
امروز عصر داشتم میرفتم پیش مشاورم که یهو یادم اومد نتایج نهایی کنکور رو چک نکردم.
البته فعلا فقط با سوابق تحصیلیش اعلام شده!و خب توی 3 تا رشته ی ریاضی و زبان و هنر ثبت نام کرده بودم.
هر 3 تاش اولین انتخابام قبول شدم
خب حس خوبی بود:) هر چند میدونم قراره بمونم و برای سومین سال تلاش کنم برای پزشکی اما بازم حس قبولی قشنگ بود^_^
البته دوستام...عاههه هیچ کدوم اونقدر باهام خوشالی نکردن بیشتر نگران و ناراحت خودشون بود درسته بهشون حق میدم اما دلم میخواست یه کوچولو فقط فقط یه کوچولو تحویلم بگیرن:)
امروز مشاورم بهم گفت من روانشناس که نیستم پس باید بعضی وقتا از مشکلات بقیه کنار بکشم اخه انرژی مثبتشون منم! درسته اینجا از غمام میگم اما دقیقا اینجا تنها جایی که میگمشون.
همشه سعی کردم به بقیه روحیه بدم حال بدشونو خوب کنم و مثبت نگر باشم.همین باعث شده هر وقت ناراحتن بیان پیش من.خب این خوبه، چیز بدی نیست اما با هر بار که میان و از غصه هاشون میگه انگار غصه هاشون کم میشه اما به بار من اضافه میشه و از انرژی مثبت من کم میشه میره برا اونا:)
اگه این جور چیزا متقابل بود بازم عیب نداشت اما همیشه یه طرف...و خب این سال کنکور سمه.میخوام امسال خودخواه باشم و نزارم حال خوبمو بد کنن.چون اگه حال من بدشه هیچ کسی بهش توجه نمیکنه و فقط خودممو خودم:)
دیدین؟حال بدشون برا منه و حال خوب من برای اونا نیست؟پارادوکس قشنگیه اما دردناک:)
من توی عالم بچگی خودم دوستی رو این طوری تعریف نکرده...