با دوست عزیز نویافتهام مشغول صحبت راجع به خوشبختی بودم. به او گفتم: «علی رغم تمام مشکلات و سختیها، احساس خوشبختی میکنم.» بعد از خود پرسیدم: «نکند توهم خوشبختی دارم. واقعاً چرا احساس خوشبختی میکنم؟»
به خاطر تنگی اقتصادیای که دارم، ماه به ماه میتوانم خرید کنم و تا آخر ماه، باید با آنچه خریدهام سر کنم. اواخر ماه واقعاً سخت میگذرد. دیروز برای خرید اول ماه رفتم. همهٔ ما یحتاج را خریدم و چند قلم ماند. امشب از دو نفر از دوستانم [قدرتی و فراست] جمعاً ۵۰ هزار دینار قرض کردم و رفتم برای خرید بقیهٔ اقلام. ماه به ماه یک کیلو گوشت میخرم اما از آنجاییکه قرض کرده بودم، گفتم این ماه یک کیلو و نیم میخرم. با کمی از آن استیک درست میکنم و با خانومم بعد از مدتها گوشت واقعی میخوریم. آخر چند تکه گوشت کوچک در خورش که نشد گوشت. به قصاب گفتم: «گوشت ماه قبل خیلی دیر میپخت، خیلی هم استخوان داشت.» گفت: «ببخشید، عوضش الآن گوشت بیاستخون درست و حسابی بهت میدم.»
هر وقت از خرید بر میگردم، همسرم گوشت را میگذارد در یخچال و چند ساعت بعد، آن را دو نفری تکهتکه و بستهبندی میکنیم. امشب همسرم یادش رفته بود و گوشتها را در یخچال نگذاشته بود. وقتی گوشت را آورد که تکهتکه کنیم، بوی تعفن بلند شد و نزدیک بود بالا بیاورم. همهٔ گوشت خراب شده بود. تمام ۱۸ هزار دینار پول بی زبانی که قرض کرده بودم گندیده بود و آرزوی استیک دود شده بود. علاوه بر آن، تا ماه بعد هم گوشت نداریم.

همسرم شرمنده شد. دیدم با ناراحتی دارد به گوشت نگاه میکند. ناراحتیاش برای گوشت نبود. برای این بود که خود را مقصر میدانست. البته نه تنها این، وقتی پرسید: «چقدر پولش شد؟» فهمیدم برای اینکه با پول قرضی آن را خریده بودم نیز ناراحت شده. فقط با لب خندان و نگاه محبتآمیز به او گفتم: «هیچ اشکال نداره بابا، فدای سرت قربونت برم» آخرش هم ناراحتیاش را لبخند کردم و با هم خندیدیم.
در آن لحظاتی که در فضای متعفن بوی گندیدهٔ گوشت خندیدم، واقعاً فهمیدم که خوشبختم. به هیچ عنوان هم ناراحت نیستم. چه بهتر که خراب شد. باشد سهم سگ و گربههای عزیز محله. شاید یکی از این گربهها دعایش گرفته و من وسیلهٔ استجابت دعایش هستم. اصلاً چه کسی گفته گربهها دعا نمیکنند؟ نوش جان گربهها!