امیرکبیر آستین بالا زد تا علم جدید را بومی کند؛ مدرسهای ساخت برای طب، مهندسی و معدن، اما بدون باج دادن به فرنگیها. اما حیف که رگ امیر را در فین زدند تا نگذارند درخت دارالفنون آنطور که او میخواست میوه بدهد. بعد از امیرکبیر، این مدرسه عالی کمکم بجای تربیت «دانشمند مستقل غیور»، شد محل پرورش تکنوکراتهایی که شیفتهی فرنگ بودند.