
با صدای مادرم از خواب بیدارمیشوم. ساعت 4 را نشان میداد. نشستم سر سفره سحر. کامم را با چای باز میکنم و بعد دستم میبرم به قیمه. رادیو دارد میخواند:«اللهم انی اسئلک...» کم کم اذان پا میگیرد. دست نماز میگیرم. پتوی نازک را مثل عبا میاندازم پشتم. سجاده را میزنم زیر بغل، کتاب دعا در دست، میروم داخل حیاط. نمد را برمیدارم. باریکه نوری به زحمت خودش را از پذیرایی از لای پرده و از بین پنجره مات میکشد بیرون و همین کافیست روبروی باغچه، زیر درخت مو، پهن میکنم و پهن میشوم. نسیم صبح که -به گفته پدربزرگم شفاست- شاخهها را تاب میدهد. شاخههای پربرگ مو در باد می رقصند..لاقید. پتو را میپیچم دورم که سرما شره نکند در جانم. باز میکنم بساط دل را. نماز را که خواندم، راحت مینشینم. نقلمان گل میکند. کتاب را باز میکنم. «اللهم انا نشکو الیک...»
نسیم که میپیچد لای شاخههای بوته یاس، بوی یاس را از سفرچندمتریاش سوغاتی می آورد و یاد یار را. خودش را از بینیام میکشد داخل. از آنجا مغز را پر میکند. بعد با همه اعصاب در تک تک سلولها تکثیر میشود. میرود به دستها، بلندشان میکند به آسمان. میخزد به پاها و رمق میدهد. میپیچد در شانهها، سبک میشوند. هوریز میکند توی قلب. قلب سرشار میشود از اشتیاق از عطش از خواستن. یاد آشنایی را برایش زنده کرده...«بوی یاس و حرم عباس و کرب و بلا» بی اختیار شانهها تکان میخورد و تلالو نور را در چشمها بیش از پیش میتوان دید. نگاه دل را میدوزم به جایی نه در عراق که در دل که همه دنیاست برای ما. همه عشق است.
چشم میبندم و در خیابان سرگردانی و مستی چشم باز می کنم. همانجا مینشینم. دیگر نقلی نمیماند که «چه بگویم که غم از دل......»
ما آدمهای خوبی نبودیم قبول. تو که خدای خوبی هستی ، مهرماه امسالمان تب و تاب پاسپورت بگیرد لطفا...
راستی دیروز پنج شنبه بود...شروع میکنم : السلام علیک یا اباعبدالله ....
برای ورود به کانال پیامرسان تلگرام «مکتوبات هیأت الزهرا (س) دانشگاه شریف» کلیک کنید.