سلام علیکم و رحمة الله
امیرالمؤمنین در نهجالبلاغه در نهی عیبگیری از مردم میفرمایند: «وإِنَّمَا يَنْبَغِي لأَهْلِ الْعِصْمَةِ و الْمَصْنُوعِ إِلَيْهِمْ فِي السَّلَامَةِ، أَنْ يَرْحَمُوا أَهْلَ الذُّنُوبِ والْمَعْصِيَةِ»؛ کسانی که پاک زندگی میکنند، خوب زندگی میکنند، به هر جهت خدا توفیق «الْمَصْنُوعِ إِلَيْهِمْ فِي السَّلَامَةِ» داده، خدا آنها را به جاهای سالم آورده، با رفیقان سالم، با شرایط سالم. وظیفهٔ اینها این است که «أَنْ يَرْحَمُوا أَهْلَ الذُّنُوبِ والْمَعْصِيَةِ»؛ یک حالت شفقت نسبت به اهل معصیت، به انسان دست بدهد. این خیلی مهم است تا حالت، در حقیقت یا عُجب به خود که خود را گنده کند و کارهای خود را زیاد فاکتور کند و اینها، یا حالت اینکه انگار میخواهد انتقام بگیرد. نه. شما ببینید این کسانی که در این سطل آشغالها، سطلهای بزرگ شهرداری، برعکس میشوند، چیزهایی برمیدارند و میخورند، چه حالی به آدم دست میدهد وقتی اینها را میبیند؟ حال اول آدم این است که آخر چرا اینگونه؟ چرا؟ این همه طیبات، آدم چرا برعکس شود؟ این حسی که به او دست میدهد، در درجهٔ اول حس ترحم است؛ «أَنْ يَرْحَمُوا أَهْلَ الذُّنُوبِ والْمَعْصِيَة ويَكُونَ الشُّكْرُ هُوَ الْغَالِبَ عَلَيْهِمْ، والْحَاجِزَ لَهُمْ عَنْهُم»؛ آن کاری که باید بکند شکر است، در درجهٔ اول مدام خدا را شکر کند که خدایا ما بالاخره با معارفی آشنا شدیم، ک جایی ما را آوردی. بعدش دارد که دست به تحقیر و سرزنش و اینها نزند، مشغول خودش شود. یک خرده به خودش توجه کند. اینکه انسان اهل معصیت را دید، شروع کند در ذهنش با آنها بجنگد، این راهش نیست. امر به معروف و نهی از منکر هم جای خودش را دارد، اتفاقاً آن هم باید در همین بستر رحم انجام شود. رحم! و از آن طرف برود به عیوب خود اشتغال پیدا کند. ببیند نکند من هم همین عیوب را دارم، نکند من هم همین مشکل را دارم، این بشود، آدم بیشتر به خودش توجه میکند تا به دیگران.

انشاءالله که خدا توفیق روزهداری بامعرفت در این ماه مبارک را به ما عنایت کند. صلواتی عنایت بفرمایید.
انشاءالله که خدا توفیق روزهداری بامعرفت در این ماه مبارک را به ما عنایت کند. صلواتی عنایت بفرمایید.انشاءالله که خدا توفیق روزهداری بامعرفت در این ماه مبارک را به ما عنایت کند. صلواتی عنایت بفرمایید.