پشت کانتر شرکت توی نمایشگاه نشسته بودیم و با یکی از دوستان داشتیم گزارش خبری مینوشتیم. یه خانم عکاسی روسریش افتاده بود و داشت عکس میگرفت. نمیدونستم باید چیکار کرد؛ تو جایی مثل اینجا یکم سخته نهی از منکر. به دوستم گفتم بنظرت وایسم خودش درست کنه یا برم بهش بگم؟ یکم فکر کرد و یه جمله پیشنهاد داد که بگم و گفت بگو و رد شو و برو اون یکی غرفه. بلافاصله پاشدم که پشیمون نشم. رفتم سمتش و گفتم: «سلام خانم، ببخشید روسریتون افتاده فکر کنم». اول ناراحت شد ولی بعد که رد شدم گفت ممنون. فکر کردم درست نکرده ولی بعدش که دوستم رو دیدم و پرسیدم، گفت چند ثانیه بعد درست کرد. منم گفتم خداروشکر.
تو تاکسی بودیم؛ طرف از این راننده تاکسیایی بود که به همه فحش میدن! موقع پیاده شدن بهش گفتم: آقا، لااقل خانوم تو ماشینه کمتر فحش بده. یه نگاهی کرد و رفت.
داشتیم از سر کار میرفتیم خوابگاه؛ اون طرف کوچه یه ماشین پارک بود. یه مرتبه درش باز شد و کسی که توی ماشین بود یه لیوان یکبارمصرف رو گذاشت روی زمین، زیر ماشین، و در و بست و خیلی اروم حرکت کرد. رفتم که لیوانو بردارم بندازم توی سطل دیدم یکم جلوتر توقف کرد. جلو رفتم و زدم روی شیشهی ماشین. در رو باز کرد. لیوان رو بهش دادم و گفتم جناب، لیوانتو بنداز سطل زباله. لیوان رو گرفت ازم و گفت چشم.
از در دانشگاه رد میشدم، دوتا خانم داشتن میرفتن سمت مترو. یکیشون روسریش افتاده بودو هیچ اعتنایی نمیکرد. سر حبیبزادگان رفتن سمت چپ. با اینکه مسیرم مستقیم بود، ولی گفتم نباید بیاعتنا باشم و رفتم سمت چپ. کوچه یکم تاریک بود منم خیلی عقبتر بودم، سرعتو زیاد کردم. نزدیکای خیابون تیموری بهشون رسیدم. از کنارشون داشتم رد میشدم (اون یکی خانم هم روسریش افتاده بود) گفتم :«خانما لطفا روسریتونو سر کنین». یکیشون گفت چشم و درست کرد. نفر کناری یکم بد نگاه کرد. منم بلافاصله با لحن آروم و دلسوزانه گفتم بخاطر خودتون میگم، اینجا محله ناامنیه. تا این رو گفتم، ایشون هم درست کرد و هردو تشکر کردن. منم راهم از اونا جدا شد و رفتم.
از امام صادق(ع) نقل است: "... وکن رفیقاً فی أمرک بالمعروف و شفیقاً فی نهیک عن المنکر …”. امر به معروف را با رفق و نرمی انجام بده، و با مهربانی و محبت نهی از منکر کن.