
یه موقعیت هایی هست که هممون فکر میکنیم، اگه من تو اون موقعیت بد قرار بگیرم همه چی تموم میشه و دیگه نمیتونم زندگی کنم.
مثلا همین خودم، اون وقتی که خبر های ضد و نقیضی در رابطه با مجازی شدن سال تحصیلی 1399_1400 شنیده میشد، از شدت افسردگی، خشم، نا امیدی و شاید یکم هم شوخی، گفتم من خودکشی میکنم...
اما خب، الان یک ترم از سال تحصیلی 1399_1400 گذشته و من نه تنها خودکشی نکردم، بلکه بیشتر برای بقا تلاش میکنم...
انگار این ناخودآگاه ماست که ما رو در هر شرایطی به زندگی سوق میده. این بخش رو خیلی دوست دارم. اینکه زندگی حتی اگه دردناک باشه، (هستی) بزرگترین نعمت ما انسان هاست که همه چیز، حتی غم و افسردگی و درد هم تو بستر اون اتفاق میوفته...
تاريخ : یکِ آذر نود و نه، ساعت 4 و 47 دقیقه ی بامداد