
از اهمیت معنا در زندگی برایتان میگویم که هم به خودم و هم به شما یادآوری کنم که زندگی به معنا نیاز دارد. ما حیوان نیستیم.
اگر زندگی معنا نداشته باشد، هدفی در آن پیدا نمیشود. هدف که نباشد، انگیزه نیست. انگیزه و شوق هم که نباشد، افسردگی سروکله اش پیدا میشود. افسرده و ناامید که بشویم، تبدیل به یک ویروس خطرناک که به ذهن و زندگی خودش رحم نمیکند میشویم که هرکس برای ثانیه ای با ما حرف بزند بر اثر توهم فیلسوفانهای که در حرفهایمان نهفته، او هم مسموم میشود. این طور میشود که یک عقیده مریض و مرضی که به ظاهر واگیردار نیست پدر جد خودمان و جامعه را در میآورد.
از قدیم و ندیم ها هم جست جوی انسان برای یافتن معنی زندگی منجر به بزرگترین تغییرات شده.
مثلا مردم در قرون وسطی برای اینکه خودشان را از ستم قدرت کلیسا خلاص کنند، برای خودشان و زندگی معنایی خارج از دین و... ساختند.
بعد از آن اما آن معنی نصفه و نیمه جوابگو نبود و مجبور شدند در رنسانس هم معنایی بسازند که تمام فکر و ذکرش علم تجربی و ابعاد مادی انسان نباشد.
بازهم آدم دنبال معنا میگردد.
اما شاید بهتر است آدم دنبال یک دستورالعمل تمام و کمال برای یافتن معنا و هدف زندگی، بگردد. یک دستورالعمل که به دست دانا ترین و والا ترین قدرت، نوشته شده باشد.
تا لازم نباشد انسان با کوچکترین تغییر و جرقهای دنبال یک معنی جدید بگردد و حتی از خودش یک مفهوم بی پایه و اساس بسازد به قولی، معنای کاذب از خودش دربیاورد.
حداقل برای خودم بهتر میبینم که به معنا و هدف زندگیم کمی فکر کنم اگر با آنچه که خدا برایمان فرستاده تطابق نداشت، آن را اصلاح کنم.
بد نیست یک سری به آن دفترچه راهنما بزنیم بد نیست گاهی قرآن را بخوانیم.