چند سالی میشود که به فکر دستوپا کردن کار ثابتی برای خودم هستم. کاری که در کنار درسوبحث به آن مشغول باشم. راجع به حرفه و شغلهای گوناگونی تحقیق کردم. از افراد مختلفی مشورت گرفتم. بارها و بارها برای ساعات طولانی راجع به آن فکر کردم. گزینههای متعددی به نظرم رسید. از نویسندگی برای نشریهها گرفته تا نجاری، از کار ترجمه گرفته تا پیشهٔ شاگرد صحاف و شغلها و حرفههای گوناگون دیگر. هر کدام مشکلی داشتند و هیچ کدام ایدهآل من نبود. یکی وقتگیر بود و به درس لطمه میزد. دیگری درآمدش کم بود. آن یکی آقا بالاسر داشت و... دیشب با همسرم مشغول صحبت بودیم که سخن به فراوانی هنرهای تجسمی و صنایعدستی در بین اطرافیانمان کشیده شد. تمام عمههایم گلیمبافی و قالیبافی بلدند.

دایی اکبر با زن دایی چرم میدوزد.

دایی احمد خدایی میکند و با سنگ، ماشین و فیل و هزار چیز دیگر خلق میکند.

دایی مهدی نیز در خدایی، شریک دایی احمد است و علاوه بر آن سفالگری میداند. مادرم که همه فن حریف است؛ از روباندوزی گرفته تا منجقدوزی و... خالهام نیز چیزی میبافد که اسمش را دقیق نمیدانم. از همه مهمتر همسرم نیز قالیبافی و گلیمبافی بلد است.

هنوز صحبتمان تمام نشده بود؛ گفتم همین است، دو سال است من دنبال همین هستم. گلیمبافی و قالیبافی هم وقتش دست خودم است. هم هنر است. هم آقا بالاسر ندارد. هم اینکه همسرم با حفظ سمت، همکارم میشود. از اینها گذشته همسرم کاملاً بلد است و عمههایم نیز استادند و فوت گلیم و قالیبافی میدانند و... خلاصه اینکه همه چیزش ایدهآل است.
بله! کافی بود به جای دو سال تأمل، مشورت و تحقیق، دو دقیقه با همسرم صحبت کنم تا گمشده را بیابم. یکی از مشکلات ما، جستجوی حل مشکلات در دوردستهاست. ظاهراً این مشکل از قدیم الایام هم دامنگیر ما بوده و برای آن ضربالمثل «آب در کوزه و ما گرد جهان میگردیم» را ساختهاند. چرا ما قبل از گرد جهان گشتن، به کوزهٔ کنارمان نگاه نمیکنیم تا زودتر سیرآب شویم و زحمت گرد جهان گشتن را نیز متحمل نشویم؟ البته نه فقط در این خصوص بلکه در همه چیز.