نامه ی اول

سلام زیباترینم، زویا
سلام تنها دلیل بقایم
سلام دردانه ی بابا

امروز که تو این نامه را میخوانی، یعنی پدر در کار تنازع بقا موفق بوده. یعنی پدرت زنده مانده. یعنی توانسته از این همه مواجهه ی نزدیک با مرگ جان سالم بدر ببرد. یعنی همخوابگی پدرت با مرگ، ناکام به پایان رسیده...

زویا، بهای تولد تو، سپری شدن روز های جوانی پدرت در پستوی خانه بود. زویا، بهانه ی هستی تو، نیستیِ روزهای جوانی پدرت بود. زویای قشنگم، امروز که میخندی و میرقصی و آواز میخوانی، به یاد آر روز های جوانی پدرت را، که در سال های نوزده و بیست سالگی، چگونه خانه نشینی کرد، چگونه از درون پوسید و نابود شد تا زنده بماند و هستیِ تو را رقم بزند.

دخترکم زویا، در روزگاری که جهان ما درگیر کرونا شد، ترس و اضطراب و هم آغوشی با مرگ دیگر مال داستان ها نبود. ما در آستانه ی سال 2020 میلادی، همه گیری را، قرنطینه را، جان دادن را، نفس به نفس با مرگ زندگی کردن را تجربه کردیم.

دلبرکم، در روزگار کرونا دو انتخاب بیش نداشتیم، یا نفسمان بگیرد و ریه هایمان تحلیل رود و بمیریم، یا از گوشه نشینی و تنهایی و افسردگی، مغزمان مثل هل پوک ذره ذره بپوسد و این گونه با زندگی بدرود گوییم.
دلیل نفس هایم، زویا، این را بدان که هستیِ امروز را از نیستیِ دیروز پدر داری، از سکوتش، از در خانه ماندنش، از تنهایی و گوشه گیری اش...

به تاریخ 20 مرداد سال صفر( 1400)