اعوذ بالله من الشیطان الرجیم
بسم الله الرحمن الرحیم
مقام حضرت عباس
چه مقامی ابالفضل العباس دارد. تمام اهل معرفت میدانند که آن کسی که فانی به فنای ابا عبدلله الحسین است، اباالفضل العباس است. 14 سال مرحوم قاضی متوسل شد که راه برایش باز شود آخر سر از طریق قبر ابالفضل العباس راه باز شد و متوجه شد که فتح الفتوح عالم ابالفضل العباس است. خیلی مقام، مقام عظیمی است.
هفت صفت مهم امام صادق (ع) در زیارتنامه حضرت ابوالفضل (ع) بیان کردهاست؛ صفت اول عبد خدا بود. نماز ستون دین است، قبول. چرا نماز بخوانیم؟ حج خیلی مهم است. اما چرا به حج برویم؟ من اینطور به شما بگویم. تمام این اعمال را قبلا هم گفتم، گفتم دشمنان امام حسین (ع) هم انجام میدادند، اما اینکه چرا اینکار را انجام بدهیم را نمیفهمیدند. لذا آخر سر طبق یک جریان و ساختاری به جای اینکه عبد خدا شوند، «عبیدُ الدنیا» شدند. عزیزان ما اگر بفهمیم چرا نماز میخوانیم، ساختارهای اجتماعی ما را گول نمیزند. آنوقت از داخل آن، این موضوع بیرون نمیآید که طرف نماز بخواند اما در ساختاری وارد شود که بندگی دنیا را بکند.
بندگی صالح
چه کار کنیم بنده صالح شویم؟ امام صادق (ع) فرمودند: «كَانَ عَمُّنا العبَّاس بن عليٍّ نافذ البصيرة، صَلب الإيمان، جاهد مع أبي عبد الله (عليه السلام)، وأبلى بلاءً حسناً، ومضى شهيداً» میدانید چرا بندهی صالح خدا بود؟ چون «نافذ البصيرة» بود. «صَلب الإيمان» بود. البصیره با بصر فرق میکند. بصر یعنی چشم. البصیره یعنی رؤیت قلب. ما باید در زندگی بتوانیم خدا را تماشا بکنیم تا بنده خدا باشیم.

رویت خدا
خدا را تماشا کردن یعنی چه؟ یعنی شناخت درست خدا، چگونه خدا را بشناسیم؟ «خَرَجَ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ (ع) عَلَى أَصْحَابِهِ فَقَالَ أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّ اللَّهَ جَلَّ ذِكْرُهُ مَا خَلَقَ الْعِبَادَ إِلَّا لِيَعْرِفُوهُ» خدا بندگان را خلق کرد تا بندگان خدا را بشناسند، بشناسند یعنی ببینند، چون امام حسین (ع) در دعای عرفه میفرماید: «اَللّهُمَّ اجْعَلْنی اَخْشاکَ حتّی کَانّی اَراکَ» شناخت یعنی دیدن، دعای عرفه دعای شناخت است نه یعنی کتاب به تو بدهد دویست و هشتاد و شش تا برهان برای اثبات خدا بیاورد، در دعای عرفه خدا را به تو نشان میدهد.
رابطه امام و ماموم
«عُبَيْدُكَ بِفِنائِكَ، مِسْكِينُكَ بِبابِك» امام سجاد راجع به خدا اینطور صحبت میکند. بعد در زیارت عاشورا این کلمات راجع به خدا را، راجع به امام حسین میگوییم، «وَ عَلَى الاَْرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِنآئِك»، «عُبَيْدُكَ بِفِنائِكَ، مِسْكِينُكَ بِبابِك» این است که کربلا ما را تشنهی امام حسین میکند. یاد میگیریم میخواهیم به خدا برسیم راهش اینجاست، این را ابالفضل به ما یاد میدهد.
آقانجفی قوچانی در کتابشان مینویسند، سیاحت شرق، میگوید من در بین الحرمین بودم، یک مرتبه صدای ساعت ابا عبدالله الحسین بلند شد، من شنیدم که حضرت میفرماید: «هَلْ مِنْ ذابٍّ یَذُبُّ عَنْ حَرَمِ رَسُولِ اللَّهِ؟»، بعد از آن طرف دیدم صدایی از حرم ابالفصل العباس بلند شد که دائما میگفت: «لبیک یامولای، لبیک یا مولای» میدانید ابالفضل العباس آرزوی این کلمه را داشت، عصر عاشورا نتوانست بگوید، لذا تا قیام قیامت دائما دارد میگوید لبیک یا مولای، این را آقانجفی میگوید.