مقاومت کی متولد شد؟!: در بخشی از آیه ۲۱۳ سوره مبارکه بقره داریم: « مردم قبل از بعثت انبیاء یک امت واحد بودند، خداوند بخاطر اختلافی که در میان آنان پدید آمد انبیایی به بشارت و انذار برگزید» بنابراین بسبب وقوع اختلاف، انبیایی که کتابی به حق نازل شده بود را برگزیدند تا (در همان آیه مبارکه) :« تا طبق آن در میان مردم و در آنچه اختلاف کرده‌اند حکم کنند (ولی) این بار در خود دین و کتاب اختلاف کردند(!) و این اختلاف پدید نیامد مگر از ناحیه کسانی که اهل آن بودند و انگیزه‌شان در اختلاف حسادت و طغیان بود...» ؛ بنابراین خداوند برای «هدایت به حق» مردمی که دچار اختلاف شده بودند انبیاء را با کتابی حق برگزیدند اما گروهی با انگیزه ی باطل «حسادت و لجبازی» باز هم در حق اختلاف کردند؛ بنابراین دو گروه اصلی و تنها دوگانه ی غیر موهومی و واقعی ایجاد شد و این نقطه ی مقدس آغاز و تولدی برای «مقاومت» یا «مقاومت بر حق» شد؛ همچنبن یکی از ترفند های جبهه باطل برای «تضعیف» جبهه ی حق نیز دوگانه سازی موهوم و غیر واقعی است تا مومنین را از هم دور کرده و وحدت آنها را خورد کند.
چالش های مقاومت کردن و بررسی شکست مردم در تداوم این مسیر:
یکی از مصداق های مغلوب شدن مردم مقابل اطاعت (شکست در مقاومت مقابل باطل) از طاغوت در مجموعه آیات ۵۱ الی ۵۴ سوره مبارکه زخرف بیان شده، ابتدا فرعون مردم را با «قدرت و عظمت مادی» فریفته ی خود میکند: « ...و گفت: ای مردم آیا ملک مصر از من نیست و این نهرها از دامنه قصرم نمیگذرد؟ چرا پس نمی‌بینید؟» و در ادامه موسی کلیم الله را تحقیر میکند «با این حال آیا من بهترم یا این مرد بی‌کس و خوار، که قادر بر بیان نیست» در نهایت (آیه ۵۴) قومش را تحقیر کرد تا مطیع او شوند!: «پس به این وسیله قوم خود را ذلیل و زبون داشت در نتیجه اطاعتش کردند چون آنها مردی فاسق بودند»؛ بنابراین تحقیر کردن یکی از ابزار های «طاغوت» برای «خورد کردن اساس مقاومت» و «مطیع کردن مردم» است.
اسوه حسنة مقاومت مقابل جبهه ی باطل و کفر از نگاه قرآن: در آیه ۴ سوره مبارکه ممتحنه یکی از نمونه های «مقاومت» را بیان میکند که صریحاً «ابراز برائت و عدم پیروی از کفار» در آن نمایان است که «اساس مقاومت» است؛ بخشی از آیه ۴: «شما الگوی خوبی در ابراهیم و پیروان او دارید، به یاد آرید آن زمان را که به قوم خود گفتند ما از شما و از آنچه به جای خدا می پرستید بیزاریم، به شما کافریم و از همین امروز برای ابد اعلام قطع رابطه خویشاوندی و اعلام دشمنی و کینه میکنیم تا روزی که به خدای یگانه ایمان آورید. ...» بنابراین اسوه ی حسنه گام اول مقاومت قبل درگیری «نه جنگ هست نه سازش» بلکه برائت و پیروی نکردن صریح و مطلق است، دقیقا برخلاف «منافقین» در آیه ۵۲ سوره فرقان که در «بعضی» از امور از کافرین و طاغوت پیروی کردند و در مقاومت خود «سستی» کردند؛
(در بخشی از آیه ۳۱ سوره مبارکه توبه داریم: «بجای خدا احبار (دانشمندان و افراد سرشناس) و رهبانان (افراد سرشناس مذهبی) را و مسیح پسر مریم را پروردگاران (!) خود دانستند...» ، در روایتی از امام صادق علیه السلام نگاه ایشان قریب به این مظمون هست که امت آن عصر به خداوند یکتا اعتقاد داشتند اما در عمل از احبار و رهبانان پیروی میکردند)
همین مطلق نبودن در مقاومت موجب ظلم بر امیرالمومنین علیه السلام شد و باعث شد «انصار» در مقابل این ظلم چشم پوشی کنند.
اﮔﺮ دﺳﺘﺎن ﻣﺮدم ﺑﻮد ﻧﻤﻴﺸﺪ دﺳﺘﻪ او ﺑﺴﺘﻪ
اﮔﺮ ﭘﻬﻠﻮ اﮔﺮ ﺑﺎزو وﻟﻰ زﻫﺮا ﻧﺸﺪ ﺧﺴﺘﻪ
«السلام علیک یا فاطمة الزهرا سلام الله علیها یا قرة عین الرسول صلی الله علیه و آله و سلم»
