
زمانی که اولین عکسها از سردار حاج علی فضلی منتشر شد دل بسیاری از علاقمندان به شهدا و تاریخ دفاع مقدس به لرزه در آمد. سرطانی که ناشی از جراحات شیمیایی این سردار بزرگ بود آنچنان به جسم و روح این سردار هجوم برده بود که عملاً از آن سردار بزرگ چیزی باقی نمانده بود. سرداری که ملقب به علی آهنی است. دلیل آن ترکشهای بی شماری است که بر جسم این سردار بزرگ نشسته است. با وجود این همچنان این سردار بزرگ در جبهه حراست از انقلاب اسلامی در حال نقش آفرینی است. روندی که پیش از جنگ تحمیلی آغاز شد و تا سالهای فتنه و آشوبهای خیابانی ادامه یافت.
سردار «علی فضلی» که در میان رزمندگان دوران دفاع مقدس به «حاج علی» معروف است، در سال ۱۳۴۰ در شهر تویسرکان استان همدان متولد شد. او پس از پیروزی انقلاب اسلامی، در سال ۱۳۵۸ مدرک دیپلم خود را گرفت و به عضویت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی درآمد.
اشتیاق شهادت حاج علی فضلی را آنگاه میتوان خوب درک کرد که بدانیم قبل از شروع تهاجم ارتش بعث علیه کشورمان، او با حضور در جنوب و همچنین غرب کشور به مقابله و مبارزه با ضدانقلاب مشغول شده بود. مردم خوزستان و کردستان به هنگام ایستادگی در برابر گروههای ضدانقلاب خلق عرب و همچنین دموکرات و کومله، حاج علی فضلی را در کنار خود میدیدند و آشنایی آنها با این سردار سرافراز سپاه اسلام قدمتی دیرینهتر از دوران دفاع مقدس دارد.
با شروع تجاوز ارتش بعث به کشورمان، علی فضلی بلافاصله راهی خوزستان شد و تا هشت سال بعد در جبهههای مقابله با صدام در میدان ماند. نقل است که سردار فضلی در این مدت کمتر از ۵۰ روز به دیدار خانواده خود رفته است. فرماندهی لشکر المهدی و لشکر ۱۰ سید الشهداء، از جمله مسئولیتهای مهم سردار فضلی در دوران دفاع مقدس بود.
حاج علی فضلی در عملیاتهای مختلف دوران دفاع مقدس بیش از ۱۵ بار مجروح و شیمیایی شد. یکی از نمونههای آن در زمان عملیات والفجر هشت در سال ۱۳۶۴ بود؛ زمانی که یک راکت در ۱۵ متری حاج علی فضلی به زمین اصابت کرد و همین باعث شد که ترکشهای راکت، یکی از چشمهای سردار فضلی را از بین ببرد.
سردار فضلی که با روحیه و منش بسیجیوار خود، بسیاری از دلها را به خود شیفته کرده بود، پس از دوران دفاع مقدس مسئولیتهایی همچون جانشینی سازمان بسیج مستضعفین و جانشینی بنیاد حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس را بر عهده گرفت. او در تاریخ ۱ اردیبهشت ۱۳۹۷ نیز با حکم سرلشکر «محمدعلی جعفری» فرمانده وقت کل سپاه، فرماندهی دانشگاه افسری و تربیت پاسداری امام حسین (ع) را بر عهده گرفت.
در نهایت نیز با شدت یافتن بیماری ایشان ضمن تحویل این مسئولیت به سمت جانشین معاون هماهنگکننده سپاه پاسداران انقلاب اسلامی منصوب شد. همین مرور کوتاه بر زندگی این فرمانده بزرگ نشان میدهد که وی تمام زندگی خود را وقف دفاع از انقلاب اسلامی کرده و بنا بر بعضی از نقلها ایشان در طول حضور در جبهههای حق علیه باطل شاید کمتر از ۵۰ روز به خانواده خود سرزده باشد.
شاید بهترین توصیف درباره این سردار بزرگ عنوان «شهید زنده» باشد. انسانی که هنوز مدعی است که هیچ کدام از این فداکاریها ارزشی در مقابل از جان گذشتگی شهدا ندارد. از سوی دیگر این شهید بزرگوار تلاش گستردهای برای جذب تمام اقشار و گروهها کرده و معتقد است که باید تمام این افراد جذب انقلاب اسلامی شوند.
امید است که این سردار بزرگوار و انسان شریف با بازگشت سلامتی خود بتوانند همچنان اسلام و انقلاب را از خدمات خود بهره مند سازد.
برای ورود به کانال پیامرسان تلگرام «مکتوبات هیأت الزهرا (س) دانشگاه شریف» کلیک کنید.