شش دقیقه مانده به ساعت سه بامداد، میل به نوشتن در من قُل میزند. چرا؟ نمیدانم
لابد فکر میکنی از شکم سیری ست؟ نخیر دورت بگردم، نخیر...
نه از شکم سیری ست نه از سیر خوابی.
نه میدانم چه میخواهم بگویم، نه میدانم چرا. فقط کودکی از ته ضمیرم نجوا میکند و ملتمسانه صدا میکند.
دستم را میگیرد، لپ تاپ را باز میکند، صندلی را عقب میکشد، با دست اشاره میکنید که بنشینم.
با انگشتان کوچکش دستم را میگیرد، میکشد روی کیبورد. مثل وقتی که میخواهیم چیزی را به کودکی بیاموزیم.
کمکم میکند تاتی تاتی تاتی لمس کنم، کشف کنم، تجربه کنم...
الف اینجاست. پ اینجا. این فاصله است. این نقطه.
دخترکم؟ کجایی؟ زویااا
دلیل نفس هایم
زویا
نه کجا رفتی؟!
بی تو نمیتوانم. زویا بمان. زویا جان دستم را بگیر جای حروف را نشانم بده . زویا بی تو...
زویا برگرد...