
از دستگاه الکتروکوتر یا کوتر دامپزشکی در اتاق عمل و معمولا در مواردی استفاده میشه که احتمال آسیب به بافت یا پاره شدن عروق خونی به وسیله تیغ های معمول جراحی وجود داره. در حین بسیاری از عمل های جراحی ممکنه با پاره شدن رگ ها و مویرگ ها، خونریزی اتفاق بیفته و انعقاد خون به راحتی انجام نشه. این خونریزی احتمال آسیب به حیوان رو بالا میبره؛ به همین خاطر باید برش ها بسیار دقیق و ظریف ایجاد بشن.
الکتروکوتر به وسیله سوزاندن بافت، اون رو برش میده. در واقع یک جریان الکتریکی بین پروب دستگاه و بافت بدن دام به وجود میاد و برش ایجاد میشه.

کوتر دامپزشکی از یک ژنراتور بسامد رادیویی تشکیل شده که دو الکترود بهش متصل هستن. از این دو الکترود یکی سطح کوچیکتری داره که بهش قلم کوتر هم گفته میشه. این الکترود فعاله و برای برش بافت استفاده میشه. الکترود دوم سطح بزرگتری داره و اسم دیگه اون صفحه بیماره. صفحه بیمار زیر بدن حیوان قرار میگیره و غیرفعاله. با چسبوندن یک پد یک بار مصرف الکترود روی بدن دام، الکترود غیرفعال میتونه جایگزین الکترود فعال بشه. وقتی جریان از الکترودهای فعال و غیرفعال میگذره، با توجه به سطح کوچیک الکترود فعال، چگالی جریان بالا میره و این اختلاف چگالی که بین دو الکترود به وجود میاد باعث ایجاد برش در بافت میشه. با توجه به اینکه بدن حیوانات معمولا چربی بیشتری نسبت به بدن انسان داره، کوترهای دامپزشکی فرکانس و توان بالاتری دارن.
الکتروکوترها به دو مدل تک قطبی و دو قطبی تقسیم میشن. مدل تک قطبی بیشتر برای برش دادن استفاده میشه و قلم کوتر امواج رو به بافت وارد میکنه. مدل دو قطبی معمولا برای قطع کردن خونریزی و بستن زخم به کار میره و یک قلم داره که آند و کاتد دو سر اون هستن.