سراغ آقای سجاد بنابی رفته‌ایم؛ رتبه ۱ کنکور سال ۷۹ و ورودی کارشناسی رشته مهندسی برق. آقای بنابی از فعالین آن سال‌های اوایل دهه ۸۰ هیات شریف هستند که پس از گذشت ۲۰ سال هنوز ارتباطشان با هیات‌الزهرا (س) و دانشجوهای الان دانشگاه قطع نشده است. کمی در مورد فضای آن سال‌های دانشگاه و هیات‌الزهرا (س) با ایشان گفت‌وگو کردیم. همچنین ایشان هم کمی از تجربیات کاری خودشان در این سال‌ها از دوران دانشجویی و بعد از فارغ‌التحصیلی را برایمان گفتند.
-----------------------
لطفا معرفی کوتاهی از خودتان می‌کنید.
سجاد بنابی هستم. ورودی ۷۹ برق، ورودی ۸۳ MBA شریف.
شما رتبه ۱ کنکور سال ۷۹بودید. رتبه ۱ بودن چه حسی داشت؟
بیشتر جو بود و حس ویژه‌ای نداشت.
چرا برق را انتخاب کردید؟ از قبل دانشگاه هدفتان برق شریف بود و نسبت به این رشته شناخت داشتید؟
من ابتدا می‌خواستم مکانیک بخوانم؛ چون دبیرستان المپیاد خوانده بودم و در مرحله اول المپیاد بخش دینامیک و استاتیک و ... پررنگ بود. اما بعد از اعلام نتیجه کنکور با دو نفر، آقای دکتر جبه‌دار رئیس گروه برق دانشکده فنی دانشگاه تهران، و آقای دکتر سهراب‌پور رئیس دانشگاه شریف که مکانیکی بود، از طریق سازمان سنجش صحبت کردم و به برق علاقه‌مند شدم. البته دانشگاه تهران نرفتم و حسم این بود که برق جذاب‌تر است و شریف بهتر است. شناختم از هر دو رشته کم بود و اگر مکانیک هم می‌خواندم، احتمالاً در کاری که الان می‌کنم فرقی ایجاد نمی‌کرد.
اگر الان برگردیم به سال ۷۹، شما دوباره برق را برای تحصیل انتخاب می‌کنید؟
بله، دوباره برق می‌خواندم. البته نه به علت برنامه درسی برق شریف. برق شریف آن موقع‌ها کلونی از تعداد زیادی افراد با طیف بسیار وسیعی از نظرات و عقاید و معدل و این چیزها بود. مثلاً بالاترین و پایین‌ترین معدل دانشگاه از برق شریف بود. فضای آن موقع پر از آدم‌های متفاوت و باهوش بود و همه اهل فکرکردن بودند و این خیلی جذاب بود.
در دوره کارشناسی زمانی برای فعالیت دانشجویی و غیر درسی می‌گذاشتید؟
کلاً فقط فعالیت‌های غیردرسی می‌کردم. اگر به معدلم هم نگاه کنید معلوم است که درس نمی‌خواندم.
آیا تجربه مشروط شدن در ترمی و افتادن درسی را دارید؟
مشروط نه، ولی سه درس را افتادم.
فضای هیات الزهرا (سلام الله علیها) در آن سال‌ها چطور بود و چه جایگاه و تاثیری در فضای دانشگاه داشت؟ عمده فعالیت‌های آن سال‌های هیات شامل چه مواردی می‌شد؟
اصلی‌ترین فعالیت هیات مراسم محرم بود. اربعین آن زمان به علت استقرار حکومت بعث نبود. اعتکاف و اردوی مشهد هم بود.
اولین برخورد شما با هیات الزهرا (سلام الله علیها) چگونه بود؟
اردوی مشهد سال ۸۰
چه عاملی شما را وارد اتمسفر هیات الزهرا (سلام الله علیها) کرد؟
من قبل از دانشگاه و سالیان سال به یکی از هیات‌های غرب تهران می‌رفتم. ابتدای دانشگاه هم همین بود و همان جا می‌رفتم. از سال دوم با رفقای هیاتی رفیق شدیم و ارتباط شکل گرفت.
چه فعالیت‌ها و مسئولیت‌هایی در هیات داشتید؟
اولین فعالیت من در هیات - محرم سال ۸۰ بود فکر می‌کنم - این بود که سر دیگ گرفتم. کلاً آدمی که پای سخنرانی بنشینم و این‌ها نبودم. رفقا گفتند که می‌خواهیم غذا بکشیم و من هم رفتم و دیگ را آوردیم و این شد اولین فعالیت من. بعد از آن اردوی مشهد بود که مسئول هماهنگی با وزارت علوم و سپاه و ... برای پول گرفتن برای مخارج اردو بودم؛ و این اولین کار اجرایی من بود.
