دیدهام در پی صد لاله و ریحان نرود
آنکه از عطر تو مستست به بستان نرود
سوی تو آمدم آن سرو خرامان دیدم
به خیالش دل من سمت چمستان نرود
باغبانم که ز کف داده دلش در پی تو
صد گلی بیند و بازهم به گلستان نرود
عابدم که همه عمرش به عبادت گذراند
چون که رخسار تو بیند پی رضوان نرود
از ندیدن نرود نقش تو از لوح دلم
فکرت از سر برود، از دل و از جان نرود
انتظار تو اگر سخت، از آن سختترم
از بدن جان برود، از پی جانان نرود
صبح و ظهر و سحر و شام چه فرقی دارد؟
هر زمان هم گذرد، درد به پایان نرود
سوی چشم پدر از هجر پسر رفت ولی
دیده را سو برود، ترّیِ چشمان نرود
خبرت نیست که در داغ فراق تو، عزیز
درد عشقت بکشد وز پی درمان نرود!
عزیز، دی ۱۴۰۱