نامه ی دوم

سلام
سلام دخترکم زویا

ماه هاست که اوضاع بهتر است. بعد از یک سال و اندی، دانشمندان واکسنی ساخته اند که از شدت گرفتن علائم کرونا جلوگیری میکند. متعاقبا پروتکل ها سهل گیرانه تر است و ترس من برای بقا کمتر.

دلیل نفس‌هایم، زویا، امروز در چند ماه مانده به تولد بیست و یک سالگی‌ام، بیش از همیشه ترسی وجودم را فرا گرفته. ترس گذر روز های جوانی و گذران وقت در خانه زیر سایه ی ویروسی به نام کرونا. امروز که به دو سال اخیر نگاهی گذرا می‌اندازم چیزی جز ترس و اضطراب و تنهایی نبوده و این گذران در سکون و سکوت بیش از پیش ذهن کمال‌گرا و فعال پدرت را دچار عذاب وجدان میکند.

قربان چشم‌هایت، تا فراموشم نشده باید متذکر شوم که در سر دارم به مناسبت بیست و یکمین سال تولدم و به نیت بیست و یک سال سکوت گ.و.گ.و.ش، عدد 21 را به صورت تتو به قسمتی از بدنم بچسبانم که همیشه در یادم باشد که حتی اگر روزگار 21 سال به کام ما نگردد، بالاخره روزی خواهد رسید که میل ما حکم‌فرمایی کند.

زویا، ای زیباترینم، روزی که دست های گرمت را بر لبانم گذاشتم، آرامشی خواهم یافت که تمام سختی های این راه پر پیچ و خم و تاریک را از یادم خواهد برد. به امید آن روز.

(22 بهمن سال صفر)