
جاذبهی عجیبی داشت. همه تیپ آدمی را دور خودش جمع میکرد. اصلاً آن جا دلها صفای دیگری داشت و مهربانیها خلوص دیگری. مسجد و حوض و مَدرسهایش، مغناطیس دلربای دانشگاه بود! دوستیهایی که آن جا شکل میگرفت، گویی مُهر ضمانت صاحب کریمش، حضرت مادر سلام الله علیها را میخورد. همین بود که رنگ و بوی دیگری به دوستیها میبخشید. حول این دوستیها، چشمها جور دیگری میدید، دلها طور خاصی به هم گره میخورد و خندهها به طرز زیبایی در هم میتنید. حقاً که «رفاقت» بود. مگر رفاقت جز این است که حال روحِ پرسوجوگر و دلِ پراضطراب را عوض کند؟ مگر تداوم رفاقت جز با چرخیدن پیرامون محور محبت خدایی میسر است؟ مگر محبت مادر سلام الله علیها و ذرّیهی پاکش علیهم السلام، جز زنجیرهی محکمی است که دلها را به هم گره میزند؟
قرار بر این شد که هوای هم را مجازی داشته باشیم. رفیق هیئتی که معطل بهانه نبود؛ بالاخره باید این دوستیها حفظ میشد، چه تحت اثر جاذبهی مسجد و چه زیر سلطهی کرونای خانمانسوز. گفتوگوهای شیرین و پردغدغهمان در قالب گروههای تلگرامی و با نامهایی چون مجمع خدام و هیئتیها و ... ادامه پیدا کرد. هنوز هم جویای حال و احوال هم هستیم. هنوز هم در مسیر سوالهای بیپایانِ ذهنهای پرمسئلهمان با هم قدم برمیداریم. با تمام سختیهای گفتوگوی مجازی و نوشتاری، بحثها داغ است و گروهها پرشور. جلسات آنلاین مجازی گاه و ناگاه به کمکمان میآید.
این جمعها که حقیقتاً به درستی مومنانه مینامندش، آدم را نمکگیر میکند. نمیشود مهر بیچشمداشت و نگاه پرمحبت نصبیت شود و به راحتی بگذاری بروی. رفقای هیئتی از حضرت پدر علیه السلام الگو میگیرند که میفرماید: «آنگاه که برادرت و دوستت با تو قطع رابطه میکند، تو با او بپیوند. وقتی او از تو قهر میکند، تو با وی مهر بورز و به او نزدیک شو. هرگاه او به تو بخل میورزد، تو بذل و بخشش کن. هر وقت او تندی نشان میدهد، تو نرم باش و هرگاه او خطا میکند، عذرش را بپذیر و چنان باش که گویا تو غلام اویی و او صاحب نعمت بر توست. البته مبادا اینها را در غیر جای مناسب انجام دهی یا چنین لطف و بزرگواری را با نااهل داشته باشی!» (۱)

این دوستیها همه نوع موهبتی هدیهات میکند. پیرو قرارهای روزانهی دعاهای دستهجمعی باشی، دلت یک جور جلا مییابد و پای ثابت گفتمانهای شبانه باشی، یک جور دیگر. حتی میتوانی سراغ تیم حل انتگرالهای بدقیافهی مهندسی بروی و فسفرهای مغزت را جلا دهی! خلاصه که ما گفتیم «دلهای خسته را به کرم مرهمی فِرِست» و «بهرهمندم کرد ایزد از تمام نعمتش!»
تو را گر دوستی باشد موافق سه خاصیت در او موجود باشد
نخستین آن که اندر غیبت دوست نگوید آنچه او را خوش نیاید
دوم آن است کاندر حال عُسرت به جای او جوانمردی نماید
سه دیگر آن که بعد از مرگ آن دوست به هر حالی که باشد، یادش آید
چو دانی کاین سه خاصیت ندارد چنان کس، دوستداری را نشاید (۲)
۱) نهج البلاغه، نامهی ۳۱
۲) احمدی بیرجندی، اشعار اخلاقی در ادب فارسی، ص ۷۵
برای ورود به کانال پیامرسان تلگرام «مکتوبات هیأت الزهرا (س) دانشگاه شریف» کلیک کنید.