اولین روز ماه دهم قمری به بهانهی میلاد حضرت معصومه سلام الله علیها، روز دختران نامیده شده تا شاید بهانهای باشد برای یادآوری چیزهایی که دنیای امروز ما آنها را به فراموشی سپرده! از فراموشی برکت و ارزش ثمین وجود دختران گرفته که گاهی موجب از دست رفتن زندگیشان میشود! تا بیاعتنایی به ظرافتها و پیچیدگیهای روحشان که زندگی را گاهی برایشان سخت میکند... نمیخواهم تلخ حرف بزنم، هرچند دنیای امروز ما با تلاشهای بیهودهای که «به نظر خودش» در راستای احقاق حقوق زنان خرج میکند، زیادی تلخ است!
البته که دختربودن طعم دلچسبی دارد! آنطور که پیامبر مهربانیها (صلی الله علیه و آله و سلم) میفرمایند: «دختر دسته گلی است که سایهبانش آسمان و روزیدهندهاش خداست!»[۱] نه تنها از کلام، بلکه از رفتار ایشان نیز میتوانیم «ریحانه بودن» دختر را دریابیم! ایشان همواره دست دخترشان، حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها، را میبوسیدند و میفرمودند: «پدرش فدای او باد!»[۲] همچنین زمانی که عازم سفر بودند، حضرت زهرا (س) آخرین کسی بودند که پیامبر (ص) از ایشان خداحافظی می کردند و در بازگشت نیز زودتر از هر کسی به دیدن ایشان میرفتند و میفرمودند: «بوی بهشت را از دخترم فاطمه استشمام می کنم.»[۳]
آنچه از ظرافتهای شخصیتی و روحی دختران باید گفت، ساعتها زمان میطلبد و خروارها ورق! ما در این شماره سعی داریم به گوشهی گمشدهای از روح لطیف دختران که گاه دلیل پژمردگیاش است، بپردازیم، یعنی نشاط! بسته به نوع بینش، معانی متفاوتی از«نشاط» وجود دارد. منظور ما آن نوع اصیل و عمیقش است که گاهی می توان آن را در یک نیایش خالصانه با پروردگار مهربان، یک دورهمی دوستانه و صمیمی، یک محبت خالص و شیرین یا حتی در دخترانگیهای صاف و ساده یافت.
همچنین میلاد بانوی عفیف و پاکدامن، حضرت معصومه سلام الله علیها، را خدمت پدر مهربانمان، حضرت صاحب الزمان ارواحنا فداه، و شما خوانندهی عزیز تبریک عرض میکنیم. به امید روزی که غنچههای شادیهایمان با حضور پربرکت چهاردهمین نورالهی شکفته شود، همان کسی که خداوند وجودشان را همچون آبی گوارا[۴] برای سرزمین کویری روحمان قرار داده است.

۱.میزان الحکمة ج ۱۳، ص ۴۴۳، ح ۲۲۶۲۶.
۲.طوسی، محمد بن الحسن، الامالی، ص ۴۰۰، قم، دار الثقافة، چاپ اول، ۱۴۱۴ قمری.
۳.بحارالانوار، ج ۴۳، ص ۴۰.
۴. قُلْ أَرَأَيْتُمْ إِنْ أَصْبَحَ مَاؤُكُمْ غَوْرًا فَمَن يَأْتِيكُم بِمَاء مَّعِينٍ. بگو اگر آبهای سرزمین شما فرو رفت، چه کسی برای شما آب روان میآورد؟(سوره ملک، آیه ۳۰) امام محمد باقر (ع) درباره این آیه میفرمایند: این آیه درباره امام قائم (ع) نازل شده است. (تفسیر نور الثقلین، ج ۵، ص ۳۸۷)