رهبری
کلمهی طیبه یا نهاد پاک
خانواده، کلمهای طیبه است. کلمهی طیبه هم خاصیتش این است که وقتی یک جایی به وجود آمد، مرتب از خود برکت و نیکی میتراود و به پیرامون خودش نفوذ میدهد. کلمهی طیبه همان چیزهایی است که خدای متعال آن را با همان اساس صحیح به بشر اهدا کرده. اینها همه کلمهی طیبه است؛ چه معنویات و چه مادیات.
رهبری
جامعهی بیخانواده، خاستگاه مشکلات روانی
جامعهی بیخانواده جامعهی آشفتهای است، جامعهی نامطمئنی است. جامعهای است که در آن مواریث فرهنگی و فکری و عقاید نسلها به یکدیگر آسان منتقل نمیشود. جامعهای که در آن تربیت انسان به راحتی و روانی صورت نمیگیرد. اگر جامعهای خانواده نداشته باشد یا خانواده در آن متزلزل باشد، انسان در بهترین پرورشگاههای خود پرورش پیدا نخواهد کرد.
رهبری
تربیت در بستر خانواده
انسان برای تربیت است؛ انسان برای هدایت و تعالی و کمال است. این نمیشود مگر در یک محیط امن؛ محیطی که در آن عقده به وجود نیاید، انسان اشباع بشود، درآن تعلیمات هر نسلی به نسل بعد منعکس بشود و از کودکی یک انسان تحت تعلیم صحیح، روان، طبیعی و فطریِ دو معلم که نسبت به او از همهی انسانهای عالم مهربانترند یعنی پدر و مادر قرار بگیرد.
رهبری
خانواده، راه انتقال فرهنگ به نسلها
اگر نسلها بخواهند فرآوردههای ذهنی و فکری خود را به نسلهای بعدی منتقل کنند و جامعه از گذشته خودش بخواهد سود ببرد، این فقط با خانواده ممکن است. در محیط خانواده است که اول بار همهی هویت و شخصیت یک انسان بر اساس فرهنگ آن جامعه شکل میگیرد و این پدر و مادرند که به طور غیرمستقیم و بدون اینکه خود آنها تصنعی به کار ببرند، به طور طبیعی محتوای ذهن و فکر و عمل و معلومات و اعتقادات و مقدسات و اینها را به نسل بعدی منتقل میکنند.
رهبری
خانواده، محفلی برای آرامش
انسان که ماشین نیست، انسان روح است، انسان معنویت است، انسان عواطف و احساسات است. حالا میخواهد آرامش پیدا کند. این آرامش کجاست؟ محیط خانواده است.
رهبری
دوام خانواده در فرهنگ اسلامی
در اسلام و در فرهنگ اسلامی، خانواده با دوام است. توی خانواده پدربزرگها و مادربزرگها و پدر و مادر هستند، نوه ها و نتیجه هایشان را میبینند... سنتها را به هم منتقل میکنند. نسل گذشته مواریث خودش را به نسل بعد تحویل میدهد. بریده و بیریشه و تنها و بیعاطفه بار نمیآیند.
حجت السلام پناهیان
عبودیت و خانواده
وقتی همۀ امور زندگی خود را اجزاء بندگی و عبودیت خدا بدانیم، آنوقت میفهمیم که «هیچ چیزی مثل خانواده، بندگی انسان را رونق نمیبخشد». اگر شما هدف خانواده را بندگی در نظر بگیرید، آنطوری که در خانواده با اخلاق خوب خودتان، بندۀ خوب خدا میشوید در خیابان با خوشاخلاقی و مهربانی کردن به دیگران، بندۀ خوب خدا نمیشوید. گفتهاند: «عبادت به جز خدمت خلق نیست.» ولی باید گفت: «عبادت به جز خدمت به خانواده نیست.»
خانواده و صهیونیسم
چرا مسئلۀ خانواده در آخرالزمان یک مسئلۀ دارای اولویت است؟
طاغوت جهان(یعنی صهیونیسم) برای اینکه بر جوامع بشری تسلط پیدا کند، خانوادهها را مضمحل میکند، چون میداند که اولاً انسانها با انبوهیِ جمعیت، میتوانند بر باطل غلبه پیدا کنند لذا با نابودی خانواده موجب کاهش جمعیت میشود. ثانیاً وقتی در جامعهای خانواده نابود شد، این جامعه ضعیف و زبون میشود و راحت میتوان بر آن مسلط شد. در پروتکلهای دانشوران صهیون چند اصل مهم وجود دارد که به مضمحلکردن خانواده برمیگردد. البته یهودیان این سنت را از قدیم داشتند و در قرآن هم آمده که آنها - با یک روشهایی- بین زن و مرد اختلاف میاندازند (يُفَرِّقُونَ بِهِ بَيْنَ الْمَرْءِ وَ زَوْجِهِ) الان هم با ترفندهای جدید، این کار را انجام میدهند.
تربیتکننده شیران بیشه
وقتی یک جامعۀ مستضعف بخواهد قوی بشود باید خانواده در آن جامعه، قوی باشد! این آمار طلاق با جامعۀ منتظر و مهدوی جور در نمیآید! این وضع حجاب و این تعداد کمِ زاد و ولد با بیرون آمدن از استضعاف جور در نمیآید. البته ما زیاد هم مقابل دشمنان، ضعیف نبودهایم؛ اما همین هم صدقۀ سر خانوادههای خوب است و آن مادرانی که شیران بیشۀ شجاعت را تربیت کردند. یک جوان شجاع و سلحشور که از زیر بُته در نمیآید؛ از یک خانوادۀ مستحکم در میآید.
بنده خوب خدا
اگر بخواهی بندۀ خوب خدا بشوی، باید از مسیر خانواده و از دالانی که فضای خانواده برایت درست میکند، عبور کنی؛ مثلاً اینکه حق پدر و مادر و همسر را رعایت کنی، برای شغل و معیشت، تلاش کنی و امتحانهای مربوط به شغل و کسب درآمد را، خوب پشت سر بگذاری.