شکافتن آسان نیست؛ آن هم شکافتن پیلهای سخت که به دور تو پیچیده شده و پروانهشدن را از تو گرفتهاست.
وقتی همه به یک سمت و سو میروند شکافتن راه آنها و از پسِ آن، راه خود را پیدا کردن آسان نیست! همانطور که گاهی «نه» گفتن بسیار سخت میشود. گاهی خنده آن شادی و قهقهههای ما نیست؛ اتّفاقاً گاه خندهها از پس رنج و سوز و گریه برمیآید، و آن خندهی قلبِ توست که بر تمام وجودت، در رگ به رگِ جان تو راه مییابد؛ «خندهای حقیقی!» حتماً شنیدهای که حقیقت تلخ است! من میگویم راهی که به حقیقت میرود سخت است، اما تو خندهی قلبت را در پسِ آن فراموش نکن. گاهی تو داری میخندی، واقعاً هم میخندی، اما قلبِ تو، آن مرکزِ وجود تو، آن طراوتبخشِ جانِ تو نمیخندد. بلکه آنچه لبهای تو را به خنده گشوده قلبِ تو را غمبار و تاریک کردهاست؛ و حتی گاهی بلعکس! تو میباری و قلب تو سبک می شود، شادی جوانه میزند و درختی تنومند میشود و پیلهی تاریکِ دورِ تو را میشکافد.
رنج که دوستداشتنی نیست، اما من میگویم باید بشکافی! آنچه رنجها در ظاهر دارند تلخی و سختیاست اما سطح را که بشکافی، باز بشکافی و دوباره بشکافی چیزهای دیگری میبینی! شنیدهام که از نگاه درجه۲ میگویند. یعنی تو در درجهی اول داری زندگی، میکنی، درسَت را میخوانی، تصمیماتی میگیری، خیالاتی میکنی، مسیری را میروی،دوستانی داری و...! ولی در درجهی دوم من نگاهم را در افکار و خیالاتم، در درسم، در تصمیمات و دوستان و... نگاه میکنم! من دارم چطور به درسم نگاه میکنم؟ من به آینده چطور نگاه میکنم؟ من مسیری که میروم را دارم چطور میروم؟ من سمت و سوی راهم را میکاوم! این مسیر دارد با من چه میکند؟ مرا به کجا میرساند؟

اینجا من نشستهام آن بالا و دارم فکر و قلب و اطرافیان و دلیل کارهایم را نگاه میکنم! چه تصمیماتی میگیرم؟ چه دوستیهایی ساختهام؟ چه رنجهایی دارم؟
اینجا تو خودت را میشکافی! مثلا دوستیهایت را میشکافی! با خود میگویی که کدام دوست در قلبِ خود جوانهای دارد که جانِ مرا هم سبز کند؟ کدامیک تورا تاریکتر و بهدور از نور رها میکند؟
تو جایجایِ وجودت را بشکاف و به خودت بگو که کدام رنج زیباتر است؟ رنج باید انسان را پروانه کند، باید از جنس شکافتنِ پیلهی سیاهیِ دورِ تو باشد؛ و آن مسیری که در پسِ نگاهِ به خودت درمییابی را بگیر و برو و قلب خود را روشن کن! تو خورشیدِ خودت را پیدا کن، آنچه قلبِ «تو» را خندان و روشن و گرم و زیبا نگه میدارد، مالِ خودِ خودت را...
اگر من بودم روزی چند دقیقه موبایلم را ساکت میکردم و با جهان روبهرو میشدم، با «او»یی که من را و جهان را ساختهاست روبهرو میشدم؛ و به جهانِ خودم، به جهانی که «من» قرار است بسازم
فکر میکردم و
فکر میکردم و
فکر میکردم....
به تو قول میدهم که با جهانِ فکرت مییابی «او»را...