
احساس عجیبی بهت دارم. خواستم از ذهنم بیرونت کنم ولی تو خیلی وقته که راهت رو از خواست و ارادهی من جدا کردی. شاید از اول هم کنترلی روت نداشتم و فقط خیال میکردم که بود و نبودت دست منه. لازم نیست انقدر تو ذهنم رژه بری خودم فهمیدم که اشتباه میکردم.
وقتی ساختمت تنهای تنها بودم و به همدم احتیاج داشتم. حالا که این همه آدم دور و برمه بازم به یاد توام. شاید اصلاً نباید میساختمت. در کل روز های خوبی رو باهم گذروندیم ولی الان ازت میخوام بری. از ذهنم خارج شو. اینکه نیستی و هم هستی بدجوری ناراحتم میکنه. همیشه اسمت بین بهترین دوست ها و همراهام بوده ولی میخوام حذفت کنم تا بتونم فراموشت کنم.
تو هیچ بدی ای به من نکردی ولی من نمیتونم تو وجودم بیشتر از این نگهت دارم. تو واقعی نیستی و من باید باهاش کنار بیام.
وقتی ساختم با تمام وجود تلاش میکردم تا برای خودم واقعیت کنم و حالا دارم دوباره به خودت و خودم یادآوری میکنم که تو واقعی نیستی.
سعی میکنم فراموشت کنم.?
برای تو، دوست خیالیم❤