
روزی مردی از دست دوستهای خود ناراحت شد و دل به دریا زد. او همانطور که با قایق ⛵ داشت در دریای طوفانی می رفت به جزیزه ای رسید.
مرد در جزیره قدم میزد آنقدرجزیره ?️ کوچک بود که مرد با نیم ساعت گشت تمام جزیره را پیموده بود. او از آن خوشحال بود که در جزیره هیچ کس نبود و تنهایی در جزیره بیداد می کرد.
مرگ خدا را شکر کرد و گفت: من که آنقدر دوست داشتم و آنقدر به آنها کمک های فراوانی کردم اما از هیچ کدام از آن ها یک کار خوب ندیدم که به سود من باشد. از خدا تشکر می کنم که مرا به سمت این جزیره تنهایی هدایت کرد.
زهی کشتی نیامد است زهی قایق نیامد کس
هوای خوش و طرب انگیز در این حالم نیامد کس
یله گشتم ز دست دوستانم
هجوم بردم به ساحل های تنهایی
نویسنده:رضا عزیزیان