گوشی رو برداشت؛ شماره رو گرفت. چند تا بوق و جواب ...
بعد از یک مقدمه کوتاه حرفش رو شروع کرد، به نظر میرسید شخص مناسبی رو برای درد و دل انتخاب کرده، چون ایشون هم دل خوشی از شخص ثالث نداشتن. یکی ایشون میگفت، یکی اوشون. خلاصه تنور غیبت داغِ داغ بود. شخص مورد غیبت رو هم که میشناختم.
داشتم حرفاشونو میشنیدم و این احادیث تو سرم تکرار میشد...«بد مـردمى هســتـند كسـانى كـه امر به معروف و نهى از منكر نمىكنند.»
«كسى كـه توانـائى نـهى از منـكر را داشـتهباشـد و نهى از منـكر نكـند، دوست دارد كه خـداوند اطـاعت نشـود و كسى كه نافرمانى خـدا را دوست داشتهباشد، آشكارا بـا خـداوند دشمنى كردهاست.»
تموم هم که نمیشد! دیگه نتونستم تحمل کنم. رفتم قرآن رو برداشتم، آیه ۱۲ سوره حجرات رو آوردم، رفتم دم گوشش و خوندم: «...و از یکدیگر غیبت ننمایید، آیا احدی از شما دوست دارد که گوشت برادر مرده خودش را بخورد؟...»
تشکر نکرد، لبخندهم نزد، از این مثل خوشش نیومد، بدجوری نگاهم کرد... ولی اعصابش بههم خورد و غیبتشون نیمهتموم موند و گوشی رو قطع کرد. بعداً هم حتما بهش فکر میکنه.
ایام اربعین با کاروان بچههای دانشگاه عازم کربلا بودیم. تو مرز مهران سمت عراق، تو اون شلوغی جمعیت و گرمای هوا، کنار یه ماشین ون یه پسر جوون رو دیدم که داشت یه سری ساک و وسایل رو جابجا میکرد. به نظر خسته و عصبانی بود و انگار به مدت خیلی طولانی علاف شدهبود؛ این رو از دادی فهمیدم که سر مادرش زد. با خودم گفتم از کجا مطمئنی اون مادرشه؟ اما صورت مسأله رو پاک نکردم؛ رفتم جلو و بهش گفتم ببخشین، اون خانم مادرتون بودن؟ گفت بله. بعدم اونو متوجه کار اشتباهش کردم. خضوع رو تو چهرهاش حس کردم که چقدر حرفم به جانش نشستهبود. حس خوبی داشتم از این که تصمیم درستی تو اون لحظه گرفتهبودم.
یه بنده خدایی رفته بود قسمت خواهران مزار شهدا نماز بخونه منم داشتم نماز میخوند. نمازم که تموم شد بهش گفتم :سلام علیکم، نمازتون قبول باشه ولی اون قسمت برای خواهرانه. از بس آقایون اونجا رو اشغال کردند خانوما دیگه نمیان اونجا اون بنده خدا گفت من نمیدونستم، قبلا اینطوری نبود و اومد سمت آقایون.
توی خیابون طرشت شمالی داشتم میرفتم سمت خوابگاه که دیدم چن تا نوجوون آهنگ گذاشتن و البته آهنگ خوبی نبود. دودل بودم که بگم یا نگم. اولش با خودم گفتم بیخیال بابا! هنوز به سن تکلیف نرسیدن. اما حدود خدا نباید علنی زیر پا گذاشته میشد. رفتم جلو و سعی کردم با مهربونی و خوش برخوردی بهشون توضیح بدم که این آهنگی که دارین گوش میکنین گناهه. خیلی راحت قبول کردن! احساس کردم اصلا نمیدونستن بعضی از آهنگ ها هم میتونه گناه باشه! بعد به نظرم اومد که چقدر کار فرهنگی و تربیتی تو این محله طرشت و مسجدش میشه کرد و چقدر دل های پاکی وجود داره و چقدر بسترهای خوبی فراهمه. فقط باید وقت گذاشت.
تا به حال ندیده بودم تو دانشکده مون کسی کشف حجاب کنه. تو یه اتاقی که بچه های ۹۷ ای هم بودن و شلوغ بود؛ یکم داستان فرق میکرد. همون اول نتونستم بگم، آمادگیشو نداشتم. یه سر رفتم یه گوشه ای یه دو دوتا چارتایی کنم ببینم چی کار کنم. مصمم شدم که باید گفت و چاره ای نیست. خیلی جدی رفتم تو اتاق و گفتم خانم شالت افتاده! همون جا درستش کرد. بعد با رفیقم یه خوش و بشی کردم و اومدم بیرون . نمیدونم چرا یه استرسی داشتم تا موقعی که اونجا بودم ولی در کل تجربه خوبی بود.
حدیث:
حضرت علی(علیه السلام):
ان الامر بالمعروف و النهی المنکر لا یقربان من اجل و لا ینقصان من رزق
« امر به معروف و نهی از منکر نه مرگی را نزدیک میکند و نه موجب کاستی رزق و روزی میگردد».