
از مصیب بگویم؟
مصیبت جز این نیست که تو نشسته ای چای مینوشی و کتابت را میخوانی، دستش را میکشد پشت گوشت، سر برمیگردانی، با دلبری از گونه ات بوسه ای میقاپد، میگریزد و تو میمانی، کتابت، گونه ی بوسیده شده و قلبی که دیگر سرجایش نیست.
تا ساعت ها بعد، سگ ها پارس میکنند، اسب ها شیهه میکشند، ماهی ها اما ساکتاند...
ماهی ها فقط نظاره میکنند.
و تو آرزو میکنی ای کاش سگ بودی، ای کاش اسب بودی، نه ماهی.
ماهی ها گویا غیرت ندارند،
آخر ماهیِ حسابی تکان بخور، پا بکوب، شیهه بکش، فریاد بزن، ظرف بشکن...
ای کاش تو هم برخیزی کتاب را محکم ببندی بدوی دنبال شبح بوسهزن، دستش را بگیری، محکم! زل بزنی به چشمهایش که روحش قبضه شود. چشم ها. آری چشم ها دریچه های روح اند. و روح، آری روحش باید پاسخگو باشد. مملکت حساب و کتاب دارد، دارالمحکمه دارد، قاضی و پاسبان دارد، هر کی هرکی نیست که بوسه بگیری و الفرار...
اصلا ای کاش نه ماهی باشی، نه سگ، ای کاش وزیر باشی. وزیر باشی که قانون بنویسی حد بزنند بوسهدزد هارا.
برای وزیر شدن باید سواد داشت، باید درسخوان بود، مثل دایی بهروز که اینقدر خواند و خواند و خواند که درخواستش تایید شد که برود فرنگ، طبابت بخواند. آری باید کتاب خواند...
کتاب خواند؟
اگر برای نماینده شدن باید درس خواند، یعنی همه ی نماینده هایی که کتاب زیاد میخوانند، ناگهان به خود آمده و دیده اند ای دل غافل بوسهدزد بوسه را قاپیده و رفته؟
ای امان. برای قاضی شدن هم باید کتاب زیاد خواند، همینطور برای طبیب شدن. یعنی دایی بهروز هم؟! قاضی القضات هم؟ نه! نه؟ ممکن نیست.
هیچکس در امان نیست...
چرا چرا یک گروه در امان اند، خود بوسهدزد ها.
ای بر پدرتان لعنت روسپی هایی به اسم بوسهدزد.