
دو هفته ای ست که من هم به جمع بچه ها در کلاب هوس پیوسته ام.
این نوشته حاصل تجربه ی زیسته ی دوهفته ی من در کلاب هوس به همراه برداشت های شخصی ست و ارزش دیگری ندارد!
روز دوم با اتاقی با موضوع حجاب اجباری شروع شد . نزدیک ساعت 8 صبح بود . هندزفری را با خود به تخت بردم و وارد روم شدم. اعضای روی سن( کسانی که میکروفون برای صحبت دارند) شامل یک آخوند، دو زن با تصویر بی حجاب، سه زن با پروفایل مذهبی و پوشش چادر، یک حقوقدان، یک فعال حقوق زنان مقیم اروپا و یکی دونفر از دوستان خارج نشین با کت و شلوار و کروات و سه نفر از مردان مذهبی مقیم ایران بود. شمار شنوندگان هم قریب به چهار هزار نفر بود...
هر فرد 3 دقیقه زمان داشت تا نظر خود را مطرح کنید، مجری بعد از سه دقیقه پایان وقت را هشدار میداد و به همین ترتیب میکروفون به دست نفر بعدی داده میشد.
همه، چه مذهبی چه غیر مذهبی، چه ساکن ایران چه مقیم اروپا، چه مرد چه زن با آزادی کامل، عقیده خود را مطرح میکردند .( این نکته ی اول )
زمان برای همه به یک اندازه بود و تریبون در دست تفکر خاصی نبود و حق سخن گفتن از هیچ عقیده ای دریغ نمیشد ( این نکته ی دوم )
در جامعه ی امروز ما که کمتر دیده ایم تریبون آزاد به معنای واقعی کلمه و بدون جبهه گیری برگزار شود،کلاب هوس یک هدیه ی خدایی ست.
یک فرستاده از آسمان...
یک بستر که جای خالی تریبون آزاد های فرمالیته ی دانشگاه را بگیرد.
یک بستر که جای مناظراتی که در صداوسیما نیست را بگیرد.
یک بستر که مردم با آزادی بیان حرف بزنند.
یک تریبون که پشت آن همه حق برابر داشته باشند.
و در آخر اینکه: