
«وَ لَنَبلُوَنَّکُم بِشَیءٍ مِنَ الخَوفِ وَ الجوعِ و نقصٍ مِن الاَموالِ و الاَنفُسِ و الثَّمَراتِ و بَشِّرِ الصّابِرینَ * اَلّذینَ اِذا اَصابَتهُم مُصیبَة قالوا اِنّا لِلّهِ و انّا اِلَیهِ راجِعون* اُولئِکَ عَلیهِم صَلَواتٌ مِن ربِّهِم و رَحمةٌ و اُولئِکَ هُمٌ المُهتَدون» رد نشوید... آیات به عربی روان هستند. دوباره شمردهشمرده ببینیدش...
حرف اولم با خدای مهربان است و از امامانم(ع) مدد میگیرم: شفای مبتلایان به بلای امروز و آمرزش کوچکردگان را میخواهم و برای مبارزان جبههی سلامت که از جان و خانواده گذاشته اند، آرزوی توفیق میکنم.
حرفی هم دارم با شما عزیزان، از این امتحان ِشگفت. امتحانی که بار دیگر نشان داد (و دارد میدهد!) که تصمیمگیریها با ماست اما تقدیر لزوما با ما نیست. ببینید که چگونه (تقریبا) حالوهوای هرساله و عادی ما را دگرگون کرده. قرار ِما آدمها نبود که اکنون اقتصاد و سیاست و امور اجتماعی و درمانی و رسوممان مشغول چنین بلایی بشود. فکرکنم جنسش از آن امتحاناتی بود که فکرش را نمیکردیم دیگر در جهان امروز برای ما اتفاق بیفتد.
این موجود کمتر از نیموجبی تلنگری به ما زد و شاید دوباره بعضی سنن الهی را به یادمان آورد که «خُلِقَ الاِنسانُ ضعیفاً»
بهتازگی بیشتر به مرگ فکر میکنم. گذرگاه بهظاهر ترسناکی که میگویند ترس ندارد، یک گذرگاه است دیگر، «منتها اگر» بار و بندیل گذر داشته باشی. و اما بهترین بار و بندیل «فَاِنَّ خَیرَ الزّادِ التَّقوی و اتَّقُونِ یا اُولِی الاَلباب». شاید من و شمای شریفی بدمان نیاید مصداق «خردمندان» باشیم، نه؟
بیا اندکی دقیقتر بنگریم. حوصلهش را داری؟ من میپرسم: اصلا هدف از حیات ما چه بوده؟ چرا گاهی خداوند ِمهربان چنین بر ما سخت میگیرد؟ آیا با اینها، مهربانیش ساقط میشود؟ یا نه، به شکلی دیگر دارد هدفش را خیلی هم خوب جلو میبرد؟
بگذریم، شاید برای (عده ای از) ما دانشجویان خیلی هم بد نشده باشد؛ خانهنشینی یعنی مطلوب و محبوبمان! اما در کمال تاسف میدانیم برای عدهای خیلی بد شده. آنی که هرروز غذای شبش را در میآورد، رانندگان عمومی، کادر درمانی، کاسبان عزیز و...
دلم گفت بگذار حرف آخرم هم از جنس حرف اولم باشد، انگار هوای نیایش دارد...
پروردگارا، آرامش و سلامتی را از تو خواستاریم. این تاج ِپادشاهی و قدر نهادن آن را به ما برگردان. الهی آمین.