آیا هنوز هم با هیات الزهرای دانشگاه شریف در ارتباط هستید؟ ارتباطتان چطور است؟
تفاوت هیات دانشگاه شریف با دیگر هیات‌ها این است که تمام تصمیم‌گیری‌ها با خود دانشجوهاست. ما هم سعی کردیم تجربه‌ها و اشتباهات قبلی را به بچه‌ها انتقال بدهیم ولی به جای آن‌ها تصمیم نمی‌گیریم. اگر هماهنگی با نهاد یا ارگانی لازم باشد به بچه‌ها کمک می‌کنیم.
دلیل این که بعد از گذشت تقریباً ۲۰ سال از ورود شما به دانشگاه، هنوز با فضای دانشگاه و یکی از مجموعه‌های دانشجویی دانشگاه ارتباط دارید، چیست؟
راستش را بخواهید جذاب‌ترین سال‌ها برای من، دوران دبیرستان و ۵ ۶ سالی که دانشجو بودم، هستند. و جذاب‌ترین مدت این دوره هم کارهای دانشجویی بود و جذاب‌ترین آن هیات بود. از یک سنی به بعد ارتباطات افراد بیشتر کاری می‌شود؛ ولی در زمان دانشجویی روابط در قید و بند این جور چیزها نیست. رفاقت‌ها برای خود افراد است و به قول معروف رفاقت فی الله است.
اگر بخواهید از تفاوت‌های فضای الان هیات با آن موقع بگویید، به چه مواردی اشاره می‌کنید؟
آن زمان کسانی که در برنامه‌های هیات شرکت می‌کردند الزاماً آدم‌های خیلی مذهبی نبودند. هیات پاتوقی بود که جذابیت بسیاری برای گروه‌های دیگر داشت و خیلی از آدم‌هایی که تیپ مذهبی نداشتند ارتباط می‌گرفتند و کم‌کم وارد هیات می‌شدند. این موضوع کم‌رنگ شده است. ما کمتر توانستیم افرادی که از نظر سیاسی یا تیپ و قیافه خیلی شبیه ما نیستند را جذب کنیم. این باید پررنگ شود. آن زمان سعی بر این بود که فضایی باشد تا کسی احساس نکند هیات فقط برای یک تیپ و گروه خاص از آدم‌ها است.
چند مورد از خاطرات خاصتان در فضای هیات را بفرمایید.
بعضی از خاطرات قابل انتشار نیستند. ولی به عنوان یک خاطره خاص:
آن موقع‌ها عمق حوض مسجد بیشتر از الان بود؛ و بعدها به خاطر کم کردن مصرف آب، عمق آن را کم کردند. یک بار گویا یکی از بچه‌هایی که در حیاط بازی کرده بود، لیوانی که از دستش افتاده و شکسته بود را به حوض انداخته بود. یک بار که قرار بود من کف حوض را که لجن گرفته بود تمیز کنم، در حین تمیز کردن یک آن حس کردم کف پایم آتش گرفته است. کشان‌کشان به کنار حوض رسیدم و دیدم لیوان از انحنای طولی آن به پایم فرو رفته است. درد بسیاری داشت و خون‌ریزی شدیدی هم داشت. با هر سختی که بود شیشه را از پایم درآوردم. خون دیگر داشت فواره می‌زد. یکی از رفقا که موتور داشت گفت سریع بشین پشت موتور تا به بیمارستان برویم و پانسمان کنیم. با آن وضعیتی که لباس‌هایم خیس و لجن‌مال شده بود و پایم شدیداً خون‌ریزی داشت، برای این که به نفر جلویی نخورم پاهایم را باز کرده بودم. بعد از آن رفیق ما که می‌خواست با سرعت از در محاسبات خارج شود، گاز که داد، پاهای من به دیواره گیر کرد و از ترک موتور افتادم و به زمین خوردم. واقعاً وضعیت اسفناکی بود و ملت هم هرهر به من می‌خندیدند. این خاطره هیچ وقت از ذهنم خارج نمی‌شود.
برای ورود به کانال پیام‌رسان تلگرام «مکتوبات هیأت الزهرا (س) دانشگاه شریف» کلیک کنید.
