
تنهایی انقدر چیز عجیب و قویایه که آدم تو کفش میمونه. مثلاً همین تنهایی باعث شده که این موقع روز دست به کیبورد بشم و بنویسم.
الان توی یه دفتر منتظرم که ببینم به درد کار کردن میخورم یا نه. درواقع منتظرم به حسابم برسن.
دروغ چرا، استرس داره خفهام میکنه ولی اون چیزی که الان واقعاً و بیشتر از همه به چشمم میآد، تنهاییه.
کاش میشد بعضی ها رو کوچیکشون کنی، بذاری تو جیبت و همه جا همراه خودت داشته باشید شون.
فشار تنهایی و دلتنگی داره باهام کاری میکنه که دلم میخواد مثل یه بچه بزنم زیر گریه ولی چه فایده الان کسی نیست که بخواد اشکهام رو پاک کنه.
درسته این هایی که گفتم تنهایی واقعی نیست. چون همینکه آدم یه کسایی رو دوست داشته باشه که با فکر کردن بهشون خوشحال بشه، خود این یعنی تنها نیستی.
اینهایی که من گفتم بیشتر مثل سکته تنهایی یا حمله تنهایی آنی هستش که یکهو آدم رو میندازه قعر چاه افسردگی.
خدا نصیب نکنه????