همه ی ما ادما اشتباهاتی در طی زندگی داشته ایم
انتخاب اشتباه٬ حرف اشتباه ٬ دوست اشتباه ٬همسر اشتباه و.....
بعضی از ادما اشتباهاتشونو میپذیرن و به دنبال راه حل برای اون اشتباه میگردن؛ این ادما برای من خیلی قابل ستایش هستند چرا که شجاعانه با زندگی مواجه میشن و مسئولیت اشتباهشونو میپذیرن، حتی اگر اون اشتباه بخاطر یک ادم دیگه ای در زندگی شون رخ داده باشه ( که اگر این چنین هم باشد درد آن اشتباه برای توست! پس مسئولی برای برطرف کردنش ). احتمالا کمی حرف در پرانتزم خودخواهانه باشد اما حقیقت مگر جز این است که طبیعت بی رحم است؟ پس تو نیز باید با اتفاق هایی که برایت رخ میدهد بی رحم باشی ! بی رحمیِ خوب که تو را در دام تکرار نیندازد! تو را نجات دهد از یک باطلاق! گفتم باطلاق آیا برای نجات یافتن از آن مگر نباید ارام باشیم٬ تا رها یابیم؟ زندگی نیز این است گاهی دست و پا زدن های زیاد که استعاره از گریه کردن های ممتد و افسردگی های تمام نشدنی و حرف های تکراری است باید متوقف شوند و تو ارام بمانی تا بتوانی راه نجاتت را بیابی.
اما اما امان از ادم هایی که مسئولیت اشتباهاتشان را نمی پذیرند و گردن دوست بد٬ اجتماع و خانواده و.... میاندازن؛ زندگی رو بر همه زهر میکنن به خصوص خودشان ! عزیز من اشباهی صورت گرفته حالا به واسطه خانواده٬ به واسطه ی دوستت و یا هر چیزه غیر منتظره ای دیگری، طُ تا کی میخواهی با اون اشتباه دردرناک زندگی کنی ؟ چرا راه حلی برای بیرون یافتن از مرداب یا زمین گل الود زندگیت پیدا نمیکنی؟! و چرا مدام از ادم های دیگر میخواهی که نجاتت بدهند ؟ اگر همون ادم ها باعث افتادن تو در چاه شدن شاید درس زندگیت این است که دست از سرزنش های بسیار و کمک خواستن ها از بقیه بشویی و خودت را از خرافات نجات دهی و خودت و خودت و تا ابد خودت ٬ خودت را نجات دهی.