«مبارزه با صهیونیسم مبارزه بین تمدن اسلام و مسیحیت و به طور کل هر انسان کافر و غیر کافری بر علیه تمدن باطل یهود است. مبارزه با اسراییل دیگر نه میتواند شعار باشد نه شعار است.
این دو اکنون در یک جنگ مستقیم هستند و تنها دو راه برای پایان این جنگ وجود دارد. یا تمدن نابود میشود یا اسراییل. راه صلح و همزیستی دیگر حتی به صورت موقتی نیز ممکن نیست. یا ما نابود میشویم یا آنها.
جهان نظاره گر جنگ بین حاکمین آیندهاش است و برنده همه چیز را میبرد. اکنون انتخاب ما محدود به سلیقه ما نیست. انتخاب ما، انتخابی بین آزادگی و بردگیست.»
در انتهای یادداشت قبل ذکر کردیم مسئله فلسطین اکنون به بالاترین حد تنش خود رسیده که در راهحلهای حاضر، افقی برای صلح موقتی چندساله را نیز نمیتوان متصور شد.
اما پرسشی که مطرح است این است چه شد که منطقه غرب آسیا(لفظ خاورمیانه توسط انگلیسها ساخته شده و نادرست است) وارد چنین تنشهای بی سابقهای شد؟
پیش از این شنیدید وقتی جنگ و خونریزی شروع میشود هیچکس دیگر به یاد نمیآورد آغازش از کجا بود! ما هم دچار همین فراموشی شدیم؛ نمیدانیم ترور هنیه آغازگر این تنشها بود یا قضیه کنسولگری ایران در سوریه؟ نهایتا هم ذهنمان برسد به طوفان الاقصی.
اما این سطح از تنش نه محصول 7 اکتبر است نه انتفاضههای پیشین فلسطین و نه حتی جنگ 6 روزه 1967.
منشا این جنگ در ابتدا بحثی تمدنیست و مدهبی که در یادداشت «بالاخره تروریست کیست» به آن پرداختیم. این جنگ قومیتی از اول بوده و هنوز هم ادامه دارد همانطور که یهود در عید پوریم به یاد کشتار ایرانیان جشن میگیرد. اما اگر در عصر معاصر به دنبال جرقه شروع این جنگ بنویسیم به یک تاریخ رسمی میرسیم.

14 می 1948 مصادف با سالروز تاسیس اسراییل. مسئولیت جرقه هر جنگی پس از این تاریخ در منطقه به عهده اسراییل است و خودشان هم به آن اعتراف میکنند. البته اگر دقیقتر و به صورت غیر رسمی به قضیه نگاه کنیم موضوع به 30 سال عقبتر و با پایان جنگ جهانی اول شروع میشود.
جایی که انگلیسها بذر اسراییل را با خون و قتل بنا نهادند و 30 سال بعد از آن میوهاش را برداشت کردند.
جایی که بنیاد اسراییل کنونی برای سلطه اسراییل بر غرب آسیا توسط غرب ایجاد شد که در وعده صادق به آن پرداختیم. در اصل فلسطینیها 100 سال است که در جنگ با صهیونیسم و پشتیبانان جهانی آن هستند.
صهیونیستها از ابتدا هم به زندگی یهود و غیریهود در کنار یکدیگر اعتقادی نداشتند اما با دروغ و نیرنگ و وعدههای پوچ که عرض کردیم از عقاید دینیشان است، حداقل 100 سال برای خود وقت خریدند. 100 سال مردم فلسطین را از خانههایشان اخراج کردند و کشتند و کشتند و کشتند تا جایگاه منافع غرب را در غرب آسیا تثبیت کنند.
در جنگ 6 روزه اعراب را به طور کامل قلع و قمع کردن تا جایی که مصر دیگر مصر جمال عبدالناصر نشد و اعراب همگیشان در برابر یهود شمشیر خود را غلاف کردند و نفوذ یهود در بین آنان تا حدی شد که تقریبا تمام کشورهای حاشیه خلیج فارس و اردن و مصر حتی جرئت دخالت در این جنگ را ندارند و ایران شیعه سردمدار نیروهای مقاومت منطقه شده!

