گاهنامه هنری-ادبی محتشم بهمناسبت سالروز شهادت امیرالمومنین(ع)، دکلمه ''در سایهسار نخل ولایت'' را با صدای دکتر علی موسوی گرمارودی منتشر میکند.
متن شعر هماکنون پیشروی شماست و صدای استاد را میتوانید در کانال مکتوبات هیاتالزهرا(س) بشنوید.
خجستهباد نام خداوند، نیکوترین ِآفریدگاران
که تو را آفرید.
از تو در شگفت هم نمیتوانم بود
که دیدن ِبزرگیت را، چشم کوچک من بسنده نیست:
مور، چه می داند که بر دیوارهی اهرام میگذرد،
یا بر خشتی خام.
تو، آن بلندترین هرمی،
که فرعونِ تخیل میتواند ساخت
و من، آن کوچکترین مور،
که بلندای تو را در چشم نمیتواند داشت
دُرشتناک بر کائنات ایستادهای
و زمین، گویچهای است به بازی، در مشت تو.
و زمان، رشتهای آویخته از سرانگشت تو
و رود عظیمِ تاریخ، جوباری
که خیزابِ امواجش
از پاشنهی پایت، در نمیگذرد...
پایی را به فراغت بر مرّیخ، هِشتهای
و زلالِ چشمان را با خونِ آفتاب، آغشته
ستارگان را با سرانگشتان، از سرِ طیبَت میشکنی
و در جیب جبریل مینهی
و یا به فرشتگان ِدیگر میدهی
به همان آسودگی، که نانتوشهی جوین ِافطار را،
به سحر می شکستی
یا، در آوردگاه،
به شکستن بندگان ِبت، کمر می بستی
چگونه اینچنین که بلند بر زَبَرِ ماسوا ایستادهای،
در کنار تنور ِپیرزنی جای میگیری،
و زیر مهمیز کودکانهی بچگکان یتیم،
و در بازارِ تنگِ کوفه...؟

پیش از تو،
هیچ اقیانوس را نمیشناختم
که عمود بر زمین بایستد...
پیش از تو، هیچ فرمانروا را ندیدهبودم
که پایافزار وصلهدار به پا کند،
و مَشکی کهنه بر دوش کشد
و بردگان را برادر باشد.
ای روشنِ خدا در شبهای پیوستهی تاریخ،
ای روح لیلة القدر، حتّی مَطلَعِ الفجر
اگر تو نه از خدایی،
چرا نسل خدایی ِحجاز، فِیصله یافته است...؟
نه، بذرِ تو، از تبار مغیلان نیست...
شگفتا! از شمشیرت خون منافق میچکد،
و هنوز با گریهی یتیمَکان ِکوفه، همنوایی.
شگرفی تو، عقل را دیوانه میکند
و منطق را به خودسوزی وا میدارد.
قلم به قبضهی شمشیرت بوسه میزند
و دل در سرشک تو، زنگارِ خویش، میشوید
امّا:
چون از این آمیزهی خون و اشک
جامی به هر سیاهْمست دهند،
قالب تهی خواهدکرد.
شب از چشم تو، آرامش را به وام دارد
و توفان، از خشم تو، خروش را.
کلام تو، گیاه را بارور میکند
و از نَفَسَت گل میروید
چاه، از آن زمان که تو در آن گریستی، جوشان است.
سحر از سپیدهی چشمان تو میشکوفد
و شب در سیاهی آن، به نماز میایستد.
هیچ ستاره نیست که وامدارِ نگاهِ تو نیست.
لبخند تو، اجازهی زندگی است
هیچ شکوفه نیست کز تبار ِگلخند ِتو نیست
زمان، در خشم تو، از بیم، سِتَروَن میشود
شمشیرت به قاطعیت «سِجّیل» میشکافد
و به روانی ِخون، از رگها میگذرد
و به رسایی ِشعر، در مغز مینشیند
و چون فرود آید، جز با جان برنخواهدخاست
چشمی که تو را دیده، دیدهای است برتر،
ای دیدنیتر!
گاهی به چشمخانهی عَمّار،
گاهی به کاسهی سرِ بوذر.
هلا، ای رهگذران دارالخلافه!
ای خرمافروشان کوفه!
ای ساربانان سادهی روستا!
تمام بصیرتم بَر خی ِ چشم ِشمایان باد،
اگر به نیمروز، چون از کوچههای کوفه میگذشتهاید،
از دیدگان، مَعبَری برای علی ساختهباشید،
گیرم، که هیچ او را نشناختهباشید.
چگونه شمشیری زهرآگین
پیشانی ِبلند تو، این کتاب خداوند را، از هم میگشاید
چگونه میتوان به شمشیری، دریایی را شکافت!
به پای تو میگریم
با اندوهی، والاتر از غمگزایی ِعشق
و دیرینگی ِغم
برای تو با چشمِ همه محرومان میگریم
با چشمانی: یتیمِ ندیدنت
گریهام، شعر ِشبانهی غم توست...
هنگام که همتاب ِآفتاب،
به خانهی یتیمکان ِبیوهزنی تابیدی
و صَولتِ حیدری را
دستمایهی شادی ِکودکانهشان کردی،
و بر آن شانه، که پیامبر پای ننهاد،
کودکان را نشاندی
و از آن دهان که هُرّای شیر میخروشید
کلمات کودکانه تراوید،
آیا تاریخ، بر دَرِ سرای، بهتحیّر خشک و لرزان نماندهبود؟
در اُحُد،
که گلبوسهی زخمها، تنت را دشتِ شقایق کردهبود،
مگر از کدام بادهی مهر، مست بودی،
که با تازیانهی هشتادزخم، بر خود حدّ زدی؟
کدام وامدارترید؟
دین به تو، یا تو بدان؟
هیچ دینی نیست که وامدار ِتو نیست
دری که به باغِ بینش ما گشودهای،
هزار بار خیبریتر است
مرحبا به بازوان اندیشه و کردار تو!
شعر سپید من، روسیاه ماند
که در فضای تو، به بیوزنی افتاد
هرچند، کلام از تو وزن میگیرد
وسعت تو را، چگونه در سخنِ تنگمایه، گنجانم؟
تو را در کدام نقطه باید به پایان برد؟
تو را که چون معنی ِنقطه،
مطلقی.
فتبارک اللّه، تبارک اللّه
تبارک اللّه احسنُ الخالقین
خجستهباد نام ِخداوند،
که نیکوترین ِآفریدگاران است
و نامِ توکه نیکوترین ِآفریدگانی.