روزی طلبهای که ساکن نجف بود و وضع معیشتی زندگی او بسیار نامساعد شدهبود، به حرم امیرالمومنین(ع) میرود. نگاه به لوسترهای قیمتی ِحرم میکند و میگوید: «به چه سبب باید این لوسترهای بیبدیل در حرم شما وجود داشتهباشد و من در تنگنای شدید مالی زندگی خود را بگذارنم؟»
شب امیرالمومنین(ع) به خواب این طلبه میآیند و با تبسمی بر لب به او میگویند: «اگر میخواهی در نجف مجاور من باشی، زندگیات همینطور خواهدبود و اگر زندگی مادی قابلتوجهی میخواهی، باید به هندوستان نزد فردی به نام راجه بروی. او را در حال پایینآمدن از پلههای عمارتش خواهیدید و به او بگو: به آسمان رود و کار آفتاب کند!»
طلبه از خواب میپرد و بلافاصله به حرم میرود و به حضرت میگوید: «من در زندگی ِروزمرهام ماندهام، حال شما دستور میدهید به هندوستان بروم؟»
حضرت دوباره به خواب او آمده و میگویند: «حرف همان است؛ اگر میتوانی به زندگی مختصرت قناعتکنی، همینجا بمان، وگرنه به هندوستان برو.»
طلبه وسائل مختصر زندگیاش و کتابهایش را میفروشد و پولی قرض میکند و به هندوستان میرود.
در هندوستان وقتی به قصر راجه میرسد، درحالیکه نگهبانان قصر راجه میخواستند او را از قصر بیرونکنند، راجه را درحال پایینآمدن از پلههای عمارتش میبیند و به او میگوید: «به آسمان رود و کار آفتاب کند!»
راجه شگفتزده میشود و میگوید: «جوان را رهاکنید که او مهمان ماست!»
خدمه از طلبه پذیراییکردند و او را حمام بردند و لباسهای گرانبها بر تنش پوشاندند. چند روز بعد، طلبه متوجه مهمانیای در قصر شد و از خدمه دلیل آن را جویا شد و به او خبر دادند که مراسم عروسی دختر راجه است و بزرگان شهر حاضر هستند.
در مراسم، راجه دست طلبه را گرفته و میگوید: «این جوان داماد من است و دختر خود را به عقد او درمیآورم و همچنین نیمی از دارایی خود را به او میبخشم!»
بعد از تعجب همهی حاضران، راجه توضیح میدهد: «چندسال پیش تصمیم گرفتم شعری در مدح مولای متقیان علی علیهالسلام بسرایم. یک مصرع شعر را گفتم اما هرچه کردم نتوانستم مصرع دوم را بگویم. مصرع اول چنین بود: «به ذرّه گر نظر ِلطف بوتراب کند» شعرای فارسیزبان هندوستان را دعوتکردم ولی هیچکدام نتوانستند مصرعی که بیت را به زیبایی تکمیلکند، بگویند. با خود گفتم حتماً شعرم موردنظر امیرمؤمنان علیهالسلام قرارنگرفتهاست. از این جهت با خدایم عهد و پیمان بستم: «اگر کسی مصرع دوم را به نحو مطلوب بسراید، نصف داراییم را به او ببخشم و دخترم را به عقدش درآورم.»
طلبه که کاملاً شگفتزده شدهبود، داستان را تعریف میکند و میگوید: «مصرع دوم را من نگفتهام و لطف امیرالمومنین(ع) است.»
در همان لحظه راجه سجدهی شکر میکند و میخواند:
به ذره گر نظر لطف بوتراب کند
به آسمان رود و کار آفتاب کند.

حکایت من و مولای من
ماجرای حیرتآوری است... البته نه، شاید عادی باشد! بندهای خالصانه و زمانیکه از اوضاع نابسامانش دلشکسته شدهاست، از مولایش چیزی خواستهاست! او از همهجا بریده و تنها شنوندهاش را امیرالمونین(ع) دیدهاست. از پدر در حق فرزند انتظار دیگری نمیرود، میرود؟
آیا ما تا به حال او را حلکنندهی واقعی مشکلاتمان دیدهایم؟ یا همیشه به ابزارهای دنیایی بیشتر اعتمادکردهایم؟ چقدر او را پدر خود میدانیم؟ چقدر او را طبیب مشکلات خود میبینیم؟
وقتی خودمان کاسهی وجودمان را از سمت خدا و ولیاش به سمت تعلقات دنیایی بردهایم، چگونه بارش رحمت الهی در کاسهی ما اثر کند؟ خودمان نخواسته ایم... خودمان او را مولایمان ندیدهایم... حقا که «عاشق که شد که یار به حالش نظر نکرد؟/ ای خواجه درد نیست وگرنه طبیب هست!»
بگذار لحظهای از ته ِدل با او حرف بزنیم...
مولایم! در ماه بارش رحمت خاصهی الهی هستیم و در حوالی بهترین شبهای سال... اگر از این شبها و از فیض خاصهی پرودگارمان بهرهمند نشویم، چه زمانی قرار است تکان بخوریم؟
مولایم! میدانم که «طبیب عشق، مسیحا دم است و مشفق»(1) ولی طبیب به سراغ کسی میرود که دردی داشتهباشد... تو خودت درد را در من به وجود آور که غبار غفلت چشم من را کور کرده است.
پدرم! به آبروی خودت قابلیت بهرهمندی از این بارش رحمت خاصهی الهی را در من قرار بده که اگر نَمی از این باران به کاسهی دلم برسد، زندگیام زیر و رو خواهد شد...
سرورم!....
به آن امید دهم جان که خاک کوی تو باشم...
(1) طبیب عشق مسیحا دم است و مشفق لیک/ چو درد در تو نبیند که را دوا بکند؟
با استناد از کتاب کرامات امام علی(ع) نوشتهی مصطفی محمدی اهوازی و همچنین نقل شده از فاضل بزرگوار سید جعفر مزارعى