از اونجایی که تمام فعالیت هام کنتور میندازه پس بهتره خلاصه و سریع بنویسم.
راستش من زیادی درگیر این واژه حالش رو ندارم بودم و کم و بیش هستم. وقتی شما حال نداری طبیعتا این داستان یه ریشه ای داره و همینطوری الکی نیست. دلایل زیادی میتونه داشته باشه اما وقتی همه چیز خوبه سرحال و شادی چرا نباید یه موقع هایی حوصله انجام دادن کارهام رو داشته باشم. خودم هم باورم نمیشد که چقدر ما در روز سر چیزهای بیهوده انرژی مصرف میکنیم و این خرج های اضافی در طول روز ما رو به بیحالی، خستگی و در نهایت تنبلی میکشونه.
یکی از چیزهایی که خیلی من رو اذیت میکنه: تصمیم گیری عه. انتخاب لباس، انتخاب غذا، انتخاب مسیر، ساعت بیرون رفتن، شام چی بخورم؟ چه آهنگی گوش بدم؟ همه اینها باعث میشد من خسته بشم، طاقتم کمتر بشه و در نهایت وقتی بحث به تصمیم های مهمتری میرسید با یه انتخاب عجولانه کار رو تمام میکردم. همین خستگی تصمیم گیریه که باعث میشه گاهی اوقات چیزهایی رو بخریم، یا انتخابهایی رو کنیم که بعدها میفهمیم اشتباه بوده.

خب بهترین راه درمان این بود که سخت نگیرم، گاهی اوقات مساله اونقدر حیاتی نیست که بخوام تمام انرژیم رو بابتش به کار بگیرم، پس صرفا تصمیم میگرفتم. و خب بعد از یه مدت حس اعتماد به نفس بالایی بهم داد و کلا خوب بود. اطلاعات بیشترش رو در کتاب هنر شفاف اندیشیدن میتونید بخوانید.
اما خب این قضیه واسه حال نداشتن کافی نبود. کار بعدی که خیلی تاثیر داشت تغییر محیط کاریم بود. من همیشه از قدیم و ندیم عادت داشتم رو تختم لم بدم و لپتاپ رو بردارم و شروع کنم به انجام کارهام. که این یه کار به شدت اشتباه بود. چ.ن به سرعت خوابم میگرفت و خب ...
به همین دلیل مکانم رو از تخت به میز منتقل کردم. در روز وقتی وارد اتاقم میشم بدون اینکه واسش برنامه ای داشته باشم یا فکری کرده باشم میشینم پشت لپتاپم و خب این به صورت ناخودآگاه باعث میشه یه نگاهی به کارام بندازم، یکمش رو انجام بدم و خب همین ذره ذره کارها من رو تو مدت کم خیلی جلو انداخته.
هنوز خیلی چیزها هست که دوست دارم راجع بهش بنویسم. فقط یکم باید هنوز دستم بیاد اینجا چی ب چیه.