رَبِّ اشْرَحْ لِي صَدْرِي وَيَسِّرْ لِي أَمْرِي وَاحْلُلْ عُقْدَةً مِنْ لِسَانِي يَفْقَهُوا قَوْلِي
ظهور یک رخداد مهمی است که پیش روی ماست. بعضیها سخن گفتن دربارهی زمان ظهور را غلط میدانند، و میگویند اگر شما درباره زمان ظهور صحبت کنید، این یک نوع تعیین وقت است، و «کَذَبَ الوَقّاتون».
درباره زمان ظهور صحبت کنیم؛ بحث را به گفتگوی جدّی تبدیل کنیم. خب، آیا واقعاً ظهور نزدیک است؟ آیا ما باید ظهور را نزدیک تلقی کنیم؟ از علائم ظهور چه مقدار مانده است؟
در کتاب غیبت نعمانی از امام باقر (ع) نقل شده است که: خدا امر آن آخرین امام را یک شبه درست می کند. یعنی زیاد دنبال مقدمات نباش، ممکن است بیمقدمه ظهور رخ بدهد. در کتاب کمال الدین از امام صادق (ع) نقل شده که میفرماید: امیدوار باش به آنچه که امید نداری. خیلی امید داشته باش به آنچه که امید نداری. یعنی آن لحظهای که دیگر ناامید شدی، تازه امیدت بیشتر شود.
ناامیدی برای فرج یکی از مهمترین مظاهر یأس ابلیس است، که البته ابلیس از کنار هر کسی رد بشود، دوست دارد به او یأس وارد بکند. حداقل اثر بدی که شیطان روی هر کسی می گذارد، یأس است. نقطه مقابل یأس، حسن ظن، امید به خدا، تنها عملی که در صحرای محشر اثر دارد.
اگر بچههای مذهبی ما در تهران کمتر دچار یأس بودند، رونق مجالس دعا در این ماه شعبان و رمضان، خیلی بیشتر بود. چون آدم به اندازه امیدش جلسه دعا میرود و نه به اندازه نیازش، نه به اندازه گناهش، به اندازه امیدش میرود.

چرا "انتظار الفرج" افضل عبادات است؟ چون در انتظار امید هست.. اگر امیدت به این که آخر این ماه ظهور محقق بشود زیاد میشد، از همین امشب رفتارت در این ماه عوض میشود یا نه؟ ابلیس چرا بگذارد رفتارت عوض بشود؟ ببخشید، ابلیس است، خر که نیست، این چیزها را میفهمد. اینقدر منطقی تو را از نزدیک بودن فرج مأیوس میکند.
فرمود من نزد حسن ظن بندهی خودم هستم. اگر ما همه امیدوار بودیم به این که هفته بعد آقا تشریف فرما میشوند، میدانید هفته بعد آقا تشریف فرما میشدند؟ مریضها ظهور را با تأخیر میدانند. اگر شیعه ظهور را با تاخیر ببیند، باعث قساوت قلب میشود، و قساوت قلب مریضی است.
من به جنبه روانی نزدیک احساس کردن ظهور کار دارم. گفت: سیصد و سیزده نفر آدم میخواهم، حضرت منتظر ماست و ما حداقل آمادگی، امید قلبی و حسن ظن را نداریم. منشأ این امید شدت ارادت و علاقه است. ما نزدیک میبینیم. ما چون تو را دوست داریم، ما چون تو را مهم میدانیم، ما نمیتوانیم تو را دور ببینیم، تو میآیی. "تو میآیی" خیلی با "تو بیا" فرق میکند. اینقدر ناله نزنیم "آقا بیا" بگوییم آقا تو میآیی.
"اگر شما مردم را امیدوار کردی که هفته بعد آقا میآید و هفته بعد آقا نیامد، مردم بیدین نمی شوند؟"
خب بشوند. قول که ندادیم، امید افزایش دادیم که بد نشده است. اگر قول هم داده بودیم، از جانب خدا نمیشد، نباید ایمانش متزلزل میشد. این کسی که امیدش افزایش پیدا بکند، بعد حضرت با اساس حسن ظن او ظهور نکند، بعد میخواهد بیایمان بشود. اصلاً آن ایمان نبوده که، نمیدانم چه بوده.