اعراب پس از جنگ 6 روزه و شکست خفت بارشان رسما مهره مخفی یهود شدند تا جایی که اردن شاه حسین رسیده به این اردن ذلیل امروزی که در همسایگیاش مسلمانان سنی هم آیینش را میکشند اما پادشاهاش مشغول حج است!
جالب است بدانید در یهود نسب از مادر منتقل میشود و هیچ راه دیگری برای یهودی شدن وجود ندارد! یعنی شما اگر بخواهی صهیون و یهود هم باشی نمیتوانی و باید کشته شوی! و حالا نکته جالبتر این است همین سردمداران عرب مادران یهودی دارند!
خلاصهاش این شده که این اعراب اکنون صرفا فرصتطلبان این جنگ شدهاند و از ترس ایران و پروکسیهای منطقهای آن دست به حمایت علنی از اسراییل نمیزنند وگرنه لحظهای در حمایت از اسراییل تعلل نمیکردند!
ترکیه هم که تکلیفش معلوم است همه جا دنبال منافع خودش به هر قیمتیست. دوست داشته باشیم یا نه ترکیه را برای یکی از بهترین سیاستهای خارجی جهانی باید تحسین کرد. ترکیه در هر شرایطی به دنبال منافع خودش است و بهترین وسطباز دو رو جهان است. میخواهد جنگ روسیه باشد یا غزه. ترکیهای ها با هر دو طرف ساز خود را میزنند و با اعمال قدرتهای سیاسی، نظامی و اقتصادیشان برداشت خود را انجام میدهند.
تقریبا از همه باجه میگیرند میخواهد ناتو باشد، آمریکا باشد، روسیه باشد یا اسراییل. به هریک سبدی ارائه میدهد و به دشمن دیگری هم سبدی ارائه میدهد و سودش را این وسط برداشت میکند که بررسی این سیاستها خودش درسهای عظیمی علی الخصوص برای تک قطبی بینهای داخلی به همراه دارد!

اما خلاصهاش این است که ترکیه هم فقط در زبان با فلسطین است و درست است که در این مورد در نهایت مجبور به انتخاب جهت خود خواهدشد اما فعلا زمان آن نرسیده!
در نهایت میبینیم کسی برای فلسطین نماند و در نهایت در جهان تک قطبی ابر قدرتی آمریکایی پس از شوروی، یاسر عرفات پیمان اسلو و پیمانهای دیگری نیز با اسراییل بست که نتیجهاش شاید صلح موقتی و کاهش کشتار بود اما فلسفه وجودی اسراییل بسیار قوت گرفت و در اصل کرانه باختری نیز زیر سلطه غیر رسمی اسراییل رفت.
شاید فکر کنید دیگر نهایتش خب این بود که یک غزه مانده بود و کرانه باختری تحت سلطه، فلسطینیها با اندک خفت و کشتارهای گاه به گاه زندگی میکردند و اسراییل هم کارش را میکرد و نفوذ منطقهای کسب میکرد و در نهایت هم با ایران سازش میکرد و تمام.
اما این تفکر دقیقا همان تفکر شکست خوردهایست که بیش از 50 سال توسط اسراییل شکست دادهشد. ما اولین نیستیم که به این فکر افتادیم! تقریبا هر کسی از ابتدای تاسیس اسراییل این فکر را میکرد و نتیجهاش شد آنچه شد!
از بزرگترین برگهای برندۀ اسراییل همین نیرنگ دشمن است و مادامی که زیر این نیرنگ باشیم شکستهای غافلگیر کننده نظیر جنگ 6 روزه، کشتار در روستاهای فلسطین و پیمانهای امنیتی که همه چیز را تقدیم اسراییل میکنند را متحمل خواهیم شد. اما چرا؟
در یادداشت بعدی به بررسی دقیق این موضوع میپردازیم.