- همیشه وقتی از او تمرینش را میخواستند تا از رویش کپ بزنند، هزارجور دلیل میآورد که غیراخلاقی است و غیرقانونی است و ناعدالتی است و ... . حالا، سر امتحان پایانترم، مطمئن بود اگر الآن که مراقب حواسش نیست، برگه تقلب را که دوستش برایش نوشته بود، از روی میز کناری برندارد، فرصت دیگری نخواهد داشت و درس را میافتد. بالاخره برگه را برداشت و تعریف اخلاق و قانون و عدالت را فقط برای چند لحظه عوض کرد.
- برای جواب دادن عجله نکرد. مانده بود چه بگوید. هر سه بار گذشته که داوری را به عهده پیامبر گذاشته بود، میدانست که حق با اوست و پیامبر، مال را به او میدهند اما این بار قضیه فرق میکرد. شتر، گرانبها بود و از دست دادنش را بعید نمیدانست. افکارش با صدای فرد روبرویش پاره شد: «نزد پیامبر میرویم دیگر. هر دو مسلمانیم و حرف پیامبر را قبول داریم.» در ذهنش مرور میکرد که چه پاسخ دهد: «چه کسی گفته که پیامبر حکم خدا را میدهد. نه نمیرویم.» «نه. از کجا معلوم پیامبر قضیه را درست بفهمد؟» «اصلا که گفته پیامبر باید قضاوت کند؟ رسم عرب جز این بوده»...
- همه را دعوت میکرد که به او رأی دهند. حتی افرادی که اعتقادی به رأی دادن نداشتند را. تنها راه برون رفت از مشکلات کشور را انتخابات میدانست... دو سال و نیم بعد، وقتی نامزدهای همحزبش یا رد صلاحیت شدهبودند و یا هیچ شانسی برای رأی آوردن نداشتند، هشتگ زد #انتخابات_تشریفاتی

راستش را بخواهید ایدهی پرداختن به این موضوع وقتی به گوشم خورد که دانشجویی بعد از یک امتحان مجازی به استاد ایمیل زده که در گروه درس، تقلب میشده و اشتباها یا عمدا این ایمیل را برای بقیه دانشجویان هم فرستاده. واکنش دانشجویان آن کلاس هم که قابل حدس است.
حالا یک سوال. دانشجوی عدالتطلب که همیشه به «ب.ز.» و «م.خ.» و «ح.ف»، به حق، خردههای کلان میگرفته و حالا که دستش رسیده، تقلب کرده و بعد هم همان واکنش قابل حدس را به عدالتطلب کلاسشان نشان داده؛ اگر جای همان مسئول فاسد بنشیند چه میکند؟
یک سوال دیگر، من که مسلمانم و امر به معروف و نهی از منکر را وظیفهام میدانم و همیشه به انجامش اعتقاد دارم، اگر روزی منکری بکنم و بنده خدایی، به حق، نهیام بکند، چه میکنم؟
و اصل مطلب، تا چه زمانی حاضریم سرسپرده حق باشیم؟ تا وقتی که حق با ماست؟ یا تا وقتی حق، حق است؟ بگذارید بهتر بپرسم. ما با حق هستیم یا حق با ماست؟
در قرآن کریم در سوره نور داریم:
وَإِذَا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ إِذَا فَرِيقٌ مِّنْهُم مُّعْرِضُونَ (۴۸)
و هنگامی که [افرادی که ادعای ایمان دارند] به سوی خدا و رسولش دعوت شوند که میان آنان قضاوت کند، گروهی از آنان رویگردان میشوند.
وَإِن يَكُن لَّهُمُ الْحَقُّ يَأْتُوا إِلَيْهِ مُذْعِنِينَ (۴۹)
و اگر [بفهمند که] حق با آنان میباشد، مطیعانه به سوی آن آیند.
أَفِي قُلُوبِهِم مَّرَضٌ أَمِ ارْتَابُوا أَمْ يَخَافُونَ أَن يَحِيفَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَرَسُولُهُ بَلْ أُولَٰئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ (۵۰)
آیا در دلهایشان بیماری است یا [در دین خدا] شک کردهاند یا میترسند که خدا و پیامبرش بر آنان ستم کند؟ [چنین نیست] بلکه اینان خود ستمکارند.
إِنَّمَا كَانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِينَ إِذَا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ أَن يَقُولُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ(۵۱)
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻣﺆﻣﻨﺎﻥ ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﻛﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻮﻱ ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺵ ﻣﻰﺧﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﻴﺎﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﻭﺭﻱ ﻛﻨﺪ ، ﻓﻘﻂ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪ: ﺷﻨﻴﺪﻳﻢ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻧﻨﺪ ﻛﻪ ﺭﺳﺘﮕﺎﺭﻧﺪ.
برای ورود به کانال پیامرسان تلگرام «مکتوبات هیأت الزهرا (س) دانشگاه شریف» کلیک کنید.