الآن و تهران را نگاه نکنید که قبل محرم مینشینیم و فکر میکنیم که امسال کجا هیئت برویم و زیر کدام پرچم سینه بزنیم. از اولش که هیئت پایش به ایران باز شده، هیئتیها با هیئتشان یک رابطه سفت و سخت داشتند و جوری به هیئت خودشان وصل بودند و روی آن عِرق داشتند که جدایی از آن و رفتن به هیئت دیگر برایشان تعریف نشده بود. حالا یا همهیئتیها همصنفی بودند، یا همشهریهایی که در شهر دیگر مهاجر بودند یا هممحلههایی که سالها در کنار هم زیسته بودند و خلق و خویشان به هم آمیخته. خلاصه نخ تسبیح محکمی آنها را جمع میکرد در هیئتی که جایی بود برای حب و بغضی که اصل دین و ایمانشان حساب میشد. هیئت دانشجویی هم چیزی از همین سنخ است. حداقل هیئت الزهراء (سلام الله علیها) شریف که خوب با این تعریف جفتوجور میشود؛ روزگاری را در دانشگاه میگذرانی یا گذراندهای، و «محب»ای؛ همین کافیست تا تو هم هیئت الزهرایی باشی!

دهههفتادی و بیستوچندساله
قصه هیئت الزهراء (سلام الله علیها) به شبهای قدر و بعد از آن، محرم سال ۷۶ برمیگردد، یعنی هیئت الآن ۲۳سال دارد و حتی کارشناسیاش هم تمام شده و اتفاقاً سه سال پیش جشن تولد بیستسالگیاش را هم در مسجد دانشگاه گرفتند. چندتا از دانشجوها که قبلا در شهر و دیارشان و بعدش هم در خوابگاه طرشت ۳ سابقه و تجربه هیئتداری داشتند، مسجد دانشگاه را پاتوق هیئتی با سبک و سیاق دانشجویی میکنند. اوایل دهه هشتاد پای اعتکاف به هیئت و مسجد دانشگاه باز میشود. اردوی بین دو ترم مشهد که بین هیئتیها به پابوس عشق معروف است هم از قبل از تأسیس هیئت برنامه ثابت بهمن شریفیها بوده. هیئت که پر و بال میگیرد، در کنار مراسمهای جشن و عزای اهل بیت (علیهم السلام)، هیئتیهای شریف سراغ نشریه و کارهای رسانهای هم میروند و محتوای ناب دانشجو نوشتِ اهل بیتی دست مخاطبشان میدهند. مناجات سحرهای جمعه و ماه رمضان نیز از اواخر دهه هشتاد پای ثابت برنامههای هیئت میشود.
روزی بدون محبت شب نمیشود
اگر دانشگاه در وضع عادی بود، سخت میشد هفتهای را در تقویم هیئت خالیتر از یکی دو برنامه پیدا کرد. یعنی کمِکم دیگر مناجات سحر جمعه و هیئت هفتگی بود، مناسبتهای مذهبی که دیگر جای خود داشتند: از برنامههای شبانه مسجد در ایام میلاد و شهادت حضرات آل الله (علیهم السلام) تا ایستگاههای صلواتی و نمایشگاههای روزانه در سطح دانشگاه و برنامههای سخنرانی سالنی و مسجدی. حضور پررنگ هیئت در شبکههای اجتماعی و فضای مجازی البته همین الآن هم به کمکش آمده تا در این شرایط هم مسجد مجازی دانشگاه خالی و سوت و کور نباشد و محبان اهل بیت (علیهم السلام) زیر پرچم حضرت زهراء (سلام الله علیها) جمع شوند.
عشق جاریست، در هر زمین و در هر زمان
حتی دست پایین هم حساب کنیم، هیئت در یک سال عادی تحصیلی به اندازه بیش از نصف روزهای سال برنامه برگزار میکند؛ فقط حدود ۵۰۰ دانشجو در برنامههای مختلفش خادمی خاندان کرم میکنند؛ فارغالتحصیلان دهههفتادی تا دههنودی دانشگاه آخر مراسمهایش دور هم جمع میشوند و گپوگفت میکنند؛ ۵ نشریه با موضوعات و مخاطبین مختلف منتشر میکند؛ محتواهای رسانهای تولید میکند که از نظر فرم و محتوا فراتر از یک کار دانشجویی هستند و تنه به تنه کارهای حرفهای بیرون میزنند؛ یک اردوی مشهد و یک اردوی اربعین دوستداشتنی دارد؛ موکبش هم اربعین در مهران به زوار اباعبدالله (علیه السلام) خدمت میکند و هم هر جا سیل و زلزله و حادثهای پیش بیاید، خدمترسان ولینعمتان است؛ خیریهاش هم چندسالیست که راه افتاده و از اول کرونا تا الآن هم با موکب سلامت و پویش کریمانه خانواده شریف پای کار کمک به کادر درمان و خانوادههای محروم آسیبدیده از این ویروس منحوس.
ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمدهایم
هیئتی بودن بعد از نفس کشیدن و حتی شاید قبلتر از آن راحتترین کار دنیاست. محبتشان را در دل اگر احساس میکنی، زیر پرچمشان جا برای همه هست. زیر پرچمشان بالا و پایین هم ندارد و فقط اگر احترامی هست، به سبقه خادمی و ریش و موی سفید شده جلوی در این خانه برمیگردد و باقی همه هیچ؛ که: «از عناوین جهان، نوکریات ما را بس». دانشگاه اگر مثل همیشه بود، راحت میگفتیم در هیئت هفتگی یا مناجات سحر یا فاطمیه یا پابوس عشق و باقی جاها بیایید و بر سر سفره کریمان بنشینید و طعم و بوی یک جمع ساده و صمیمی و خالص و بیریای هیئتی را بچشید. حالا اما از طریق فضای مجازی قدمهایتان را روی چشم میگذاریم و منتظرتان هستیم.
برای ورود به کانال پیامرسان تلگرام «مکتوبات هیأت الزهرا (س) دانشگاه شریف» کلیک کنید.