمیتوانست از میان اطلاعات واقعی در دنیای حقیقی بیرحم، درست و غلط را از هم تشخیص دهد.
پس شروع کرد به ساختن و پرداختن در ذهنش تا کوه تناقضات را هموار کند. منتها راه و رسم کار را بلد نبود.
آخر کار نتیجه افکار نامنسجم و نابلدیاش شد، تولد یک مکتب فلسفی نو و مندرآوردی پایه و اساسی جز وهم و خیال نداشت.
زمان میگذشت و همان افکار بی پایه کلی هوادار پیدا کرد. بعضی هاشان مثل خالق آن فلسفه گیج و منگ بودند و خودشان خبر نداشتند. برخی دیگر هم دیدند این نوع اندیشیدن مد شده است خود را عقل کل دانستند و پی مد را گرفتند.
《چقدر استاد فلانی فرزانه و خردمند است!!!》
《استاد فرموده اند...》
《واقعاً زندگی همه پوچ و بیمعنیست.》
این طور شد که خزعبلات یک قربانی تبدیل شد به وحی منزل و خودش شد پیغمبر.
پیامبری کور که دستهی کورها را هم با خود به ته دره میکشاند.