چرا ما سر نماز به جاي «الله اکبر»، «الله رحمان» يا «الله ارحم» نميگوييم؟ مگر در دعاها نداريم: «يَا مَنْ سَبَقَتْ رَحْمَتُهُ غَضَبَه؛ اي کسي که رحمت او از غضب او پيشي گرفته است.» آيا بهتر نبود به جاي «اللهاکبر» و بهجاي «خداي بزرگ و باعظمت»، بگوييم: «اي خداي مهربان»؟ آيا اينطوري، دلها بيشتر به نماز جذب نميشد؟ چرا تا ميآييم سر نماز از کبريائي خدا حرف ميزنيم؟ چرا اينقدر ميگوييم اللهاکبر؟ چرا نماز مملوّ از عظمت الهي است؟ چرا ابتدا بايد عظمت خدا در دل هايمان جا بگيرد؟ چرا بهجاي عظمت خدا از مهرباني او سخن نميگوييم؟
در پاسخ بايد گفت اين عظمت خداوند است که انسان را به سوي او ميکشاند اين عظمت خداست که وقتي در دلي وارد شد و انسان آنرا عميقا در دل خود حس کرد که خداوند بزرگ است تازه ميتواند عشق و محبت خدا را درک کند و قدرت و توانايي پيدا بکند تا بتواند دستورات خدا را اجرا کند و عاشق خدا بشود. به زبان سادهتر بايد گفت اگر ميخواهي عاشق خدا شوي ابتدا بايد عظمت و بزرگي او را دريابي. ابتدا بايد در دلت عميقا احساس کني که خداوند عظيم است. اگر درک درستي از عظمت خداوند داشته باشيم، هيچگاه با گستاخي گناه نميکنيم. چون هيبت و بزرگي او را شناختهاي و ميداني که سزاي گنهگاران چيست و همانطور که عظمت او را ميداني به مهرباني او هم اميدواري. يکي از کارهايي که ميتواند به انسان کمک کند تا عظمت خدا را درک کند خواندن يک نماز خوب است. در نماز، بدون هيچ تکلفي در مقابل خدا ميايستيم و از بزرگ بودنش و از لطفش با او سخن ميگوييم در رکوع به عظمت و بزرگي خداوند تعظيم ميکنيم و در سجده با ذکر صفت اعلي به بلندمرتبهبودن خداوند اشاره ميکنيم.
شخصي در مورد آيه «وَ مَنْ يَحْلِلْ عَلَيْهِ غَضَبِي فَقَدْ هَوى» (هرکس که خشم من بر او واجب شود، قطعاً هلاک خواهد شد.)(81 /طه) از امام باقر(ع) سوال کرد که منظور از غضب خدا چيست؟ حضرت در جواب ايشان فرمودند : غضب خدا همان عقاب الهي است ( که آثار گناهان خود شخص مي باشد.) و هرکس که بگويد خدا از حالتي به حالت ديگر تغيير کرده است، صفت مخلوق را به خداوند نسبت داده است. (اصول کافي / ج1 / ص110)
همچنين در تفسير آيه 39 سوره فاطر بيان ميشود که خشم و غضب در مورد پروردگار نه به آن معنى است كه در مورد انسانها مىباشد، زيرا خشم در انسان يك نوع هيجان و برافروختگى درونى است كه سرچشمه حركات تند و شديد و خشن مىشود، و نيروهاى وجود انسان را براى دفاع، يا گرفتن انتقام، بسيج مىكند، ولى در مورد پروردگار هيچ يك از اين مفاهيم كه از آثار موجودات متغير و ممكن است وجود ندارد، بلكه خشم الهى به معنى برچيدن دامنه رحمت و دريغ داشتن لطف از كسانى است كه مرتكب اعمال زشتى شدهاند. (تفسير نمونه / ج18 / ص284)
اثر گناه دوري از رحمت واسعه خداوند است وقتي بنده اي از بندگان خداوند از دستور حضرت حق سرپيچي مي كند اثرش دوري از رحمت خداست نه اينكه خداوند خود بخواهد بر آن فرد غضب كند بلكه اثر انجام گناه باعث ميشود تا فرد از رحمت خداوند دور شود.