کلمه عرفان در عام به معنی شناخت است، شناختی که حاصل از بحث و استدلال نیست و با درک و شهود به وسیله قلب انجام میشود. انسان از ابتدا تا کنون همیشه دغدغه شناختن و عارفشدن داشتهاست؛ شناختن خود، شناختن خدا، شناختن محیط اطراف و ... . در اسلام نیز عرفان وجود دارد؛ عرفان اسلامی که تعاریف مختلفی برای آن ارائه شدهاست مثلا «علم به خدای سبحان از حیث اسماء و صفات و مظاهر آن و تفکر در مبدأ و معاد و حقایق عالم و کیفیت بازگشت آنها به حقیقت واحد یعنی ذات احدیت، و نیز معرفت طریق سلوک و مجاهده برای رهاسازی نفس از تنگناهای قید و بند جزئیت و پیوستنش به مبدأ خویش و اتصاف به نعت اطلاق و کلیّت.» که تعریف ارائه شده از جانب قیصری عارف قرن هشتم است. از خود پدیده عرفان که بگذریم همیشه یکی از چالشها انتقال معارف عرفانی از یک شخص به شخص دیگر یا از یک نسل به نسل دیگر بودهاست، چرا که گفتیم عرفان حاصل بحث و استدلال نیست و یک امر قلبی است اما در قالب های مختلف و درگذر زمان این مفاهیم منتقل و بیان شدهاست؛ یکی از این قالبها ادبیات است، ادبیات عرفانی. ادبیات عرفانی قسمتی از ادبیات است که دارای مضامین عرفانی است در قالب نظم یا نثر. در این شماره از نشریه محتشم قصد داریم تا از زوایای مختلف به پدیده عرفان و ادبیات عرفانی بپردازیم.