طاعات و عبادات قبول باشد انشاءالله.
ماه مبارک رمضان را به خوبی شروع بکنیم، خدا به ما توفیق بدهد که این ماه را که ماه بندگی است و ماه خداست، انشاءالله به خوبی سپری کنیم.
اینقدر این ماه خوب است، که در روایاتمان داریم که اگر بندگان میدانستند در این ماه چه چیزی گیرشان میآید، دعا میکردند که انشاءالله طوری بود همه سال ماه رمضان میشد. اینقدر این ماه خوب است. حواسمان نیست. دو خط گرسنه و تشنه میشویم، فکر کردیم که خیر برای ماست.
در این خطبه شعبانیه، حضرت توصیفات خیلی خوب و دستورات خیلی خوب از پیامبر عظیم الشان اسلام[صلوات الله و سلامه علیه] آوردند. در همین جمعه آخر ماه شعبان، مثل همین امروزی که جمعه هست، در اینجا توصیفاتی کردند، این ماه مبارک را توصیفاتی کردند، در یک بخش توصیه جدی میکنند که: "وَاحفظوا ألسنتكم"؛ در این ماه اگر میخواهید نتیجه بگیرید زبانتان را نگه دارید. توصیه فوقالعادهای است.
ببنید؛ ماه مبارک رمضان و روزه، یک عبادت کف نفسی است اصلاً، یعنی یاید زمام بزنید، مهار بکنید. اگر دقت بکنید دستوراتش پر از "نه" است؛ نکنید، نخورید، نیاشامید، لذاید جنسی نبرید، نه، همه "نه" است.
اگر کسی بخواهد به باطن روزه برسد، نه فقط گرسنه شود و تشنه شود، به باطن روزه دست پیدا کند، که باید کنیم، وگرنه مشمول آن فرمایش امیر المومنین میشویم در نهج البلاغه که فرمودند:
"کم من صائم لیس له من صیامه الا الجوع و الظماء"؛ خیلیها روزهدار هستند، فقط گرسنهاند و تشنهاند فقط همین.
و "کم من قائم لیس له من قیامه الا السهر و العناء"؛ خیلیها هستند که بلند میشوند، ولی فقط زحمتش برایشان میماند.
"حَبَّذَا نَوْمُ الْأَكْيَاسِ وَ إِفْطَارُهُمْ"؛ میگویند خوش به حال آنها زرنگهایی که هم میخوابند، هم میخوردند.
این یعنی چه؟ یعنی اگر به باطن روزه دست پیدا نکنیم خسارت است. اگر همین تشنه باشیم و گرسنه، خسارت است واقعاً. اگر کسی میخواهد روزه را برای خودش عمیق کند، و به باطن دست پیدا کند، قطع به یقین این یکی از کارهایی است که باید بکند: زبانش را حفظ کند، دروغ نگوید، تهمت نزند، غیبت نکند، پرخاشگری نکند، ببیند همه "نه" دارد. این کارها را نکند. قرار جدی با خودش در این ماه بگذارد. قرار جدی با خودمان در این ماه بگذاریم؛ پیام الکی فوروارد نکند، دلی را نیازارد، و این زبان چیز عجیبی است. بهترین چیز و بدترین چیز این زبان است.
داریم با زبان صبح به صبح، با اعضا و جوارح دیگر حال و احوال میکنیم. میگوید: چه طورید؟ خوب هستید؟ همه اعضا و جوارح میگویند: اگر تو بگذاری آره. تو جیب ما را نزن. تو بگذاری ما خوبیم.
این زبان چیز عجیبی است. کار بکنیم، برای بحث زبانمان وقت بگذاریم، که زبانمان به اشتباه نچرخد، به دروغ نچرخد. همیشه بد است، در ماه مبارک رمضان، واقعاً خسارت است.
امیدواریم که مشمول دعاهای خیر شما شویم. ما را دعا کنید. دعا کنید این مجالس به حالت قبلیاش برگردد. مومنین و نفوس مومنین در کنار همدیگر قرار بگیرد. برگردد به آن زمانی که دستمان را با هم به سمت خدا بلند میکنیم، همه میگویم "الهی العفو"، همه داد میزنیم، همه گریه میکنیم. خدا انشاءالله بقیه این عذاب را بر ما ببخشد، به برکت صلواتی بر محمد و آل محمد.
"اللهم صلی علی محمد و آل محمد"
