
باور کنید که اگر من هم، در گیرودار یک انقلاب شکست خورده، خانه و کاشانه ام را رها میکردم، پناهنده ی پناهگاهِ آن دیگری میشدم، ناله ای که از دهانم در میآمد، همین صدایی داشت که امروز از دهان مردم افغانستان بیرون میآید...
ما همه از یک رَحِمیم.
شاید مادر یکی پشتون یا مادر یکی تاجیک باشد!
شاید نطفه ی دیگری در فلسطین و نطفه ی یکی در تهران بسته شده باشد!
شاید چشمان من میشی، چشمان تو آبی یا چشمان دیگری مشکی باشد، اما ما همه از یک رحمیم، رحم واژه ها...
کمی مهربانتر باشیم.
زخم هایمان را به رخ هم نکشیم، تلخی های زمانه را یادآوری نکنیم، سر چاه کینه های قدیمی را برای مدتی پلمپ کنیم، که اگر یک روز زبانم لال دست روزگار، با شاخه ی وطن ما هم برخورد کرد و مجبور به ترک خانه شدیم، آن دیگری پناهگاهش را با ما قسمت کند، نانش را با ما قسمت کند، دست نوازش بکشد بر سرمان.
به خدا که زمین گرد است.
#افغانستان