یه پوشهای تو کامپیوترم دارم به اسم خاطرات که توی اون همهی عکسا و فیلمای از اول دبیرستانم تا همین امروز رو نگه میدارم. وقتی به قسمت خاطرات دانشگاه میرم و چشمم به اتفاقات و برنامههایی میفته که به واسطه بودن و نفس کشیدن تو فضای هیأت در اونها حضور داشتم، ناخودآگاه گریهام میگیره. یاد پابوس میافتم و تیم تدارکاتش که توش حضور داشتم. تیمی که عمیقا دوستشون دارم. تیمی که تقریباً بدون استراحت از ۷ صبح کارش رو شروع میکرد و تا پاسی از شب هم مشغول کار بودند و واقعا برام جالب بود که برعکس خیلی از کارهای دانشجویی که آدمها از زیرکار درمیرن و پشت هم رو خالی میکنن، یه تلاش عمیقی رو شاهد بودم که شبیهش رو هیچ جای دیگهای در دانشگاه ندیدم. باز هم که بین خاطرات میگردم، یاد تدارکات مراسم ۲۸ صفر میافتم که دوچرخه دوستم رو گرفته بودم و مدام با اون بین غذاکشخونه و سلف حرکت میکردم که پیگیر کارهای هر دو بخش باشم. یادمه یک شب بارون شدیدی هم میبارید و وقتی با دوچرخه این مسیر رو طی میکردم، همه تنم خیس میشد و چقد جذاب بود! کمی بعدتر محرم ۹۸ بود که تو غذاکشخونه فعالیت میکردم. هیچ وقت اتفاقات و حماسههایی(!) که در اونجا اتفاق افتاد رو یادم نمیره. از ظهر تاسوعایی که یه دیگ خورشت گم شد تا ظهر عاشورایی که گوشت شویدپلو کم اومد و مجبور شدیم بریم و تن ماهی بخریم. هیچ وقت یادم نمیره شب هشت محرم رو که اولین شبی بود که قرار بود غذای برنجی بدیم و تعداد هم حدود ۷۰۰۰ نفر بود. واقعا ترسیده بودم و فقط از خود امام حسین(ع) خواستم که کمکم کنه. خداروشکر که از بزرگ و کوچک هم به کمک اومدند و تونستیم کار رو انجام بدیم. کمی بعدتر هم که اربعین بود و اولین سفر با کاروان دانشگاه. سفری ۱۱ روزه پر از اتفاقات عجیب و غریب. بیشتر از این واقعا سخته که جلوی گریهام رو بگیرم. خدا رو صد هزار بار شکر میکنم بابت حضور در این جمع بینظیر. دوستانی در این جمع پیدا کردم که تا ابد حاضر نیستم از اونا جدا بشم و همه این اتفاقات خوبی که در این مدت سه چهار سالی که در فضای هیأتالزهرا(س) دانشگاه شریف برام اتفاق افتاد رو مدیون لطف نظر خود ائمه و امام حسین(ع) هستم.
متنم رو با جملهای که روی کیک تولد یکی از بچههای هیأت نوشته بودیم، تموم میکنم:
شکر خدا که فاطمه ما را خریده است