اوایل اسفندماه، پس از تعریف و قطعی شدن مراسم، تلاش در جهت تکمیل تیم آغاز شد. شاید این موضوع به دلیل تداخل تاریخ مراسم با تعطیلات عید و همچنین شیوع کرونا، چالشیترین بخش از آمادهسازیهای مراسم بود؛ اما شوق یکی از اولین فعالیتهای جدی دوران دانشجویی دشواریها را تا حد زیادی آسان و حتی جذاب جلوه میداد.
ماهیت مراسم به خودیِ خود، حتی برای هیأتی با سابقهی هیأت الزهرا(سلاماللهعلیها) نیز تازگی داشت و تاکنون مراسمی به این شکل در هیأت برگزار نشده بود. در جواب به چیستی هدف برگزاری مراسم، شاید بتوان «سراغ قسمت فراموش شده لیست رفتن» را عنوان کرد؛ یعنی تعامل با جامعه هدفی که به خاطر مشکلات اقتصادی، این روزها دیگر دغدغههایشان نه دغدغههای فرهنگی و عقیدتی، بلکه دغدغهی نان شب است و شاید هیأت و اینطور مراسمات جزء ۱۰ اولویت اولشان هم نباشد. شاید تا قبل از عنوانشدن هدف، مراسم برایمان صرفاً یک «کار خیر» بود بدون معنایی آنچنان ویژه؛ امّا بعد از وادار شدن به تفکر حول این موضوع، حالا حتی کوچکترین حرکت در این جهت معنا و رنگ و بو داشت.
آخرین پنجشنبه قبل از تحویل سال، اولین بازدید از محل صورت گرفت. رابط هیأت در فرونآباد عضو هیئت امنای مسجد المهدیِ این شهر بود و در بازدید صورت گرفته، همین مسجد به خاطر فضای مناسب و سابقه خوب فرهنگیاش به عنوان محل مراسم انتخاب شد.
روز هفتم فروردین، جلسه نهایی تیم مراسم با هیأت امنای مسجد المهدی در مورد روند نهایی برنامه، نحوه اطلاعرسانی به مردم، بحث پویش کریمانه، اطعام و مسابقههایی که قرار بود برای سنین مختلف برگزار شود و جوایزشان اهدا شود، هماهنگیهای لازم به عمل آمد. همچنین بنر تبلیغ مراسم در محل مقرر که جلوی درب مسجد بود، نصب شد و بخشهایی از فضاسازی روز مراسم در همین حین صورت گرفت و ظهر نیمه شعبان، بعد از نماز ظهر و عصر به عنوان زمان دقیق مراسم محل توافق واقع شد.

با طلوع صبح نیمه شعبان، امور نهایی مراسم جان گرفتند و به جریان افتادند. خادمین به همراه بستههای ارزاق و تجهیزات رسانه و فضاسازی و تدارکات، در دو گروه به فرونآباد اعزام شدند. بخشهای باقیمانده از کار فضاسازی، آمادهسازی تجهیزات رسانه، راهاندازی ایستگاه صلواتی و پخش شربت و پیگیری آثار و پاسخهای ارسالشده در رابطه با مسابقات تا قبل از اذان ظهر انجام شد.

بخشی از مراسم که پیش از شروع باید پیگیری میشد، مسابقه نقاشی کودکان بود. به شخصه، شاید صادقانهترین آرزوهای ظهور در عمرم را در این روز، این مراسم و دقیقاً در همین بخش دیدم و حس کردم. پاکی و بیغلوغشی قلوب، صداقت را در خواستهها به خوبی به منصه ظهور رسانده بود.

بعد از اقامه نماز ظهر و عصر به امامت حجتالاسلام اسکندری، مراسم با تلاوت قرآن آغاز شد.
بعد از تلاوت قرآن و پخش سرود ملی، رئیس هیأت امنای مسجد المهدی، سخنرانی کوتاهی در تبریک عید و تقدیر از تلاشهای صورتگرفته توسط خدام هیأت الزهراء(سلاماللهعلیها) و هیأت امنای مسجد ایراد کرد. سپس مراسم با اجرای زیبای گروه تواشیح جان گرفت:
همه جا پرشده از عِطر تو آقا
ای گل طاها... یوسف زهرا...

و با سخنرانی حجتالاسلام اسکندری ادامه پیدا کرد؛ کسی که علیرغم زمانِ نه چندان زیاد سخنرانیاش، رسالت خود در به تفکر واداشتن مخاطبین را به زیبایی انجام داد و حق مطلب را ادا کرد:
اگر کسی ذرهای در او تردید داشته باشه، طعم ایمان رو نمی چشه...

برنامه بعدی مراسم، مولودیخوانی با نوای گرم حاج محمد رستمی بود که البته به دلیل تأکید هیأت امنا بر حفظ حرمت مسجد، با دست زدن همراه نشد. با این وجود نوای «العجل» همچنان شنیدنی بود.

به عنوان مرحله آخر، قرعهکشی بر اساس شمارههایی که در طول مراسم بین حضار پخش شده بود، انجام شد و جوایز مسابقات توزیع شد و در نهایت پذیرایی انجام گرفت؛ این بخش به معنای واقعی پر از لبخند بود.
همینطور بستههای ارزاق به هیأت امنای مسجد المهدی تحویل داده شد تا به دست خانوادههای تحت پوشش همین مسجد برسد.
با نزدیکشدن به غروب آفتاب، کار مراسم نیز به پایان خود نزدیک شد و روز ما در فرونآباد، روزی که شاید کمی رنگ و بوی «عید حقیقیمان» را گرفته بود نیز به امید طلوع درخشان ظهور به اتمام رسید. حسن ختام برنامه هم زیارت دستهجمعی حضرت سیدالکریم، شاه عبدالعظیم حسنی(علیهالسلام) در مسیر برگشت بود.
برای ورود به کانال تلگرام «خیریه هیأت الزهرا(س) دانشگاه صنعتی شریف» کلیک کنید.