بسم الله الرحمن الرحیم
۲۴ آذر ۱۴۰۲ / حجتالاسلام قاسمیان / جلسه چهارم
حضرت زهرا سلام الله علیها، یک گُلِ کار دارد و آن خیلی مهم است.
یک جمله از جملات ایشان را پایه قرار میدهیم :«سه چیز در این دنیا برای من محبوب است».
خیلیها میپرسند ما باید چه کار کنیم؟ ما با دوستان که به دماوند میرویم از پایین دماوند تا قله کسی گم نمیشود. راه مشخص است. حالا انقدر ائمه گفتند این چیزها محبوبِ ما است خب اینها را بچسبید گم نمیشوید. از این پکیجها زیاد دادند ائمه.
امام علی (ع) میفرماید اندازۀ هر شخص به اندازۀ همت اوست. به اندازۀ دغدغههای اوست. شما ببینید با چه چیزی خیلی خوشحال میشوید یا خیلی ناراحت میشوید. خب قَدر شما همینقدر است. ما گاهی خود را فریب میدهیم وگرنه هم خود را میشناسیم و هم راه مشخص است. با این محبتهای ظاهری کار از آب در نمیآید. من قرار است خوب بشوم. من قرار است برای حضرت خوب بشوم. حضرت برای هدایت من آمده و من را میخواهد و نه مالِ من را. این من هستم که باید بهره ببرم.
شیعه یعنی هزینه بِده.
بعد از پیامبر، هزینه دادن برای شیعه بودن زیاد شد. انقدر زیاد شد که یک جریان جدیدی در شیعه درست شد که ما بدون تعارف محصول آن جریان هستیم. به جای اینکه هزینه بدهیم مراسم برگزار کنیم. به جای اینکه هزینه بدهیم معارف به یکدیگر یاد دهیم. شیعه از حالت کادری بدون هیچ هزینهای خارج شد. نه انکه برگزاری مراسم خوب نباشد، نه. بلکه منظور پیروانِ برخی اشخاص حاضر هستند که با قمه خودشان را بکشند اما در سوریه یک نفرشان حاضر نشد. اما حاج قاسم ما در کوه و دَر و دره میرفت که برای اسلام کاری کند.
مهم است دغدغۀ آدم چه باشد. این دغدغهها تا بعد از مرگ هم با انسان هست. میبینی طرف مرده اما شب اول قبر فُرم اپلایاش را آوردهاند.
یکی از چیزهایی که بین عرفان اسلامی و دیگر عرفانها فرق میگذارد بحث معاد است. یعنی شما به جایی باور داری که پوست میکنند. باید جواب بدهی یک جایی. فکر نکن با یک ببخشید حل میشود. این خبرها نیست. ببین کجا چه بلایی سر کسی درآوردی. چه اتفاقی افتاده؟ مشارکت کردی در یک فعلی و پیامدهایی دارد که تو اصلا خبر نداری. اما اینها همه در نامۀ اعمال تو خواهد آمد. یک روزی بابت توییتها باید جواب دهی و ... . یک خورده فکر کنید در این مراسمها. مجلس ختم نیامدیم. مجلس حضرت زهرا سلام الله علیها است. همان بانویی که تمام رزمندهها وقتی هرجا گیر میکردند دست به دامان این حضرت بودند. حتی ائمه را به ایشان قسم میدادند. کسی که خودش را فدای امام کرده است.
در ایه ۵۷ سوره اعراف به ما گفته شده است خودتان را در معرضِ این نفحات و بادها قرار دهید. وقتی نعمتی به شما رسید اگر یک حلقه را درست بکشی همین طور میآید و نهایت هم ندارد. نکند ناشُکری کنی و این سلسله را قطع کنید. این بادها در زندگی آدم میآید و دارد تصمیمهای جدی در ذهن تو ایجاد میکند. اینها را جدی بگیرید. اینها تخیلات نیست. خدایا این تدبیر را از ما بگیر که ما با این تدبیر خیلی اشتباه کردیم. اختیار ما دست اماممان باشد. اگر این بادها را جدی بگیری میشود باران، میشود ثمرات و برکت که تمامی ندارد. ما دنبال خوب شدن خودمان هستیم در ماموریتِ ائمه. نه انکه ماموریتی الکی برای خودمان درست کنیم. اگر میخواهی حلقه یک باشی باید نماز شب بخوانی. بدون نماز شب نمیشود. برای داشتنِ روز، باید شب داشت. در آخر سوره مزمل امده که دو سوم یا یک سوم شب را برخیز و عبادت کن.