ویرگول
ورودثبت نام
مکتوبات هیات الزهرا(س) دانشگاه شریف
مکتوبات هیات الزهرا(س) دانشگاه شریفمکتوبات هیات الزهرا(س) دانشگاه صنعتی شریف
مکتوبات هیات الزهرا(س) دانشگاه شریف
مکتوبات هیات الزهرا(س) دانشگاه شریف
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

هراس ما از افکار زمینی!

حرف زیادی نداریم. هرچقدر که فکر می‌کنم، قضیه واضح‌تر از آن است که بنشینم درباره‌اش مثلا هفتصد کلمه بنویسم! ما حرف‌هایمان را در همین شماره‌ی اخیر نشریه ریحانه زده بودیم. اتفاقا پاورقی‌هایمان، از انجیل و تورات نبود!

می‌خواهم این‌بار اصلا درباره‌ی «دوستی دختر و پسر، آری یا خیر؟!» صحبت نکنم. می‌خواهم راجع به یک «کلید» صحبت کنم. کلیدهایی که قرار است راه برایمان روشن کنند. البته لطفا کسانی که فکر می‌کنند زندگی یک شوخی ساده‌ست یا مثلا دوسال-سه سال از مهم‌ترین اوقات عمرشان، برایشان اهمیتی ندارد و اصلا متوجه حساسیت این سن و سال‌ها نیستند؛ این متن را کنار بگذارند. همین الان.

می‌گفت فرض کنید یک مسابقه‌ی دو بین شما و آیت الله بهجت بگذارند! چه کسی برنده ست؟! همان‌طور که شما در مسابقه‌ی دو، از حرکت و شور جوانی استفاده می‌کنید و پیروز مسابقه هستید؛ در معنویت هم همین‌طور است! قضیه ی «جوانی» این جور است! (1) شوخی ست؟! نه. زندگی ما اصلا شوخی نیست. یک لحظه از شریف و ایران و کره زمین و راه شیری بیایید بیرون! آن نقطه‌ی آبی کم‌رنگ را می‌بینید؟ زمین را اصلا می‌بینید؟! همین، نشان می‌دهد زندگی ما انسان‌ها شوخی نیست! این گستردگی خلقت نشان می‌دهد زندگی شوخی نیست!

اگر شوخی نیست لطفا جدی‌اش بگیرید! واضح است. پس باید دنبال نور گشت در «ظلمات الارض». «ارض» کجاست؟ آیا منظور زمین است؟! مگر زمین تاریک است؟! نه! منظور، «افکار زمینی» ست. همان هایی که مذهب تلاش می‌کنند نباشد! همان چیزهایی که از اشاعه‌اش می‌ترسیم! هیاهو به پا می‌کنیم و بعضی‌ها اصلا حواس‌شان نیست که «هراس» ما از چیست! اصلا شاید تاریخ نخوانده‌اند. از «آندلس» چیزی نمی‌دانند. نمی‌دانند اسلام در قلب اسپانیا، چطور از بین رفت!؟ «رشد» و «الغیّ» شاید کم‌رنگ شده برای بعضی‌هایمان که «قد تبین الرشد من الغی»! . «افکار زمینی» خطرناک‌ترین تاریکی‎‌هاست و بعضی‌ها فکرکرده‌اند شوخی می‌کنیم!

زندگی، جدی‌ست. راه، پر از تاریکی‌ست و ماییم و مسیر و مصیر و نور و تاریکی‌ها! چطور تاریکی‌ها را با نور از بین ببریم؟! «کلید» می‌خواهیم. چه کلیدهایی در زندگی‌تان پیدا کرده‌اید؟!

یکی از کلیدها، «تمسک» است. چرا در «الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین بولایته علی ابن ابي طالب علیه السلام»، ما خدارا شکر می‌کنیم؟! چون تمسک، کلید است. نور است. چراغ است. اما همین که ما اسماً بگوییم متمسک به ائمه هستیم، کافی‌ست؟!

«این امور، اموری نیست که لفظی باشد و با الفاظ و با عبارات بتوانیم بگوییم تحقق پیدا کرده است؛ این‌ها یک امور عملی است؛ یک حکمت عملی است. باید کسانی که مدعی هستند که ما شیعه‌ی امیرالمؤمنین هستیم، تبع او هستیم، باید در قول و فعل و نوشتن و گفتن و همه چیز تبعیت از او داشته باشند. اگر این تبعیت نباشد و ما بگوییم که ما شیعه هستیم، یک گزافی گفته‌ایم، یک لاطایلی [حرف بیهوده] گفته‌ایم.» (2)

قضیه، واضح است. واضح‌تر از چیزی که فکرش را بکنیم. یک از کلیدها در زندگی انسان همین است:« ببینیم کارمان، درس‌مان، نوشته‌مان، حرف‌مان، توییت‌مان، لبخندها و اخم‌هایمان و مثلا نشریه‌هایمان به آن کس که به او «متمسک» شده‌ایم قابل ارائه هست؟!»

1: مثال اخلاقی آیت الله خامنه ای درباره‌ی جوانی و ماه رجب در دیدار با دانش آموزان فعال انجمن های اسلامی 1395/02/01

2: امام خمینی، 1362/07/04

۱
۰
مکتوبات هیات الزهرا(س) دانشگاه شریف
مکتوبات هیات الزهرا(س) دانشگاه شریف
مکتوبات هیات الزهرا(س) دانشگاه صنعتی شریف
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید