
سلام علیکم و رحمه الله و برکاته
اعوذ بالله من الشیطان الرجیم
بسم الله الرحمن الرحیم
و به نستعین و صلی الله علی سیدنا محمد و آله طاهرین "اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجّل فرجهم"
جهت شادی ارواح طیبه شهدا، روح حضرت امام، همهی گذشتگان، ذوی الحقوق، پدر و مادرمان، معلمان و اساتیدمان الفاتحه مع الصلوات. "اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم"
ایام فاطمیه است و در این ۵ شب در خدمتتان هستیم، به همان روال متداول که یک بحث نسبتا، حالا میشود با این عنوان که بحث اخلاقی است از آن یاد میکنیم، و پس از آن بحثهای قرآنیمان را انجام میدهیم.
یکی از معارف جدی اخلاقی ما نفی کبر است. و شاید اصلا روح ایمانی به همین نکته اشاره دارد.
داریم که "أَنَّ اَللَّهَ سُبْحَانَهُ أَوْحَى إِلَى مُوسَى"؛ خدا به موسی وحی کرد که اینبار که میخواهی مناجات بیایی، "فَاصْحَبْ مَعَكَ مَنْ تَكُونُ خَيْراً مِنْهُ"؛ یک نفر که تو از او بهتری، برای مناجات همراه خودت بیاور. "فَجَعَلَ مُوسَى لاَ يَعْتَرِضُ أَحَداً إِلاَّ وَ هُوَ لاَ يَجْسُرُ أَنْ يَقُولَ إِنِّي خَيْرٌ منه"؛ موسی دنبال این افتاده بود که کسی را پیدا کند تا به همراه خود ببرد. به قیافهی آدمها نگاه میکرد، با خود میگفت من از این بهتر هستم؟ نه. خلاصه هر چه جستجو و بررسی کرد، کسی را پیدا نکرد. "فَنَزَلَ عَنِ اَلنَّاسِ"؛ بیخیال مردم شد. "وَ شَرَعَ فِي أَصْنَافِ اَلْحَيَوَانَاتِ"؛ سراغ حیوانات رفت. گفت خب یک گاو میبرم، بعد گفت گاو که نه. گفت گوسفند میبرم، بعد گفت نه. تا رسید به یک سگ گر شل، گفت پیدا کردم. خلاصه این را برداشت و "فَجَعَلَ فِي عُنُقِهِ حَبْلاً"؛ یک ریسمانی گردنش انداخت و همانطور که داشت به سمت کوه طور برای مناجات میرفت، "فَلَمَّا كَانَ فِي بَعْضِ اَلطَّرِيقِ شَمَّرَ اَلْكَلْبَ"؛ این ریسمان را از گردن این سگ گر باز کرد و آن را رها کرد تا برود. نزد خدا برای مناجات رفت. خدا گفت قرار بود با یک نفر که تو از آن بهتری بیایی، موجودی بیاوری که از او بهتری. "قَالَ يَا رَبِّ لَمْ أَجِدْهُ"؛ گفت من پیدا نکردم. "فَقَالَ اَللَّهُ تَعَالَى وَ عِزَّتِي وَ جَلاَلِي لَوْ أَتَيْتَنِي بِأَحَدٍ لَمَحَوْتُكَ مِنْ دِيوَانِ اَلنُّبُوَّةِ"؛ به عزت و جلالم قسم، اگر یک نفر را با خودت میآوردی از دیوان نبوت محوت میکردم. یعنی از مقام نبوت محو میشدی.
ببینید این نکته که انسان باید وظایفش را انجام بدهد، امر به معروف و نهی از منکر انجام دهد، بالاخره آدمهایی هستند که کار بدی انجام میدهند، آدم میداند این کار منکر است باید نهی کند. ولی اینکه به صورت جمعبندی شده احساس کند که من آدم خوبی هستم و آبرو دارم، یک چیزی هستم لابد. اگر اینهمه هم التماس دعا میگویند، لابد یک چیزی میدانند که میگویند. شخص باید خودش را در خود خرد کرده باشد، که در آن روایت هم پیغمبر خدا و هم امام رضا علیه السلام هست که هر کسی و هر چیزی را آبرودارتر بداند و بگوید من از این بالاتر نیستم. این را باید به خودش خیلی بگوید. آخر جمعبندی شدهی اینها، حالا آن دارد آن گناه را انجام میدهد، خب آدم نهی از منکر میکند ولی اینکه جمعبندی شده نتیجه بگیرد که من آدم بهتری هستم، این ادم اصلا کسی با این فضا بخواهد به جایی برسد، یعنی یک کبر پنهانی در او وجود دارد و این کبر همان چیزی است که اصلا مانع عبودیت آدم است.
ما یک خاطرهای با حضرت آقا داریم، من این را گفتهام، شاید اینجا هم گفته باشم. یک موقعی به ایشان گفتم که التماس دعا، ما را در نماز شبتان دعا کنید. حضرت آقا با یک حالت تعجب گفتند من؟ گفتم بله. گفتند من که... عظمت این است، که کسی در خودش این را داشته باشد. وقتی به آدم میگویند التماس دعا، باید خودش به خودش بگوید که نگاه کن به چه امامزادهای هم التماس دعا میگویند. این را خودش به خودش بگوید و اساسا خودش را محو کند در اینکه خودش را ببیند و خودش را برتر ببیند. این تواضع، تواضع واقعی، نه این الاحقرهایی که خیلیها مینویسند، یک بندهی خدایی به خود میگفت الاکبر، من هم به خودم بگویم شیخ اکبر به خاطر همین، به او گفتند همه میگویند الاحقر تو الاکبر میگویی؟ گفت آنها هم منظورشان همین است.
اینی که آدم بگوید الاحقر و منظورش الاکبر باشد، نه. باید الاحقری در سراسر وجودش بچرخد، من از همه بدتر، خوارتر، پایین تر هستم. حتی یک سگ گری، شلی را هم من نمیتوانم دنبال خودم بکشم، چون آن سگی است که خداوند امکانات به حدی به او داده است، آن هم با این امکانات خودش درست عمل کرده، ولی آیا من با تمام امکاناتی که خدا به من داده است، کارهای درستی انجام دادهام؟ اگر واقعا نسبت سود به سرمایه تعیین کنندهی جایگاه من است، من واقعا با این سرمایهای که داشتم، سودی به اندازه ایجاد کردم؟ لذا واقعا آدم میبیند من با این سگ هم قابل مقایسه نیستم، نه اینکه آدم بقیه را اینطور ببیند، آدم بقیه را اینطور نبیند خودش را اینطور ببیند. نگوید پس بقیه هم از سگها کمترند، نه این نیست. صلواتی مرحمت بفرمایید.
این چند جلسهای که در خدمتتان هستیم، در خدمت این آیهی سورهی مبارکه حدید که چهار حرف کاملا کلیدی این آیه دارد، با توضیحاتی خدمتتان عرض میکنیم.
آیه ۲۵ سورهی حدید است که: "بسم الله الرحمن الرحیم لَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَيِّنَاتِ وَأَنْزَلْنَا مَعَهُمُ الْكِتَابَ وَالْمِيزَانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ ۖ وَأَنْزَلْنَا الْحَدِيدَ فِيهِ بَأْسٌ شَدِيدٌ وَمَنَافِعُ لِلنَّاسِ وَلِيَعْلَمَ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ وَرُسُلَهُ بِالْغَيْبِ ۚ إِنَّ اللَّهَ قَوِيٌّ عَزِيزٌ"؛ چهار نکتهی محوری و کلیدی در این آیه وجود دارد، که اساسا سورهی مبارکهی حدید مزین است به این آیه، و اسم حدید را از این آیه گرفته است. در ابتدایش بحث مهمی است، و آن این است که: "لَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَيِّنَاتِ"؛ ما رسل را با بیّنات فرستادیم، ما حق را و جریان رسالت به اضافهی بینات را، این دو عنصر را فرستادیم، مجموعا جریان حق را ما فرستادیم.
اینجا توضیحی عرض بکنم که باید خیلی مورد توجه قرار گیرد. رفقا، ما خیلی وقتها در زمین دشمن بازی میکنیم. ما حواسمان نیست که جهتگیریهای قرآن خیلی با جهتگیریها و تقسیمبندیهای ما متفاوت است. برای قرآن دو جبهه مطرح است. برای ما گروهها مطرح هستند. یعنی شما ممکن است گروه مشرکین، منافقین، مومنین، فی قلوبهم مرض، مرجفون دارید و...، خیلی گروههای مختلفی دارید، اصولگرا دارید، اصلاحطلب دارید، نواصولگرا و نواصلاحطلب هم دارید، از این حرفها زیاد است. گاهی اوقات ما در تقسیم احزاب میافتیم، یعنی خودمان وارد میشویم که ببینیم ما اصولگرا هستیم یا اصلاحطلب، نواصولگرا هستیم یا نواصلاحطلب، یا هر چیز دیگر. درحالی که خدا یک جبههبندی دارد، جبههی حق و جبههی باطل، گاهی ما در این تقسیمهای اشتباه شروعمیکنیم به جوابدادن، آیا اسلام صلحگراست یا جنگطلب است؟ اصلا چه کسی گفته این سوال را باید جواب دهیم؟ اسلام ظلم ستیز است. چه کسی گفته که تفکیک، این است؟ وقتی شما جواب چنین چیزی را بدهید، عملا این منطق را پذیرفتید. چرا من باید فکر بکنم اصولگرایی درست است یا اصلاحطلبی؟ یا نوع اصولگرایی و اینها؟ چرا این هست؟ ما جبههی حق داریم و جبهه باطل، و با پارامترهایی. ما جریان حق داریم و جریان باطل. اتفاقا اینها هست که عملیات انجام میدهد. واقع اینهاست، آن چیزی که واقع است، اینهاست. من این داستان اصحاب سبت را یک موقع برایتان گفته بودم، الان سریع یکدور دیگر میگویم، به آن نکته یکبار دیگر اشاره میکنم. خب این داستان اصحاب سبت که پنج سوره قرآن به این بحث، حتی به یک گریزی، پرداخته، همان داستان ماهیگیران شنبه است. که داستان مفصلش در سورهی مبارکه اعراف است: "وَاسْأَلْهُمْ عَنِ الْقَرْيَةِ الَّتِي كَانَتْ حَاضِرَةَ الْبَحْرِ إِذْ يَعْدُونَ فِي السَّبْتِ إِذْ تَأْتِيهِمْ حِيتَانُهُمْ يَوْمَ سَبْتِهِمْ شُرَّعًا وَيَوْمَ لَا يَسْبِتُونَ ۙ لَا تَأْتِيهِمْ ۚ كَذَٰلِكَ نَبْلُوهُمْ بِمَا كَانُوا يَفْسُقُونَ"؛ خب یک عدهای بودند، قرار بوده شنبه ماهی نگیرند، خدا هم به واسطه فسق گذشتهی اینها، اینها را در امتحانهای پیچیده گذاشت. این را بدانید، اگر کسی فسق کند، توبهاش سختتر است، امتحانش پیچیدهتر است. امتها هم همینگونه است، اگر از کادر خارج شوند، امتحان بعدیشان امتحان سنگینتر و سختتری است. میگویید اینچنین امتحانی را از هر امتی میگیرند؟ خیر. از امت فاسق میگیرند، امتی که فسق کرده باشد. میگوید: "كَذَٰلِكَ نَبْلُوهُمْ"؛ ما اینگونه، که گونه عجیبیست، میگوید شنبه ماهی نگیرید، دقیقا شنبه ماهی میآید. روزهای دیگر هم ماهی نمیآید. میگوید: "كَذَٰلِكَ نَبْلُوهُمْ بِمَا كَانُوا يَفْسُقُونَ"؛ به واسطهی فسق همچین امتحانی میدهند.
خب یک گروه بودند که اینگونه ماهی میگرفتند، دارد: "وَإِذْ قَالَتْ أُمَّةٌ مِنْهُمْ لِمَ تَعِظُونَ قَوْمًا ۙ اللَّهُ مُهْلِكُهُمْ أَوْ مُعَذِّبُهُمْ عَذَابًا شَدِيدًا ۖ قَالُوا مَعْذِرَةً إِلَىٰ رَبِّكُمْ وَلَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ"؛ یک گروه دیگری هستند که ناهی اینها هستند، اینها را نهی از منکر میکنند. یک عدهای هستند که به ناهیان از منکر میگویند لازم نیست نهی از منکر کنی، اینها درست بشو نیستند. دقت کنید. میگویند اینها درست بشو نیستند.
پس چند گروه شد؟ سه گروه شد. به گروه بخواهیم حساب کنیم، سه گروه شد. یک گروهی که ماهی میگیرند. یک گروهی که اینها را نهی از منکر میکنند. یک گروهی هم هستند که ماهی نمیگیرند، نهی از منکر هم نمیکنند، تازه به آنها میگویند برای چه این کار را میکنید؟ جالب است قرآن وقتی میخواهد بگوید این سه گروه، میگوید دو جبهه. میگوید سه گروه در دو جبهه. چون برای من گروههایش مهم نیست، مهم دو جبهه است. "فَلَمَّا نَسُوا مَا ذُكِّرُوا بِهِ أَنْجَيْنَا الَّذِينَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوءِ وَأَخَذْنَا الَّذِينَ ظَلَمُوا بِعَذَابٍ بَئِيسٍ بِمَا كَانُوا يَفْسُقُونَ"؛ میگوید چه آن گروه، چه دیگری، آنها هم از کادر خارج شدند. فسق میشود و بوزینه میشوند. سه گروه، دو جبهه. نه سه گروه، سه جبهه. برای خدا آنچه واقعیت دارد جبهههاست، جبههی حق، جبههی باطل. بله ممکن است دو جبهه، جبههی باطل باشند، با یکدیگر هم درگیر شوند، دو جبههی باطل میشود. اینها دیگر جبهه نیستند، باطلاند. ادبیات قرآن در این زمینه حق و باطل است. ادبیات قرآن، اصولگرایی و اطلاحطلبی نیست. میگوید در جبهه رفتی. اصلا شما بگو ده تا، این ده تا را حق و باطل میکند. در این پارادایم به اینها نگاه میکند. ولو اینکه آنها گروههایشان را معتبر بدانند، ولی همه را جمعبندی میکند، میگوید: "فی قلوبهم مرض" بو آن "مجرفون فی المدینه" با آن "منافقین" همه "جامع الکافرین و المنافقین"؛ همه اینها را با هم جمع میکند. میگوید همه در جبهه باطل رفتند، اینگونه بررسی میکند.
عزیزان، نکتهای که ما داریم، این است که آن که خدا از ما توقع دارد، راهاندازی جبههی حق و پارامترهایش است، که انشاالله در این شبها به این نکته اشاره خواهم کرد که اگر این بیاید، بعدا دیگر یک وعدهی دیگری میآید، حالا شد، حق و باطل با هم درگیر شد. اینجا معادلاتش با هم فرق میکند. میگوید حق با باطل درگیر شد. دو بادکنک اگر با هم درگیر شوند، در قاعده بادکنکها میروند، حالا اینکه بادکنکش بزرگتر باشد، به آن میخورد، آن را این طرف پرت میکند، از این حرفهاست. ولی میگوید شما در درگیری دو بادکنک با هم عمل نکنید، سوزن بادکنک درگیر شود. اینها دو مدل است. سوزن با بادکنک درگیر شود، مساله طور دیگری حل میشود. مثل این بازیهای سنگ، کاغذ، قیچی است، هر دو طرف گفتند سنگ، کاغذ، قیچی، هر دو کاغذ آوردند، معلوم نیست بازی چیست. اگر یکی قیچی آورد و دیگری کاغذ آورد، اینجاست که مساله حل میشود. حتی بعضیها فکر میکنند اگر دشمن با ما جنگ رسانهای کرد، باید ما با او جنگ رسانهای کنیم. یعنی اگر مرکز ثقل او، که به قول قرآن مرکز ثقل دشمن، جنگهای رسانهاش است ما هم با او جنگ رسانهای میکنیم. خب شما که در زمین همان هستید. شما هم دارید همان کار را میکنید. فکر میکنید اینگونه نتیجه میگیرید؟ ابدا نتیجه نمیگیرید. شما جریان حق را راه بینداز. مگر در جنگ با اینهمه مسائل، پیروزی به دست میآمد با جنگ رسانهای به دست میآمد؟ مگر ما آن موقع رسانه داشتیم؟ من نمیگویم مسالهی رسانه کالعدم، خیر، مسالهی رسانه کالعدم نیست، ولی مرکز ثقل نیست، اشتباه نشود. جریان حق مرکز ثقل است. به این بخش آیات درگیری موسی و فرعون را در سورهی مبارکه اعراف توجه کنید. این را پیشمقدمه بدانید، مساله سحر و جریان یهود و جریانهای کفار، همان مساله رسانه است. اگر ترجمه امروزیاش را بخواهید، مساله رسانه است. چرا؟ چون همانطور که سحر تصرف در قوه خیال است، واقع را عوض نمیکند. تصورات شما را عوض میکند. سحر اینگونه است. "يُخَيَّلُ إِلَيْهِ مِنْ سِحْرِهِمْ أَنَّهَا تَسْعَىٰ"؛ سحر تصرفات در قوهی خیال است. یعنی اینگونه نیست که کسی که سحر میکند یک اتفاقی در عالم میافتد، سحر واقع ندارد. سحر "يُخَيَّلُ إِلَيْهِ مِنْ سِحْرِهِمْ أَنَّهَا تَسْعَىٰ"؛ اگر ریسمانها را میریزد و مار میشود، ریسمانها مار نمیشود، ریسمانها ریسمان است، شما مار میبینی. این است. این تردستی و اینها که اصلا سحر نیست، تردستی است، شعبدهبازی است، به درد مجالس عروسی میخورد. نه آن که واقعا سحر است، آن "يُخَيَّلُ إِلَيْهِ مِنْ سِحْرِهِمْ" تصرف در قوهی خیال است. رسانه دقیقا کارش همین است. رسانه تصرفات در قوهی خیال است. یعنی تصویرسازیهایی است که برای شما انجام میدهد. ممکن است واقع یک چیزی باشد، رسانه بیاید واقع را برای شما طور دیگری نشان دهد، شما باور کنید. این دقیقا همان ماهیت سحر است. که شما باور میکنی که چنین واقعهای اتفاق افتاده. با تمام ابزار رسانهای. ببینید گزارش قرآن و تعلیل و علتآوریاش در سورهی مبارکهی اعراف، راجع به این داستان چگونه است؛ بعد از اینکه حضرت موسی مامور میشود که پیش فرعون برود و آن داستانها، خب معجزاتش را رو میکند، بعد قرار است مناظرهای با سحره انجام دهد. موعد کجا؟ ببینید جریان حق انقدر مطمئن عمل میکند. میفرماید: "قَالَ مَوْعِدُكُمْ يَوْمُ الزِّينَةِ وَأَنْ يُحْشَرَ النَّاسُ ضُحًى"؛ این را چه کسی میگوید؟ خود موسی میگوید. کِی؟ نه این که بیا یکبار در پستو برویم، یکبار بیندازیم، ببینیم چه میشود. جریان حق اینطور مطمئن است. میگوید آقا میخواهی مناظره بکنیم؟ کی؟ "يَوْمُ الزِّينَةِ"؛ یعنی روز عید باشد و همه جمع شده باشند "وَأَنْ يُحْشَرَ النَّاسُ ضُحًى"؛ مثل این که بگویی آقا بین دو نیمهی دربی، با پخش زنده، این مطلب را برگزار بکنیم؛ این قدر مطمئن است. دارد که سحره را جمع میکند "وَجاءَ السَّحَرَةُ فِرْعَوْنَ قالُوا إِنَّ لَنا لَأَجْراً إِنْ كُنّا نَحْنُ الْغالِبِينَ"؛ اولین چیزی که سحره میگویند، این است که بیمه و پول و قرارداد، سر جایش هست یا نه؟ این فرق کار پیامبرانه با کار پیمانکاری است. کار پیمانکاری، کاری است که پول برایش مهم است و اثبات جریان حق برایش مهم نیست. طرف وقتی میآید، صحبت میزان مالیات و بیمه و میزان حقوقش و قرادادش را میکند. با این جریانها حق جلو نمیرود. جریان حق، هیچ موقع اینگونه جلو نرفته است. جریان حق با ایثارها جلو رفته است. شما امیرالمومنین را ببینید، وقتی به قوم خودش تشر میزند که دیگر زمینگیر شدهاند، میگویند: آقا ما وقتی میجنگیم، "نَقْتُلُ آبَاءَنَا وَ أَبْنَاءَنَا وَ إِخْوَانَنَا وَ أَعْمَامَنَا"؛ ما بابا و برادرمان را در جنگ میکشیم. برادر، برادر را در جنگ میکشت. طرف عمویش را میکشت و عمو برادرزادهاش را در جنگ میکشت. "مَا يَزِيدُنَا ذَلِكَ إِلَّا إِيمَاناً وَ تَسْلِيماً"؛ میگفت: ایمان و تسلیم ما بالا میرفت. حضرت اینجا میگوید: "لَوْ كُنَّا نَأْتِي مَا أَتَيْتُمْ"؛ اگر اینطوری که شما مبارزه میکنید، ما هم اگر همینطوری میخواستیم برای اسلام مبارزه بکنیم، "مَا قَامَ لِلدِّينِ عَمُودٌ وَ لَا اخْضَرَّ لِلْإِيمَانِ عُودٌ"؛ اصلا ایمان نمیماند و شاخههای ایمان سبز نمیشد. اگر قرار بود تا وقتی جایی میرویم برای خدا کار بکنیم، برای پیشبرد جریان حق، اوّل قراردادهایمان را بنویسیم، مسالهی بیمهمان را هم روشن کنیم. اصلا اسلام اینطور جلو نمیرود. بعضیها که فکر کردند باید اینقدر آییننامهی مالی داشته باشند، برای اینکه حق را جلو ببرند، سخت در اشتباهند. زیر صد کیلومتر ماموریت رفتی یا بالای صد کیلومتر؟ بنزین بالا رفت یا پایین آمد؟ جریان حق اینطور جلو نرفته و نمیرود. جریان حق با ایثارها جلو میرود، با پیمانکاریها جلو نمیرود. برای همین است که اولین حرفهایی که سورهی شوری را ببینید، یک ترجیعبندی دارد، البته ترجیعبند حرف درستی نیست چون قرآن شعر نیست؛ ولی یک عبارت تکراری دارد. پیامبران را گزارش میکند، میگویند این پیامبر، آن پیامبر، پیامبر بعد یک جملهای را اولین چیزی است که باید بگویند "وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ"؛ من از شما اجر نمیخواهم. من اصلا دغدغهی مالی ندارم. بعضیها پیمانکار فرهنگیاند؛ برای دین پیمانکارند. بین مجاهد و پیمانکار فرهنگی فرق است. پیمانکار فرهنگی، دغدغهاش پول است؛ پولش را از فرهنگ میتواند به دست بیاورد. مجاهد، دغدعهاش جهاد فی سبیلالله است. پیمانکار فرهنگی دغدعهاش خودش و پولش و حتی علایق خودش است. اصلا دوست دارد دنبال علاقههایش برود، خوشش میآید دنبال علاقهاش برود. اولین حرفی که سحره میزنند، که در جریان باطل قرارگرفتهاند، سحره میگویند: "إِنَّ لَنا لَأَجْراً إِنْ كُنّا نَحْنُ الْغالِبِين"؛ منطق فرعون همین است که بیا بیمهات، قراردادت، همه چیزت سر جایش است. "قَالَ نَعَمْ وَإِنَّكُمْ إِذًا لَمِنَ الْمُقَرَّبِينَ"؛ بله تازه یک چیز دیگر هم هست؛ آن چیست؟ تازه از رانت و اینها هم بعدا میتوانی استفاده بکنی، وقتی در این جریان میآیی. بعد میگوید: "قَالُوا يَا مُوسَىٰ إِمَّا أَنْ تُلْقِيَ وَإِمَّا أَنْ نَكُونَ نَحْنُ الْمُلْقِينَ"؛ تو میاندازی یا ما بیندازیم؟ "قَالَ أَلْقُوا"؛ وقتی میاندازد، "فَلَمَّا أَلْقَوْا سَحَرُوا أَعْيُنَ النَّاسِ وَاسْتَرْهَبُوهُمْ وَجَاءُوا بِسِحْرٍ عَظِيمٍ"؛ کاری که جریان باطل میکند این است که میآید میاندازد و رسانهاش را فعال میکند و "سَحَرُوا أَعْيُنَ النَّاسِ"؛ چشمها را سحر میکند و به شدت میترساند "وَ جاؤُ بِسِحْرٍ عَظِيمٍ"؛ کار بزرگی میکند. ببینید جنس کار، کار بزرگی است. جنس کار ترساننده است. وحشتآفرین است. او این کار رسانهای را انجام میدهد. جواب موسایی در این زمینه چیست؟ خدا میگوید حالا توهم بزن یک سحری بزن از آن برتر. ماجرای دوتا سحر است. جواب این است که "و اوحینا موسی القینا موسی"؛ تو چوبت را بنداز. و "وَ أَوْحَيْنا إِلى مُوسى أَنْ أَلْقِ عَصاكَ فَإِذا هِيَ تَلْقَفُ ما يَأْفِكُونَ"؛ که برود و آن سحر را ببلعد. تو جریان حق را راه بینداز. چرا میگم جریان حق؟ میبینید. "فَوَقَعَ الْحَقُّ وَ بَطَلَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ" درگیری است عزیز من. درگیری چوب با سحر نبوده است. چوب با ریسمان نبوده است. خدا پردهبرداری میکند جریان حق بود با باطل. مرکز ثقل بازی در زمین سحر نیست. مرکز ثقل بازی در جریان حق و باطل است. بگذار او تمام سحرش را انجام بدهد. تو جریان حق را راه بینداز. جریان حق که راه بیندازد تمام سحرهارا باطل میکند. در جنگ، تلاش رسانهای میکردیم این همه میرفتیم جلو. این همه دل مردم سکینه و آرامش داشت در حالی که در جنگ بودیم. خب چرا؟ به چه مناسبت؟ با فعالیتهای رسانهای به این جا رسیده بودیم؟ نه! جریان حق سکینهآفرین
است. آرامش آفرین است. جریان حق اینگونه است.
حتی وقتی که راه میافتد جریان به اینجا کشیده میشود که "فَغُلِبُوا هُنالِكَ وَ انْقَلَبُوا صاغِرِينَ وَ أُلْقِيَ السَّحَرَةُ ساجِدِينَ"
آدم از گروه مخالف جذب میکند. رفیق!طرف میفهمد بابا این با آن یکی نبود. این یک کار دیگری کرد. ترس و وحشت برای جریان حق است. لذا شما نگاه میکنید در جریان حضرت صدیقه طاهره (س) در جریان فدک و خطبه فدکیه. بروید و به خطبه نگاهی بندازید. آدم انتظار دارد که خب فدک را غصب کردند. آن حضرت با آن حال، با حال حاملگی، حال بار شیشه بیاید در جمع مردان و "مشیت مش رسول الله"؛ مثل رسول الله قدم بزند و بیایید در جمع مردان، مردانه ی ترور بیاید آنجا و در آنجا زنی از پرده بیرون بیاید و شروع کند و صحبت بکند آدم انتظار دارد که حالا شما برو سر اصل مطلب. ببینید همهاش داره اعتقادات درست میکند. آدم دائما میگوید خب، حالا بعدش. ایشان دارند درباره توحید صحبت میکنند. درباره معاد صحبت میکند. راجع به نبوت صحبت میکند. چرا؟ چرا این کار را میکند؟ به خاطر اینکه ما در جریان نرمافزار کم میآوریم. نرمافزار جریان حق. یعنی مشکل ما این است که جریان حق از حق بودن خارج و در زمین او و با او میخواهیم مبارزه کنیم. در همین تقریبا آخرین خطبههای نهجالبلاغه در زمان حیات امیرالمومنین میبینیم که به حضرت خبر دادند که
معاویه حمله کرده است. معاویه به اطراف و مکه و مدینه و همه جا حمله کرده است. حضرت میآید مسجد و خطبه میخواند به این خطبه توجه کنید حدود ۹۵درصد بحث توحید است. چرا؟ ۹۵درصد توحید است. چرا؟ آدم میگوید که خب الان وقتش است که حضرت بگوید من یارانهها را درست میکنم. سربازها فرار نکند. سبد کالاهایشان را به موقع بگیرند. این طوری بشود. آدم دائما خطبه را میخواند و میگوید خب! حالا بعدش؟ یک دفعه متوجه میشود که خطبه تمام شد و حضرت در دو، سه جمله گفتند که ما یک لشگری تشکیل میدهیم که برویم به سمت دشمن و مجدد مراجعت به صفین بکنیم که ابن مجلم حضرت را به شهادت میرساند در همان دوران تدارکات جنگ. نرم افزار حق چنانچه کم بیاورد و جریان از حق بودن بخواهد فاصله بگیرد این را تا به حال به هزار لسان گفتیم.
آقا اصلا ما میرویم در زمین دیگر و بازی میکنیم. دیگر در زمین خودمان نیستیم. اینجا آنجایی است که دیگر وعدهالهی نیست. وعده الهی نیست اینجا جریان بجنگ تا بجنگیم است. میشود جنگ اعراب و اسرائیل. اسرائیل در شش روز اعراب را باخاک یکسان میکند. چون جریان دو تا باطل است.
حالا بجنگند تا بجنگیم. جریان حق و باطل که نیست. خیلیها سوال میکنند که خصوصیات جریان حق چیست؟ که انشاالله به آن اشاره خواهیم کرد. "أَرْسَلْنا رُسُلَنا بِالْبَيِّناتِ"؛ رسالت آمد بینات با آن آمد. کتاب آمد قواعد برای آن آمد. جریان حق آمد آنچه که باید به عنوان کار پیامبران میآمد، آمده است. لذا به این بحث جریان حق دقت بفرمایید. ما باید جریان حق و نه جریان رسانه را، رسانه در جریان حق اشکال ندارد ولی فکر نکنیم مرکز ثقلمان آنجاست.
در این سنگ، کاغذ، قیچی ما باید قیچی بیاوریم، اگر طرف مقابل کاغذ آورده است، نه اینکه کاغذ بزرگتر بیاوریم، آنجا بازی معلوم نیست چه میشود. اینجا همهی وعدههای خداوند در این قسمت پیاده شده است.
خواستیم ابتدای سوره مبارکه پیامبر را بخوانیم، که نشان دهد جریان حق، جریان اصیل است. جبهه بندی خدا در جریان حق قرار گرفته است. میگوید "فَوَقَعَ الْحَقُّ وَبَطَلَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ"؛ آن موقع اینی که حضرت آقا از سوره مبارکه ابراهیم گفتند، این همان میشود که شما باید جریان حق را بیندازی، باید در جریان حق با صبر و شکر باشی که بشوی صبار شکور. آنجا آیات سوره مبارکه ابراهیم را ایشان خواندند، این آیات خیلی قابل دقت است. از ابتدای آن به پیغمبرش هم میگوید: "بسم الله الرحمن الرحیم الر کتاب انزلناه علیک لتخرج الناس من الظلمات الی النور باذن ربهم الی صراط العزیز الحمید"، تو هستی، کتاب هم هست، مردم را از ظلمات تو به سمت نور اخراج کن. در آیات بعد "لقد ارسلنا موسی بآیاتنا ان اخرج قومک من الظلمات الی النور و ذکرهم بایام الله انّ فی ذلک لایات لکل صبار الشکور"؛ پیغمبر شما هم این کار را بکنید زیرا که موسی هم این کار را انجام داده است. یعنی جریان موسی هم همین است. جریانی است که با آن بیناتی که دارد "ان اخرج قومک الی ظلمات الی النور"؛ این ایام الله میشود، و این ایام الله صبر و شکر دارد، یعنی معلوم است سختی و پایمردی دارد.
انشاءالله در جلسه بعد عرض خواهیم کرد که یک لبه ایام الله این است که مسئولیتهای قبل از ایام الله با بعد از ایام الله تفاوت دارد. "ان اخرج قومک من الظلمات الی النور"؛ یعنی اگر ایام الله اتفاق بیافتد شما از یک مرحله تاریکی به یک مرحله روشنایی رفتهاید، توقعات متفاوت میشود و این را بدانید عبور کردن از این ایام الله برای امت سخت و دشوار ( پوست کندن) است. اشتباه نکنید که ایام الله این است بعد دوباره بگویید این است، اینگونه نیست. اگر شما حرکت میکنید و به یوم الله میرسید باید یک اوربیتال عوض کنید و در سطح بالاتر بیایید و سپس دوباره.
فکر نکنید شما میتوانید کار قبلی را تکرار کنید. کار قبلی را نمیشود تکرار کرد و من در جلسه بعد با شواهد قرآنی این را به شما نشان خواهم داد.
بعد دیگر ایام الله زنگ خطر است و این خیلی مهم است. "ان اخرج قومک من الظلمات الی النور" است یعنی مسائلی که واضح نبود، واضح شد. این مانند این است که در تاریکی به کسی برخورد کنم و از او عذرخواهی کنم و همه هم قبول میکنند، اگر در روشنایی راه بروم و به بقیه برخورد کنم همه ناراحت میشوند و میگویند الان که روشن است چرا نمیبینی؟
اگر تاریکی باشد ممکن است آدمی هزار خطا بکند و اصلا پذیرفته شود ولی وقتی روشن میشود اصلا خطاهایمان پذیرفته نیست.
ما بعد از حاج قاسم وارد مرحلهی سختی شدیم. مرحلهی سخت ایام الله. داشته باشید، ایام الله که هدیهی الهی نیست فقط، متضمن یک اتمام حجت است، مسئولیتها دیگر فرق میکند.
بینی و بین الله یک ایام الله دیدیم، یک بار دیدیم که خداوند دست روی عقول ملت کشید و ناگهان چطور همه یک مسالهای را متوجه شدند. انگار که خروج از ظلمات به سمت نور بود. این مسئولیتهای خودش را دارد. من در قرآن انشاالله جلسهی آینده به شما نشان میدهم. که قرآن مسئولیتهای دورههای مختلف را اصلا آیاتش فرق دارد، ترتیبش فرق دارد، ترکیبهایش فرق دارد. اگر بدر یک طور عمل کنید، احد نمیگذارد آنطور عمل کنید. در بدر یک مقدار دنیا گرایی قبول میکند، در احد همین را هم قبول نمیکند. میگوید شما بدر دیدی دیگر. یک اوربیتال باید عوض کنید، یک سطح انرژی باید عوض شود. وگرنه آن اتفاقی که باید بیفتد نمیافتد.
انشاالله که خدا صاحبمان را حصرت حجت را به زودی زود برای اینکه شر اشرار بخوابد و عدالتگستری در همهی عالم انجام شود، خدا در این ظهور تعجیل کند، صلواتی مرحمت بفرمایید.