قرار بود از شنبه همه چی به حالت عادی برگرده. ولی هفتهها گذشت و اون شنبه نرسید. این روزها اگر کسی بره و توی دانشگاه قدم بزنه حقیقتا دلش میگیره. دانشکدههای خلوت، کلاسهای خالی، ابنس سوت و کور، سلف بسته و شریف پلاس تاریک.
و شاید بعضیهامون تازه داریم به این باور میرسیم که جدی جدی «الهی عظم البلاء»؛ و هر بار که این دعا از تلویزیون پخش میشه دلامون میلرزه. شاید باید این ویروس میاومد بینمون تا بفهمیم یه چیزی کمه. تا بفهمیم ضعیفیم، تنهاییم و غیر از خدا کسی رو نداریم. بفهمیم خیلی وقته راه رو داریم اشتباه میرویم. بفهمیم انتظار کشیدن یعنی چی. پس کی اون شنبه میرسه؟؟؟
شاید هم تا این جای زندگی انتظار چیزهای اشتباهی رو کشیدیم که به این وضع دچار شدیم. شاید مشکل اصلا این باشه که منتظر موندیم و کاری نکردیم. شاید اصلا کس دیگهای منتظر ماست. نمیدونم. ولی این ویروس با همه بلاهایی که سرمون آورده شاید خیر و برکتی هم توش بوده. شاید چشم بعضیهامون رو این ویروس بازتر کرده باشه.
نیمهی شعبان امسال حقیقتا حال و هوای عجیبی داشت. بعد از یک سال محدودیتهای کرونایی و رد کردن چند موج کرونا هنوز هم این ویروس دست از سرمون برنداشته. هرسال توی ماه شعبان دانشگاه پر میشد از پرچم و ایستگاه صلواتی و جشن و سرور. اما امسال ماجرا فرق داشت. با وجود این ویروس هم دوباره سعی کردیم با تولد امام غائب مان شادی کنیم ولی پروتکلهایی بود که باید رعایت میکردیم.

امسال هم جشن گرفتیم؛ ولی مثل تمام کلاسهای دانشگاه، با فاصله از همدیگه و مجازی. امسال هم ایستگاه صلواتی داشتیم؛ ولی به جای لیوان شربت، بطری شربت دادیم دست مردم. امسال هم تو سطح دانشگاه پرچم زدیم، ولی کمتر؛ چون دیگه دانشگاه خیلی خلوت شده و کمتر کسی میاد دانشگاه. امسال هم تو نیمه شعبان شاد بودیم و به همدیگه تبریک میگفتیم؛ ولی با تلگرام و در حد چندتا پیام.
دم بروبچههای هیأت الزهرا گرم که این شادی رو تا میتونستن با مردم تقسیم کردن. جشن و ایستگاه صلواتی فقط یه گوشه از کار بود. از معدود جاهای دانشگاه که با وجود کرونا هنوز اندکی زندگی در اون جا جریان داشت، مرکز خدمات فناوری و نوآوری شریف بود. برای تقسیم این شادی با بقیه رفتیم اون جا و اعیاد شعبانیه رو بهشون تبریک گفتیم و یه شاخه گل بهشون دادیم. تا این شادی رو با اندک همدانشگاهیهای باقی مونده توی دانشگاه به اشتراک گذاشته باشیم.
این وسط اما مردم رو هم فراموش نکردیم. با اومدن کرونا وضعیت معیشتی خیلی از خانوادهها از چیزی که بود سختتر شد. با آماده کردن پکهای مواد خوراکی ضروری و رفتن به محله کمبرخوردار فرونآباد، سعی کردیم بهشون نشون بدیم که حواسمون بهشون هست و تا جایی که بتونیم کمکشون میکنیم. به مناسبت نیمهشعبان هم جشنی براشون برپا کردیم تا توی شادی اون روزشون سهمی داشته باشیم.
یه عده از بچهها هم با رفتن به بهزیستی ، با تدارک دیدن مسابقههایی برای بچهها و بازی باهاشون تا میتونستن اونها رو خوشحال کردن و عشق و محبت خودشون رو به اونا نشون دادن.
همهی این کارها صرفا برای یادآوری یه موضوعی بود که شاید این روزها داره برای بعضیهامون پررنگتر میشه: پس کی قراره این انتظار تموم بشه؟
برای ورود به کانال پیامرسان تلگرام «مکتوبات هیأت الزهرا (س) دانشگاه شریف» کلیک کنید.