از زبان یک مشاور:
حدود ۲۰ سالی بیشتر نداشت. شاید اگر بگویم دستمال سر از نوع میکروسکوپیها سرش میکرد، بیشتر به واقعیت شبیه است تا بگویم روسری میپوشید! از آن دخترهایی بود که به قول بعضی میگویند: آخرشه! قبل از ماه رمضان بود. وقتی برای مشاوره به اتاق من آمد با روزهای قبل خیلی فرق میکرد. مقنعه سر کرد. هرچند هنوز موهایش بیرون بود اما آن تیپ کجا، مقنعه امروزش کجا !؟ داشتم از تعجب شاخ در می آوردم!
بدون مقدمه و بدون این که من سوالی کنم شروع کرد: «امروز اتفاق خیلی عجیبی برام پیش اومده!»
هنوز از تعجب پوشش جدیدش بیرون نیامده بودم که من را متعجبتر کرد. گفتم: «مگه چی شده؟!»
درحالی که با انرژی زیاد میخواست حرف بزند گفت: «امروز وقتی سوار اتوبوس واحد شدم همین که خواستم برم و روی صندلی بنشینم یک دختر حدود ۲۴ ساله، محجبه، با مانتویی بسیار شیک، چادری اتوکشیده و بسیار مرتب با یک حجاب کامل و بسیار تمیز و شیک، نگاهی به من کرد و با لبخند محبتآمیزش رو به من گفت: «خانم خوب بیا کنار من بنشین.»
بدون هیچ حرفی رفتم کنارش بنشینم. هنوز درست و حسابی ننشسته بودم که مرا در لبخند محبتآمیزش غرق کرد و گفت: «من دانشجوی دانشگاه اصفهان هستم شما چی کار میکنی ... ؟»
گرم صحبت شدیم. انگار سالها بود که او را میشناختم! و سالها بود که دوستش داشتم! وسط صحبتهایش دیگر حرفهایش را نمیشنیدم،فقط با اشتیاق نگاهش میکردم و پیش خودم میگفتم: «خوشا به حال او! کاش من هم مثل او مذهبی و محجبه بودم!» آن چنان با اشتیاق و حسرت از آن دختر چادری سخن میگفت که تصور میکردم آرزویی غیر از این که مثل او چادری شود ندارد!
شاید تا آخر عمر دیگر هیچ وقت او را نبیند؛ اما امر به معروف رفتاری این خانم مومنه، اثرش را آن چنان بر روان این دختر گذاشته بود که وقتی حرف میزد اشک در چشمانش جمع بود. اشک از این که چرا من این گونه هستم و نتوانستهام مثل او با حجاب، جذاب و مهربان باشم.
به نقل از استاد مسلم داودینژاد - aamerin.ir
امام صادق (علیه السلام) میفرمایند:
کونوا دعاة النّاس بغیر ألسنتکم لیروا منکم الورع و الاجتهاد و الصّلاة و الخیر فإنّ ذلک داعیة (کافی، ج ۲، ص ۷۸)
مردم را با غير زبان خود [به مذهب خويش] دعوت كنيد، تا پارسايى و سخت كوشى [در عمل و عبادت] و نماز و خوبى را از شما ببينند؛ زيرا اينها، خود [بهترين] مبلّغند.
برای ورود به کانال پیامرسان تلگرام «مکتوبات هیأت الزهرا (س) دانشگاه شریف» کلیک کنید.