به این بداء میگویند. بداء چیزی در اصول عقاید است. خدا تصمیمش را برای امتحان بنده هایش عوض میکند. فرمود تحمل کنید. حالا ما که اصلاً به بداء نرسیدیم. درست است اتفاقاً یکی از علما چند سال پیش اخیراً فرمودند: بنا بوده ظهور رخ بدهد، بداء حاصل شده ظهور عقب افتاده است.
اتفاقاً من میخواهم امیدها را بالا ببرم برای هفته بعد، بعد آقا هفته بعد نیایند. آدم سالم از هفته بعد چشمه اشکش دیگر خشک نمیشود. "آقا خیلی امید داشتم که بیایید". امید به فرج در جامعه ما پایین است. وگرنه علائم نزدیک بودن ظهور فراوان است.
بیش از نیمی از این شب گذشته است، نزدیک سحر شده است. این همه قرائن در عالم هست. میفرماید ظهور وقتی رخ میدهد که هر کس هر ادعایی دارد که سعادت بشر با این طرح تضمین میشود، بطلان ادعایش ثابت شده باشد. در جهان کسی نباشد قبل از ظهور که بگوید من برای نجات بشر یک راه داشتم. در یک سکوت، در یک خلاءِ تئوریک ظهور رخ میدهد.
سختترین ایمان چیست؟ ایمان به نصرت خدا! نصرت خدا، کمک خدا، چه قدر میرسد؟ به اندازه ایمان ما به نصرت خدا! با ماشین حساب هم حساب کنی، تو از دشمنت قویتر هستی. تمام شاهراههای عالم دست مریدان مهدی فاطمه (ع) است، که با کمترین سلاح میتوانند کنترل کنند. نمیتوانند آنها کاری کنند، تو قدرتمندتری! آن وقت ما میگوییم که آنهایی که زمان پیغمبر بودند مغز حمار خورده بودند به پیغمبر ایمان نمیآوردند؟ نه. همان مغزی را خورده بودند که آدمهای این زمانه ما خوردند، که نمیبینند قدرتمندترند.
اگر امید به نصرت الهی داشتیم، عالیترین نصرت الهی فرج است، خیلی جلوتر بودیم. «إِن تَنصُرُوا اللَّهَ يَنصُركُم وَيُثَبِّت أَقدامَكُم». امید داشتی به اینکه تو اقدام کنی خدا کمکت میکند، اقدام میکردی! میگفتی خدا کمک میکند. اینها همه امید است.
میدانی قیمت شهدای کربلا به چه بود؟ امام حسین علیهالسلام، شب عاشورا فرمود امید نداشته باشید که من را بتوانید نجات بدهید. هر کس اینجا بماند، به شهادت میرسد. من هم به شهادت خواهم رسید. کسی بیاید به یک نیروی انقلابی بگوید این انقلاب قطعاً به ظهور نمیرسد و همهتان هم نابود میشوید و او گرمای خودش را از دست ندهد، خیلی سخت است. ما تازه یقین داریم، به فرموده حضرت امام که این انقلاب متصل به ظهور میشود. این جزء قطعیات فرمایشات حضرت امام هست نه اینکه دعا بکند. ما که یقین داریم هنوز آنقدر داغ نشدهایم. یکی بیاید سردمان کند چه خواهیم شد؟ یک دفعهای ابوالفضل عباس فرمود: آقا، داداش ما بعد از تو نفس بکشیم؟ یعنی ما به پیروزی نمیاندیشیم! ما به تو میاندیشیم. یابن الحسن یک کاری کن من به تو بیندیشم. خدایا مهدی فاطمه را محافظت کن.
خدایا به حق اباعبدالله الحسین، یأس به دلهای ما راه نده. امید به فرج قریب حضرت ولیعصر در دل¬های ما روزافزون بگردان. شوق دیدار و تمنای دیدار حضرت را در دلهای ما روزافزون بگردان.