چند پرده روایت دانشجویی
اول- بعد از انتخابات دانشکده، از اینکه که اسمم وارد لیست انجمن علمی دانشکده شده بود، خیلی خوشحال شدم. یه جور حس مهم بودن، مفید بودن، مسئول بودن. اینکه قراره با بچههای دغدغهمند، کلی برنامههای خوب برگزار کنیم. اون موقع، انجمن مشغول پیگیری یه رویداد کارآفرینی بود؛ یه رویداد که سعی داشت فراتر از دانشگاه پیش بره. جلسات رو منظم شرکت میکردم. یه سری مسئولیت به همه سپرده میشد. من سعی میکردم کاری که به عهدهام گذاشته میشه خوب انجام بدم.
پسرای انجمن رو به فامیلی صدا میزدم، اونا هم درمورد من همین برخورد رو داشتن. دبیر انجمن که یکی از پسرا بود خیلی برخورد خوبی باهام داشت. منم با انجام وظایفم، سعی میکردم این برخورد و حس خوبش همیشه بمونه؛ راستش منم از هم صحبتی باهاش لذت میبردم. سر یکی از کارها که باید یهشبه آماده میشد، تا نصفه شب بیدار بودم تا کار رو برسونم. فرداش متوجه شدم کسی برای پیگیری ادامۀ برنامه اقدامی نکرده حتی دبیر... . خیلی بهم برخورد. حس کردم اصلاً کار مهمی نبود و من سر کار بودم. به خودم گفتم عیبی نداره؛ تو کارتو خوب انجام بده. همینطور که جلو میرفتیم متوجه شدم دیگه کسی براش مهم نیست که داره چی میشه. دبیرمون هم تقریباً دیگه کاری باهام نداشت، تلاش میکرد نمرات خوبی داشته باشه چون نزدیک زمان اپلای بود. منم سعی کردم خیلی ساده نباشم... .

دوم- ترمهای اول دانشگاه بود که هنوز نمیدونستیم با دخترای همورودیمون چطوری باید تعامل داشته باشیم. من عقاید و ساختار دینی خودم رو داشتم و سعی میکردم همین چهارچوب رو رعایت کنم. همهچیز خوب پیش میرفت و داشتم یاد میگرفتم که شیوۀ برخورد با خانمها باید چطوری باشه. یه روز بعد از رفتار محبتآمیز یکی از دخترای ورودیمون (که البته از نظر اعتقادی هم با هم فرق داشتیم)، یه فکری از ذهنم رد شد: شاید اون دختر به من علاقه پیدا کرده... . چند وقتی از اون ماجرا گذشت و این مسئله توی ذهنم بزرگتر و مهمتر میشد. اینجا دیگه من به اون علاقه پیدا کرده بودم. فکرش مثل خوره افتاده بود توی مغزم. دلمو زدم به دریا و رفتم بهش گفتم. جا خورد. منم جا خوردم. خراب شد... . از یه رفتار محترمانه، برداشت عاشقانه کرده بودم. خیلی صریح و قاطع، جواب رد شنیدم. نمیتونستم باور کنم، شایدم نمیخواستم. بازم پاپی شدم و شرایط همینطور بدتر میشد. نهایتش به جایی رسید که مجبور شدم کلاسامو طوری بردارم که با اون همزمان نباشه؛ چشمم به چشمش نیفته؛ کلاً جایی باشم که اون نباشه.... .
سوم- برای برنامۀ جشن ورودیها زمان زیادی نداشتیم... . مجبور بودیم از سالبالاییها کمک بگیریم. یکی از بچهها خیلی باتجربه بود. قبلاً ندیده بودمش ولی کمکم باهاش آشنا شدم. سیگاری بود ولی بچۀ باعرضهای بود. خیلی سریع تونستیم با کمکش برنامهها رو برسونیم. باهاش صمیمیتر شده بودم؛ به اسم کوچیک همدیگه رو صدا میزدیم. جشن خیلی خوب پیش رفت، عالی بود. بعد از برنامه، ما رو با ماشینش رسوند خوابگاه. همهمون فکر میکردیم بدون اون برنامه منتفی بود. خیلی باهاش حال کردم. به چشم خاصی به هم نگاه نمیکردیم؛ در حد همون سالبالایی و سالپایینی... . یه روز برای انجام یکی از کارها لازم بود با ماشین جایی بریم. سوار ماشینش شدم و توی راه با هم حرف میزدیم. یه نخ سیگار برداشت که بکشه، گفتم این چیه بابا بذار کنار. در کمال ناباوری بهم تعارف کرد و گفت: «بکش!». قفل کردم. ترسیده بودم. بهش گفتم: «نه ممنون، مال خودت!» . فقط خدا رو شکر کردم که تونستم نه بگم. اصلاً چی شد که اون تونست بهم سیگار تعارف کنه؟ کجای کارم اشتباه بود؟